Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός 2026: Οι φετινές μουσικές εκδηλώσεις

Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός 2026 – Μουσικές εκδηλώσεις:

Τα πέπλα της
1, 2 Ιουλίου 2026
Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης

• Σαβίνα Γιαννάτου (φωνή)
• Λάμια Μπεντίουι (φωνή)
• Primavera en Salonico: Κώστας Βόμβολος (κανονάκι, ακορντεόν), Χάρης Λαμπράκης (νέυ), Γιάννης Αλεξανδρής (ούτι, κιθάρα), Μιχάλης Σιγανίδης (κοντραμπάσο), Dine Doneff (κρουστά, waterphone)
• Χορός: Ελένη Καναβού, Δέσποινα Κουρή
• Σκηνοθεσία, εικαστική επιμέλεια: Μαρία Λάππα
• Έρευνα, δραματουργία: Μαρία Λάππα, Σαβίνα Γιαννάτου
• Μουσική επιμέλεια: Σαβίνα Γιαννάτου, Κώστας Βόμβολος
• Φωτογραφική επιμέλεια, βίντεο: Γιώργος Σταυριανάκης
• Βοηθός σκηνοθέτριας: Πέτρος Αθανασίου
• Eιδικές κατασκευές: Ιωάννης Κουκουρέλης
• Επιμέλεια ποιητικών κειμένων: Σοφία Γιαννάτου
• ΑΜΚΕ: ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΟΥΣΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Η παράσταση Τα πέπλα της υφαίνει τη δραματουργία της μέσα από ποιητικές φωνές και αφηγήσεις γυναικών από τη Μέση Ανατολή, διασταυρώνοντάς τες με μύθους, τελετουργίες και λαϊκές παραδόσεις της Δύσης.

Στον πυρήνα της σύνθεσης τοποθετείται η γυναικεία σωματικότητα, όχι ως αναπαράσταση, αλλά ως ζωντανό πεδίο ιστορικών και κοινωνικών εγγραφών. Το πέπλο εμφανίζεται ως σύμβολο πολλαπλών αναγνώσεων· άλλοτε προστατεύει, άλλοτε αποκρύπτει, άλλοτε διαχωρίζει και άλλοτε αποκαλύπτει. Στη λεπτή του επιφάνεια συγκρούονται η επιθυμία και η απαγόρευση, η ορατότητα και η εξαφάνιση, η έλξη της αποκάλυψης και η βία της απόκρυψης.

Η φωνή και οι μουσικές συνθέσεις της Σαβίνας Γιαννάτου και των Primavera en Salonico συναντούν την εικαστική και σκηνοθετική προσέγγιση της Μαρίας Λάππα σε μια παράσταση όπου η γυναικεία φωνή γίνεται δέηση, ψίθυρος, προσευχή και κραυγή, φωτίζοντας κόσμους όπου το σώμα μετατρέπεται σε μνημείο, τόπο αντίστασης και μεταμόρφωσης.

***

Η χώρα των ηρώων
4, 5 Ιουλίου 2026
Αρχαιολογικός χώρος Αρχαίας Ευρωπού, Κιλκίς

• Σύλληψη, μουσική διεύθυνση: Μάρκελλος Χρυσικόπουλος
• Πρωτότυπη μουσική: Χαράλαμπος Γωγιός
• Σκηνοθεσία, δραματουργία: Ουίτσι
• Σκηνικά, κοστούμια: Κατερίνα-Χριστίνα Μανωλάκου
• Σχεδιασμός props, μασκών: Κωνσταντίνος Χαλδαίος
• Σχεδιασμός φωτισμών: Ιωάννα Ζέρβα
• Περφόρμερ: Βασίλης Τσαλίκης
• Μουσικοί επί σκηνής: Κωνσταντίνος Ράπτης (ακορντεόν), Κωνσταντίνος Παναγιωτίδης (βιολί), Σπύρος Αρκούδης (τρομπέτα), Ανδρέας Ρολάνδος Θεοδώρου (τρομπόνι), Νικόλαος Τσουκαλάς (κοντραμπάσο), Κωνσταντίνος Τζέκος (κλαρινέτο)
• Τεχνική υποστήριξη: Tsiamakis Live Sound
• ΑΜΚΕ: ARTORRO

Η παράσταση Η χώρα των ηρώων είναι μια μουσικοθεατρική δημιουργία με έντονα στοιχεία περφόρμανς και σωματικού θεάτρου, όπου έξι μουσικοί και ένας περφόρμερ συνυπάρχουν επί σκηνής ως ένας ενιαίος σκηνικός οργανισμός. Εμπνευσμένη από το ιστορικό παράδειγμα του αυτοσχέδιου «Zirkus Konzentrazani» των κρατουμένων στρατοπέδου συγκέντρωσης, προσεγγίζει την ανθρώπινη ύπαρξη μέσα από το παιχνίδι, το γέλιο και την αποτυχία ως πράξεις αντίστασης και επιμονής. Η σκηνή μεταμορφώνεται σε έναν εύθραυστο κόσμο τσίρκου, όπου τα «νούμερα» διακόπτονται και επαναλαμβάνονται, αποκαλύπτοντας την ανθρώπινη ευαλωτότητα. Η ζωντανή μουσική, αντλώντας από ιστορικά και κλασικά έργα, λειτουργεί ως γέφυρα μεταξύ μνήμης και παρόντος. Η παράσταση δεν αφηγείται· δημιουργεί έναν χώρο εμπειρίας, όπου το κοινό καλείται να αναρωτηθεί τι σημαίνει να παραμένεις άνθρωπος σε συνθήκες πίεσης.

