Οι «Τερμίτες», σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Καστρίτση και κείμενο που συνυπογράφει με τη Δανάη Ντέμου, έχουν επιστρέψει για δεύτερη χρονιά, θέτοντας στο επίκεντρο τη σιωπηλή εργασία των φροντιστών. Η παράσταση παρουσιάζεται κάθε Κυριακή στις 21:00, στο Θέατρο ΙΣΟΝ.
***
Το θεατρικό έργο «Τερμίτες», το γράψαμε με τη Δανάη (Ντέμου) για τους ανθρώπους που στέκονται αθόρυβα δίπλα σε άλλους, προσφέροντας φροντίδα και αγάπη, συχνά χωρίς κάποια στήριξη. Πριν από περίπου δύο χρόνια ξεκινήσαμε να παίρνουμε συνεντεύξεις από άτομα που φροντίζουν ή φρόντιζαν σε καθημερινή βάση ένα συγγενικό τους πρόσωπο. Έπειτα από 8 μήνες έρευνας και προβών δώσαμε έναν πρώτο κύκλο παραστάσεων, που πήρε δύο παρατάσεις, ο οποίος κλείνοντας μας έκανε να νιώσουμε πως έχουμε να πούμε ακόμα πράγματα και για αυτό επιστρέφουμε για δεύτερη χρονιά.
Στο επίκεντρο βρίσκονται τα δύο αδέρφια. Το έργο όμως εστιάζει στη μεγάλη αδερφή που αναλαμβάνει έναν ρόλο απαιτητικό, τόσο σωματικά όσο και ψυχικά από τη στιγμή που έχει αναλάβει να φροντίζει αποκλειστικά τον αδερφό της, ο οποίος γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση. Την καθημερινότητα τους έρχεται να αλλάξει ένας απολυμαντής, που τρυπώνει μέσα στη ζωή τους όπως και οι τερμίτες μέσα στο σπίτι τους.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Η σκηνική γλώσσα είναι λιτή και άμεση. Δουλέψαμε μέσα από αυτοσχεδιασμούς που τους ηχογραφούσαμε, στη συνέχεια τους απομαγνητοφωνούσαμε και στο τέλος κρατούσαμε όσα χρειαζόμασταν για την ιστορία. Οι χαρακτήρες δεν παρουσιάζονται ως ήρωες, αλλά ως καθημερινοί άνθρωποι που προσπαθούν να αντέξουν, να συνεχίσουν και να αγαπήσουν μέσα σε δύσκολες συνθήκες. Η παράσταση δεν επιδιώκει να εξιδανικεύσει τη φροντίδα, αλλά να την παρουσιάσει με ειλικρίνεια, αναγνωρίζοντας τόσο τη δύναμη όσο και την ευαλωτότητα που τη χαρακτηρίζει. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο κοινωνικό πλαίσιο της Ελλάδας, όπου η φροντίδα συχνά επαφίεται στην οικογένεια και την προσωπική θυσία, με περιορισμένη θεσμική υποστήριξη. Μέσα από αυτό το πρίσμα, η παράσταση θέτει ερωτήματα για την ευθύνη της κοινωνίας, την ανάγκη αναγνώρισης των φροντιστών και τη σημασία της συλλογικής μέριμνας.
Το έργο αποτυπώνει τη ρουτίνα της φροντίδας, αλλά και το συναισθηματικό βάρος που τη συνοδεύει. Η εξάντληση συνυπάρχει με την τρυφερότητα, η απόγνωση με την ελπίδα, και η μοναξιά με τη βαθιά ανθρώπινη σύνδεση.
Οι τερμίτες αποτελούν έναν φόρο τιμής στους φροντιστές, αλλά και μια πρόσκληση προς το κοινό να δει, να ακούσει και να νιώσει. Να αναγνωρίσει τη φροντίδα ως πράξη βαθιά ανθρώπινη και φυσικά πολιτική, ως μια δύναμη που κρατά την κοινωνία όρθια. Επιχειρούν να φωτίσουν τον αόρατο κόσμο της φροντίδας και να δώσουν φωνή σε εκείνους που συνήθως μένουν στο περιθώριο.
Διαβάστε επίσης:
Τερμίτες, των Δανάης Ντέμου & Παναγιώτη Καστρίτση από την ομάδα Θέαμα στο Θέατρο Ίσον