***

Ὅταν ἄνθρωπος ᾖ
Συνύπαρξη, φύση και μουσική δωματίου
7, 8 Ιουλίου 2026
Ρωμαϊκό Ωδείο Κω

• Φωτογραφία, video art, σκηνοθετική επιμέλεια: Γιάννης Γούτμαν
• Συμμετέχει κουαρτέτο εγχόρδων

Η μουσική παράσταση διερευνά την ιδέα ότι ο άνθρωπος διαμορφώνεται μέσα από τη συνύπαρξη με τους άλλους και τη σχέση του με τη φύση. Οι δύο αυτές διαστάσεις αναδεικνύονται ως θεμελιώδεις προϋποθέσεις ανθρωπιάς, μέτρου και ωριμότητας.

Κεντρικός άξονας της εκδήλωσης είναι η ερμηνεία του Κουαρτέτου εγχόρδων αρ. 14 του Φραντς Σούμπερτ Ο θάνατος και η κόρη από σύνολο τεσσάρων μουσικών. Το εμβληματικό έργο προσεγγίζει με ένταση και ευαισθησία τη θνητότητα, τον φόβο και την αποδοχή, οδηγώντας όχι στην απόγνωση αλλά σε μια βαθύτερη συμφιλίωση με το αναπόφευκτο.

Η παράσταση πλαισιώνεται από τη φωτογραφική έκθεση «Promenade», που φιλοξενείται στον διάδρομο προς το Ρωμαϊκό Ωδείο Κω. Μέσα από εικόνες που εξερευνούν τη σχέση ανθρώπου και φύσης, τον χρόνο και τη φθορά, η έκθεση λειτουργεί ως εισαγωγή στη βιωματική εμπειρία της μουσικής δράσης.

***

ΜΠΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΟΘΗΚΗ, ΕΙΝΑΙ ΑΣΦΑΛΗΣ
8, 9 Ιουλίου 2026
Αρχαιολογικός χώρος Αμφίπολης

• Σύλληψη, σύνθεση, σκηνική επίβλεψη: Σταμάτης Πασόπουλος
• Κείμενο, δραματουργία: Νίκος Ιωακείμ
• Σκηνικά: Σταμάτης Πασόπουλος
• Κοστούμια: Άννα Καλιφατίδου
• Περφόρμερ επί σκηνής: Νατάσα Τσακηρίδου (φωνή), Γεωργία Τέντα (φωνή), Ιουλία Ρούτζιου (φωνή), Σταμάτης Πασόπουλος (γκάιντα, tapes), Στρατής Πασόπουλος (καβάλ), Στάθης Παρασκευόπουλος (νταχαρές, ιδιόφωνα)
• ΑΜΚΕ: ΣΥΝΟΛΟ ΤΕΤΤΤΙΞ

Το ΜΠΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΟΘΗΚΗ, ΕΙΝΑΙ ΑΣΦΑΛΗΣ είναι ένα μουσικοθεατρικό δρώμενο του Σταμάτη Πασόπουλου. Έξι περφόρμερ επί σκηνής –ένα τρίο παραδοσιακών φωνών και μια τριμελής ζυγιά (γκάιντα, καβάλ, νταχαρές/νταούλι) με προεξάρχοντα τον ίδιο τον συνθέτη– ανακαλύπτουν και συντάσσουν τμήματα πολιτισμικής μνήμης της ιδιαίτερης πατρίδας του, των Σερρών. Παράλληλα, διερευνούν ποια ήταν η σχέση της κοινότητας με το υπερφυσικό· ποια η σχέση τους με τη γη· ποια η σύνδεση των μελών της μεταξύ τους· ποιος ήταν ο ρόλος της μουσικής και του χορού. Η παράσταση μετουσιώνει τον ήχο, την κίνηση και τα σύμβολα της τελετουργίας αυτής σ’ ένα σύγχρονο δρώμενο: μέσω μιας συλλογικής ηχοχρωματικής έρευνας αναπλάθεται η στιγμή της γέννησης της γλώσσας· παραδοσιακά τραγούδια –υπάρχοντα και νέα– διαδρούν με φωνητικούς πειραματισμούς· τα τοπικά όργανα εφαρμόζουν τεχνικές της σύγχρονης μουσικής ενώ ο χορός της κοινότητας τροφοδοτεί τη σκηνικοποίηση του δρώμενου.

***

Αντίφωνα
9, 10 Ιουλίου
Ιερά Μονή Ουρσουλινών Τήνου

• Σύλληψη, σχεδιασμός: Στέλιος Παπαναστάσης
• Κρητική λύρα, λαούτο: Λευτέρης Ανδριώτης
• Βιόλα ντα γκάμπα: Ανδρέας Λινός
• Βιολοντσέλο, βυζαντινή βιέλα: Γιώργος Ταμιωλάκης
• Βιέλα, μπαρόκ βιόλα: Στέλιος Παπαναστάσης
• Κανονάκι, λάφτα ή ψαλτήριον: Σπύρος Χάλαρης
• Επιμέλεια εικαστικής εγκατάστασης, υλοποίηση: Ελίνα (Ευαγγελία) Νιάρχου
• Εθνογραφική έρευνα, εργαστήριο ψωμιού: Ντάβιντ Τζόκιτς
• ΑΜΚΕ: ΤΕΧΝΗ-ΨΥΧΗ

Το έργο Αντίφωνα συνθέτει μια πολυδιάστατη εμπειρία μουσικής, μνήμης και εικαστικής δημιουργίας με επίκεντρο τη Μονή Ουρσουλινών των Λουτρών Τήνου και τη γυναικεία παρουσία που σημάδεψε την ιστορία της.

Το μουσικό πρόγραμμα, εμπνευσμένο από το τάγμα των Ουρσουλινών, περιλαμβάνει έργα των Χίλντεγκαρντ φον Μπίνγκεν και Γκιγιώμ ντε Μασώ, ερμηνευμένα από πέντε μουσικούς με έγχορδα όργανα εποχής, δημιουργώντας μια ηχητική γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.

Παράλληλα, η εικαστική εγκατάσταση με πενήντα λευκά νυχτικά, τυπωμένα με κυανοτυπίες από φωτογραφικό και δημοσιευμένο υλικό της Μονής, αναδεικνύει τις αθέατες ιστορίες των γυναικών που έζησαν, εργάστηκαν και μαθήτευσαν στον χώρο. Μέσα από εικόνες, ήχους και συμβολισμούς, το έργο φωτίζει την άυλη πολιτιστική κληρονομιά της Τήνου και μετατρέπει τη μνήμη σε βιωματική εμπειρία.

Η δράση ολοκληρώνεται με την προσφορά αρτοσκευασμάτων εμπνευσμένων από παλιές συνταγές της Μονής και τοπικές παραδόσεις του νησιού.

***

Τρεις μουσικές πράξεις ανθρωπιάς
Μια μουσικοαφηγηματική παράσταση για τη δύναμη και τη μεταδοτικότητα της ανθρωπιάς
9, 10 Ιουλίου 2026
Οθωμανικό Τέμενος Οσμάν Σαχ (Κουρσούμ Τζαμί), Τρίκαλα

• Μουσική σύνθεση, επιμέλεια: Σάκης Κοντονικόλας, Νεκτάριος Παπαγεωργίου
• Χορογραφική επιμέλεια: Μαρία Γαδετσάκη
• Αφήγηση: Αντονέλλα Χήρα
• Ερμηνεία: Αργύρης Κόκορης, Αιμιλία Χαλκιά
• Πιάνο: Σάκης Κοντονικόλας
• Κλαρίνο: Νεκτάριος Παπαγεωργίου
• Μπουζούκι: Γιώργος Ρέτος
• Χορός επί σκηνής: Ελπίδα Θωμαΐδη, Μαρία Καρακούση, Εβίτα Μάνου
• Ηχοληψία: Νίκος Μπακοβασίλης
• Poster artwork: UPMESS
• Οργάνωση και εκτέλεση παραγωγής: I.M.N.I. AMKE, Μαρία Γαδετσάκη, Ισαβέλλα-Δήμητρα Καρούτη, Σεσίλια Λεκλέρ, Βασιλένα Μητσιάδη, Βιργινία Μπαράκου
• ΑΜΚΕ: I.M.N.I.

Η I.M.N.I. ΑΜΚΕ, σε συνεργασία με το Κέντρο Έρευνας – Μουσείο Τσιτσάνη, παρουσιάζει τη μουσικοαφηγηματική παράσταση Τρεις μουσικές πράξεις ανθρωπιάς, η οποία συστήνει μια ενιαία σκηνική εμπειρία, με φόντο το Οθωμανικό Τέμενος Οσμάν Σαχ (Κουρσούμ Τζαμί), συνδυάζοντας τη μουσική, την αφήγηση και τον σύγχρονο χορό.

Κλασικές εκτελέσεις βυζαντινών, δημοτικών και ρεμπέτικων τραγουδιών συνομιλούν με αφηγηματικές δράσεις που εξιστορούν τη δύναμη των μικρών καθημερινών πράξεων ανθρωπιάς και τον τρόπο με τον οποίο αυτές μεταδίδονται και επηρεάζουν τον κόσμο γύρω μας. Σαν κύματα που διαχέονται στον χρόνο και στην κοινωνία, οι πράξεις ανθρωπιάς εκφράζονται μέσω των στίχων της μουσικής και της αφήγησης ενώ ο χορός μεταφράζει σωματικά τις έννοιες της διάδοσης, της επαφής και της ανθρώπινης σύνδεσης.

Ευχαριστίες εκφράζονται προς το προσωπικό του Τμήματος Πολιτισμού του Δήμου Τρικκαίων, το σύνολο του προσωπικού της ΕΦΑΤ. Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον Καλλιτεχνικό Διευθυντή του Κέντρου Έρευνας Μουσείου Τσιτσάνη κ. Στέλιο Καραγιώργο για την εμπιστοσύνη και την αμέριστη υποστήριξή του στην υλοποίηση της δράσης.

***

ΚΑΤΑΦΥΓΙΑ: Η ιστορία της κας Σ.
12, 13 Ιουλίου 2026
Αρχαιολογικό Μουσείο Αιανής, Κοζάνη

• Εγγαστριμυθία, εμψύχωση κούκλας: Γιώργος Νικόπουλος
• Τραγούδι, αφήγηση: Ναταλία Λαμπαδάκη
• Ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα, τραγούδι: Γιάννης Παπαγεωργίου
• Κλαρινέτο, ηχητικά εφέ: Χρήστος Παπαδόπουλος
• Πρωτότυπα κείμενα: Παντελής Μπουκάλας
• Σκηνοθετική επιμέλεια: Κορίνα Βασιλειάδου
• Επιτόπια έρευνα: Γιάννης Παπαγεωργίου, Ναταλία Λαμπαδάκη
• Εκτέλεση παραγωγής: Καταφύ καλλιτεχνικό καταφύγιο
• AMKE: ΚΑΤΑΦΥ

Η κυρία Στυλιανή, μια 85ετής γυναίκα από το Καταφύ μάς διηγείται την ιστορία της μέσα από το διαμέρισμά της στην πόλη, όπου μετοίκησε πριν από περίπου εβδομήντα χρόνια. Θυμάται τα τραγούδια του τόπου της, τους ανθρώπους του χωριού της, τις ιστορίες των γονιών και των γιαγιάδων της, τα φαγητά και τα έθιμά τους. Μια τελευταία ζωηρή αναπόληση των νεανικών της χρόνων, όπως τα έζησε η ίδια σε αυτό το μικρό χωριό των Πιερίων με την πλούσια ιστορία.

Μια μουσική και κουκλοθεατρική παράσταση που εστιάζει στην ιδιότητα και την ευθύνη του ανθρώπου, ως φορέα πολιτισμού, να παραμένει ενεργός σε οποιαδήποτε μετακίνησή του, είτε ηθελημένη είτε αναγκαστική, εντός ή εκτός των ορίων της χώρας του. Το έργο αυτό αναδεικνύει τον πολιτιστικό πλούτο που επιφέρει η μείξη των πολιτισμών, όπως αυτή έχει συμβεί και στην περίπτωση αυτού του μικρού χωριού του Νομού Κοζάνης, του Καταφυγίου.

***

Κατά κόσμον Αυρηλία, Η ασκητική της αγάπης
14, 15 Ιουλίου 2026
Μετοχιακό συγκρότημα Νέων Φλογητών

• in excelsis orchestra: Λουκία Κωνσταντάτου (μέλος, κανονάκι), Σεβαστιανή Βλέτση (τραγούδι, μέλος), Έλσα Παπέλη (βιολοντσέλο), Χρυσάνθη Γκίκα (πολίτικη λύρα), Γιώργος Βεντουρής (κoντραμπάσο), Κώστας Κωνσταντάτος (μέλος, κρουστά), Νεκτάριος Σταματέλλος (νέυ)
• Μεικτή οκταμελής βυζαντινή χορωδία μουσικού διδασκαλείου «Σύναγμα» υπό τη διεύθυνση του πρωτοψάλτου Νικολάου Φραγκάκη
• Πρωτότυπες μουσικές συνθέσεις: Μέλη in excelsis
• Επιμέλεια και συλλογή ύμνων, επιλογή οθωμανικών συνθέσεων: Κώστας Κωνσταντάτος, Λουκία Κωνσταντάτου
• Δημιουργία πρωτότυπων λογοτεχνικών αφηγήσεων βραχείας φόρμας και λογοτεχνική απόδοση των ύμνων στα νέα ελληνικά: Αργυρώ Κασωτάκη-Γατοπούλου
• Απαγγελία των δραματοποιημένων κειμένων και της λογοτεχνικής απόδοσης των ύμνων στα νέα ελληνικά: Αγγελίνα Τερσενίδου
• Σκηνοθεσία: Παναγιώτης Γκιζώτης
• Συνεργασία, καλλιτεχνική παραγωγή: Liminal project
• ΑΜΚΕ: ΘΕΑΤΡΟ ΛΟΓΟΣ ΑΕΝΑΟΣ

Μια πρωτότυπη παράσταση μουσικής και λόγου, βασισμένη στην πολυτάραχη ζωή και τη χωρίς όρια προσφορά στον άνθρωπο της Αυρηλίας Παπαγιάννη (γερόντισσας Γαβριηλίας), που γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1897 και κοιμήθηκε στη Λέρο το 1992. Αν δεχτούμε ότι η ομορφότερη εικόνα του ανθρώπου σχηματίζεται μέσα από τη διαρκή και άνευ όρων θυσία για τον διπλανό του, όσο κοντινός ή μακρινός κι αν είναι, τότε η Αυρηλία είναι η απόλυτη εικόνα της ομορφιάς και της χάρης που μπορεί να αγγίξει ένας άνθρωπος. Οι επτά μουσικοί (in excelsis orchestra) και οι οκτώ χορωδοί (μουσικό εργαστήρι «Σύναγμα») δημιουργούν ένα ονειρικό ηχο-τοπίο από βυζαντινούς ύμνους, συνθέσεις λόγιας οθωμανικής μουσικής και σύγχρονες μελοποιήσεις, μέσα στο οποίο φωτίζεται η προσωπικότητα της Αυρηλίας. Απρόσμενες λογοτεχνικές διηγήσεις από τη ζωή της προκαλούν άλλοτε έκπληξη και απορία, άλλοτε θαυμασμό και συγκίνηση. Ο θεατής καλείται να βιώσει ένα ανεπανάληπτο ταξίδι ως τις άκρες του κόσμου, ως εκεί που ταξίδεψε, δούλεψε και αγίασε η Αυρηλία.

***

Μαθήματα Ωδικής – Ο κυρ Άγγελος
15, 16 Ιουλίου 2026
Ρωμαϊκή Αγορά Δελφών

• Πρωτότυπο κείμενο, σκηνοθεσία, δραματουργική επεξεργασία: Θανάσης Σαράντος
• Ερμηνεία, αυτοβιογραφικά κείμενα, σκηνικά έργα: Άγγελος Παπαδημητρίου
• Μουσικός επί σκηνής: Aλέξανδρος Αβδελιώδης
• Συμμετέχει ο ηθοποιός Πάρης Σκαρτολιάς
• Φωτισμοί, βιντεοπροβολές: Θανάσης Σαράντος
• Μοντάζ βιντεοπροβολών-τρέιλερ: Στέφανος Κοσμίδης
• Φωτογραφίες: Χρυσάνθη Σπανού
• Βοηθός σκηνοθέτη, βοηθός παραγωγής: Kωνσταντίνος Τσιάκος
• ΑΜΚΕ: ΗΘΙΚΟΝ ΑΚΜΑΙΟΤΑΤΟΝ

Ένας ιδιότυπος «δάσκαλος» της φωνής αλλά και της ζωής, ο Άγγελος Παπαδημητρίου, στήνει επί σκηνής ένα υβριδικό μουσικό και εικαστικό σύμπαν όπου τραγούδι, εικόνα, λόγος και σώμα συνυπάρχουν, αποκαλύπτοντας με χιούμορ και συγκίνηση την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Η παράσταση Μαθήματα Ωδικής – Ο κυρ Άγγελος είναι μια ζωντανή μουσική περφόρμανς με ισχυρή εικαστική ταυτότητα, όπου ο λόγος, η εικόνα, το σώμα και ο χώρος συνυπάρχουν σε ένα ενιαίο καλλιτεχνικό συμβάν. Ο Παπαδημητρίου, ως βασικός περφόρμερ, τραγουδιστής και εικαστικός, ενεργεί στο κέντρο ενός μουσικού τοπίου όπου τραγουδά, κινείται και συνομιλεί με το εικαστικό του έργο και χαρίζει μια ξεχωριστή σκηνική εμπειρία.

***

Ό,τι μένει ανθρώπινο
15, 16 Ιουλίου 2026
Ελληνιστικό Θέατρο στο Δίον, Πιερία

• Σκηνοθεσία, δραματουργία: Πηνελόπη Φλουρή
• Μουσική επεξεργασία, δημιουργία: Φένια Χρήστου
• Ερμηνεία: Ναταλία Δραγούμη
• Αφήγηση, επεξεργασία αρχείου: Φίλιππος Δραγούμης
• Τραγούδι, αυτοσχεδιασμός: Φένια Χρήστου
• Πιάνο, ερμηνευτική επιμέλεια: Masa Josilo
• Σκηνικά, κοστούμια: Βαγγέλης Ζηλέλης
• Διεύθυνση παραγωγής: Γιάννης Σπανούδης
• ΑΜΚΕ: KROMA

Η μουσικοθεατρική περφόρμανς Ό,τι μένει ανθρώπινο αποτελεί ένα καλλιτεχνικό κράμα μουσικής, ποίησης και θεατρικής αφήγησης, με κεντρικό άξονα το μουσικό έργο και το προσωπικό αρχείο του μουσικολόγου, ερευνητή και δημιουργού Μάρκου Δραγούμη.

Για πρώτη φορά παρουσιάζονται συνθέσεις του για πιάνο και μελοποιήσεις ποιημάτων των Ανδρέα Εμπειρίκου και Νάνου Βαλαωρίτη, αναδεικνύοντας την πολυδιάστατη συνθετική του προσωπικότητα, τον εξπρεσιονιστικό χαρακτήρα, τις ιμπρεσιονιστικές επιρροές, τις αναφορές στην παράδοση και την τροπική μουσική.

Το σπάνιο αυτό υλικό συναντά τις αφηγήσεις του Φίλιππου και της Ναταλίας Δραγούμη, μεταφέροντας επί σκηνής μνήμες, επιστολές και ημερολόγια από τον κόσμο του πατέρα τους, προσδίδοντας βιωματικό χαρακτήρα. Εμπνευσμένος από το ατόφιο και το ειλικρινές, πέρα από δεσμευτικά κοινωνικά και καλλιτεχνικά πλαίσια, ο Δραγούμης δίνει έναν απελευθερωτικό πυρήνα έμπνευσης για τη νέα δημιουργία. Η πιανίστα Masa Josilo και η ερμηνεύτρια-δημιουργός Φένια Χρήστου προσεγγίζουν το υλικό μέσα από τη σκηνοθετική ματιά της Πηνελόπης Φλουρή. Το έργο αναρωτιέται τι παραμένει ανθρώπινο σήμερα, μέσα από την τέχνη και τη συνάντηση.

***

Φροσύνη
Η Κυρά των Καημών
Ηπειρώτικο ορατόριο βασισμένο στο ποίημα Η Κυρά Φροσύνη του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη
15, 16 Ιουλίου 2026
Αρχαίο Θέατρο Δωδώνης, Ιωάννινα

• Σύλληψη, καλλιτεχνική διεύθυνση, μουσική: Ξανθούλα Ντακοβάνου
• Κείμενο: Αριστοτέλης Βαλαωρίτης
• Διασκευή κειμένου, πρωτότυπο κείμενο: Μάριος Χατζηπροκοπίου
• Σύμβουλος δραματουργίας: Βασίλης Κυρίτσης
• Αρχιμουσικός ορχήστρας: Νίκος Φιλιππίδης
• Μουσική καταγραφή, διδασκαλία: Ταξιάρχης Βασιλάκος
• Ερμηνεύουν: Λευκοθέα Φιλιππίδη (Αφηγήτρια, Κυρά Βασιλική, Παναγία), Κώστας Φιλιππίδης (Αλή Πασάς), Αλέξανδρος Ριζόπουλος (Ταχήρ), Ξανθούλα Ντακοβάνου (Κυρά Φροσύνη, Χάμκω), Σπύρος Χάλαρης (Μουχτάρ)
• Χορός: Λευκοθέα Φιλιππίδη, Ξανθούλα Ντακοβάνου, Αλέξανδρος Ριζόπουλος, Σπύρος Χάλαρης, Ταξιάρχης Βασιλάκος
• Ορχήστρα: Νίκος Φιλιππίδης (κλαρίνο, φλογέρα), Κώστας Φιλιππίδης (λαούτο), Μαρία Σκανδάλη (βιολοντσέλο), Σπύρος Χάλαρης (κανονάκι), Αλέξανδρος Ριζόπουλος (κρουστά, hurdy-gurdy), Ταξιάρχης Βασιλάκος (ακορντεόν)
• Βοηθός παραγωγής: Μάρω Παναγή
• ΑΜΚΕ: ΜΟΥΣΑ

Ηρωίδα, επαναστάτισσα ή αμαρτωλή και μοιχαλίδα; Με αφορμή τον έρωτα της Κυρα-Φροσύνης με τον γιο του Αλή Πασά Μουχτάρ και τον τραγικό πνιγμό της από τον Αλή στη λίμνη των Ιωαννίνων με άλλες δεκαέξι γυναίκες, το έργο αυτό πραγματεύεται το δικαίωμα της γυναίκας στο σώμα της, στον έρωτα, στην ελευθερία. Ιστορεί μια ομαδική γυναικοκτονία από έναν πανίσχυρο άνδρα της εποχής επειδή –κατά τον Βαλαωρίτη– εκείνη αρνήθηκε τον έρωτά του. Ποιος όμως είναι τελικά ο ισχυρός; Εκείνος που δολοφονεί ή εκείνη που επιλέγει τη μοίρα της πλάι στην αγάπη, ακόμα κι αν θανατώνεται; Ως σε αρχαία τραγωδία, παρακολουθούμε τους ήρωες να τραγουδούν και να συγκλονίζονται από τα πάθη τους. Εμπνευσμένο από την ηπειρώτικη μουσική παράδοση και την ευρύτερη μουσική της Πίνδου, το μουσικό έργο Φροσύνη έχει μορφή ορατορίου. Οι πρωταγωνιστές τραγουδούν σολιστικά και μελισματικά, ο χορός εξιστορεί με στοιχεία ηπειρώτικης πολυφωνίας και η ορχήστρα, με επικεφαλής τον Νίκο Φιλιππίδη, ερμηνεύει δεξιοτεχνικά νέες μουσικές συνθέσεις με ηπειρώτικα στοιχεία.

***

Σοφοί, σαλοί και ενοχλητικοί σε απολογία
Προσωπογραφίες εκτός πολιτικής ορθότητας
17, 18 Ιουλίου 2026
Ιερό του Μέσσου Λέσβου

• Σύλληψη, επιμέλεια κειμένων: Κορίνα Βουγιούκα
• Πρωτότυπη μουσική: Τάσος Ρωσόπουλος
• Αφήγηση: Γιώργος Μπινιάρης
• Τραγούδι, αφήγηση: Χρήστος Κεχρής
• Τσέμπαλο: Μιχάλης Παπαπέτρου
• Κλασική κιθάρα: Κορίνα Βουγιούκα
• AMKE: VISIT AGIASOS

— Σε τι υπερέχουν οι φιλόσοφοι από τους άλλους ανθρώπους;
— Ἐὰν πάντες οἱ νόμοι ἀναιρεθῶσι, ὁμοίως βιώσομεν!
(Ακόμα και αν καταργηθούν όλοι οι νόμοι, εμείς θα ζούμε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο!)

Ο Λουκιανός πουλά φιλοσόφους και φιλοσοφούντες στην αγορά καθώς καταφθάνουν ο Σκαρίμπας, ο Γονατάς, ο Σουρής, αλλά και ο Εμπειρίκος και ο Σαραντάρης, ίσως ο Θεόφιλος και άλλοι ακόμα «που πήραν τα βουνά να μην τους φάει ο κάμπος». Διανοητές που, με άλλο τρόπο ο καθένας, ισορρόπησαν ανάμεσα στο περιθώριο και την κοσμικότητα. Κι ωστόσο αν τους πλησιάσει κανείς διακρίνει ότι οι ρίζες της σκέψης τους βρέχονται από την ίδια βαθιά πηγή του ανθρωπισμού. Στο περίγραμμα που φτιάχνουν πρόσωπα και κείμενα, ένα συγκρουσιακό ηχητικό περιβάλλον με παράλληλες πολυφωνίες δημιουργεί τον συνεκτικό ιστό, τον καμβά και τα χρώματα. Σκοπός της ζωής μας είναι…

***

Μείνε άνθρωπος σε πείσμα των ανθρώπων
Καντάτα για ηθοποιό, τραγούδι και οργανικό σύνολο
17, 18 Ιουλίου 2026
Αρχαιολογικός χώρος Αβδήρων, Ξάνθη

• Ιδέα, δραματουργία: Λένια Ζαφειροπούλου, Φανή Βοβώνη
• Απαγγελία: Γιάννος Περλέγκας
• Τραγούδι: Λένια Ζαφειροπούλου
• Οργανικό σύνολο με όργανα εποχής: Δημήτρης Κούντουρας (μπαρόκ φλάουτο, φλάουτο με ράμφος), Φανή Βοβώνη (βιολί Ι), Ζωή Πουρή (βιολί ΙΙ), Άλκηστις Μισούλη (βιόλα), Δήμος Γκουνταρούλης (βιολοντσέλο)
• ΑΜΚΕ: Ex Silentio

Μια μουσική παράσταση που παραφράζει το ρητό του Μενάνδρου «Πόσο χαριτωμένος είναι ο άνθρωπος όταν είναι άνθρωπος» ως «Πόσο χαριτωμένος είναι ο άνθρωπος όταν παραμένει άνθρωπος» ενώ γύρω του έχουν όλοι γίνει θηρία ή δαίμονες, και παρατηρεί πώς μέσα σε συνθήκες έσχατης βίας και κτηνωδίας το κουράγιο που απαιτεί μια χειρονομία αλληλεγγύης, στοργής ή αυταπάρνησης γίνεται νησίδα επιβίωσης.

Συνθέτει μια δραματουργία με αποσπάσματα από τα μυθιστορήματα Χωρίς πεπρωμένο του Ίμρε Κέρτες και Ο έβδομος σταυρός της Άννας Ζέγκερς, καθώς και από ποιήματα του Πάουλ Τσέλαν. Και παίζουμε τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ ως σύμβολο του μουσικού ανθρωπισμού, καθώς δημιουργεί μια μουσική που καλύπτει όλο το φάσμα των ανθρώπινων ψυχικών κινήσεων και υπενθυμίζει πάντα την τάση μας προς το υπερβατικό. Κρυμμένα μαργαριτάρια ανθρωπισμού μέσα στο ψύχος του μίσους από την πένα των συγγραφέων και με τον Μπαχ που δείχνει ταυτόχρονα και προς τη γη και προς τον ουρανό –και προς τον χορό και προς τη δέηση– θα φέρουν πιο κοντά στην ανθρώπινη χάρη όπως μπορεί να την εννοούσε ο Μένανδρος.

***

Κοινή ανάσα
26, 27 Ιουλίου 2026
Παλαιό Φρούριο Κέρκυρας

• Μουσική σύνθεση: Ορέστης Παπαϊωάννου
• Σύνολο χάλκινων πνευστών: SymPnoia Ensemble
• Παραγωγή: Beartive

Το έργο Κοινή ανάσα είναι μια σύγχρονη μουσικοαφηγηματική σύνθεση για δέκα χάλκινα πνευστά, κρουστά και αφηγητή, με πρωτότυπη μουσική του Ορέστη Παπαϊωάννου. Στο επίκεντρο του έργου βρίσκεται η έννοια της αναπνοής ως κοινού παρονομαστή της ανθρώπινης εμπειρίας: ζωή, λόγος, μνήμη και συλλογικότητα. Μέσα από διαδοχικές ενότητες, η παράσταση αναπτύσσει έναν διάλογο ανάμεσα στη σύγχρονη δημιουργία και την πολιτιστική κληρονομιά, ενσωματώνοντας διακριτικές αναφορές στο κλασικό ρεπερτόριο. Ο αφηγητής λειτουργεί ως συνδετικός ιστός, υφαίνοντας μια ποιητική ροή λόγου που ενεργοποιεί τη μουσική ως πράξη συλλογικής παρουσίας. Σχεδιασμένη για αρχαιολογικούς χώρους, η παράσταση αξιοποιεί τη φυσική ακουστική και τη συμβολική δύναμη του τόπου, προτείνοντας μια τελετουργική εμπειρία ακρόασης.

Η Κοινή ανάσα αναδεικνύει την ανάγκη επαναπροσδιορισμού της έννοιας του «ανθρώπινου» μέσα από τη συνύπαρξη και τον κοινό ρυθμό.

***

ΡΩ. στην άκρη του Χρόνου
30, 31 Ιουλίου 2026
Νεώρια αρχαιολογικού χώρου Οινιαδών, Αιτωλοακαρνανία

• Ορχήστρα και Χορωδία ΙΩΝΙΑ της Νέας Ιωνίας Βόλου
• Κείμενο, σκηνοθεσία, επιμέλεια κίνησης, σχεδιασμός φωτισμών: Αναστασία Αντωνακάκη
• Διεύθυνση ορχήστρας: Νεκτάριος Δεμελής
• Διεύθυνση χορωδίας: Κορνηλία Φραγκογιάννη
• Διεύθυνση παραγωγής: Βούλα Τουλούδη
• ΑΜΚΕ: ΙΩΝΙΑ

Μια πολυσύνθετη παράσταση μουσικού θεάτρου υπό τον τίτλο ΡΩ. στην άκρη του Χρόνου παρουσιάζει το φετινό καλοκαίρι η Ορχήστρα και Χορωδία ΙΩΝΙΑ της Νέας Ιωνίας Βόλου. Η δεκατριμελής ορχήστρα παραδοσιακών οργάνων, η εικοσαμελής μεικτή χορωδία και έντεκα ηθοποιοί προσφέρουν στο κοινό ένα τελετουργικό ταξίδι, εκεί όπου η παράδοση συναντάει το σήμερα.

«Ο άνθρωπος δεν είναι άνθρωπος αν καθόλου δεν φοβάται, ο άνθρωπος είναι άνθρωπος επειδή φοβάται, επειδή πέφτει και λυγίζει κι όμως σηκώνεται ξανά και πάλι συνεχίζει». Με αφορμή τον στίχο του Μενάνδρου «Ὡς χαρίεν ἔστ’ ἄνθρωπος, ἂν ἄνθρωπος ᾖ» και έμπνευση από την Κυρά της Ρω, η δική μας Ρω είναι ο Φύλακας της Αγάπης. Στέκεται στην άκρη του Χρόνου, λίγο πριν τελειώσει ο κόσμος, και φυλάει την Αγάπη. Σύμμαχός της, ο Χορός, οι άνθρωποι που εκφράζουν τον φόβο, την ελπίδα, τη χαρά της, αλλά και τον διάλογο με την κοινωνία και τις φωνές της. Στην εποχή μας, όπου ο πόλεμος μαίνεται παντού και με όλους τους τρόπους, η παράσταση προσκαλεί το κοινό σε μια τελετουργία ειρήνης, για να θυμηθούν από την αρχή, όλοι μαζί, να φυλάνε την Αγάπη.

***

Αγάπης ανάβαση
1, 2 Αυγούστου 2026
Σπήλαιο Πετραλώνων, Χαλκιδική

• Σκηνοθεσία, κείμενo, μουσικός επί σκηνής: Κική Κέρζελη
• Πρωτότυπη μουσική: Σπύρος Καλλιβωκάς
• Κείμενο: Νίκος Νικήτογλου
• Κατασκευή, εμψύχωση κούκλας: Αρετή Αντωνάτου
• Περφόρμανς, επιμέλεια κίνησης: Μαρία Φουντούλη
• Video animation: Αλεξάνδρα Συμεωνίδου
• Οργάνωση παραγωγής: Πόπη Συμεωνίδου
• ΑΜKE: AFFEKT

Το σκηνικό ποίημα Αγάπης ανάβαση «φωτίζει» την εξέλιξη της ανθρώπινης φύσης μέσα από το πρίσμα της αγάπης, της αγάπης της ακατάλυτης, που δεν ορίζεται ως συναίσθημα, αλλά ως οντολογική κατάσταση. Μια διαδρομή παλινδρόμησης, στην οποία ο άνθρωπος δεν εξελίσσεται γραμμικά αλλά επιστρέφει διαρκώς στις απαρχές του, κατρακυλά, επανέρχεται και ξαναδοκιμάζει την άνοδο. Το απολιθωμένο ανθρώπινο κρανίο στο σπήλαιο των Πετραλώνων λειτουργεί ως ποιητική αφορμή και όχι ως ιστορικό τεκμήριο, ως ένα ίχνος ύπαρξης που ενεργοποιεί τον διάλογο για τη διαδρομή του ανθρώπου στον χρόνο. Η μουσική, το σώμα, η φωνή και η εικόνα συνυπάρχουν ως φορείς μνήμης και νοήματος, δημιουργώντας ένα πολυφωνικό σκηνικό πεδίο. Η παράσταση Αγάπης ανάβαση δεν αφηγείται την ιστορία της ανθρώπινης εξέλιξης, τη στοχάζεται μουσικά και σκηνικά. Προτείνει μια ποιητική εμπειρία που τοποθετεί τον άνθρωπο ταυτόχρονα στο κέντρο, στο παρασκήνιο και στο προσκήνιο της ύπαρξής του, αναζητώντας εκείνο το σημείο όπου η γνώση συναντά την αγάπη και η συνείδηση γίνεται πράξη εξανθρωπισμού.

***

Εκ κορμού
2, 3 Αυγούστου 2026
Αρχαιολογικός χώρος Αρχαίας Κορίνθου

• Πρωτότυπη μουσική: Γιώργος Δούσης
• Δραματουργία, σκηνική επιμέλεια: Μαρίνα Μέργου
• Γυναικείες φωνές: Λουντμίλα Μπονταρένκο, Μαρίνα Ρετσκάλοβα, Σοφία Σεμερτζίδου, Αντωνία Τζίτζικα
• Πιάνο: Ειρήνη Αναστασίου
• Τρομπόνι: Γιώργος Κρίμπερης
• ΑΜΚΕ: ΑΝΑΞ – ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ

Η παράσταση Εκ κορμού είναι μια σύγχρονη μουσικοδραματουργική σύνθεση για τέσσερις γυναικείες φωνές, πιάνο και τρομπόνι, βασισμένη σε μορφές της αρχαίας τραγωδίας. Η Φαίδρα, η Ιφιγένεια, η Αντιγόνη και η Κασσάνδρα εμφανίζονται όχι ως μυθικές ηρωίδες, αλλά ως ανθρώπινες συνειδήσεις που φέρουν τη μνήμη, την επιθυμία, τη θυσία, την πράξη και την αλήθεια.

Μέσα από πολυφωνικές συνθέσεις, εναλλαγές σόλο και χορικών στιγμών, ο αρχαίος λόγος συναντά τη σύγχρονη μουσική δημιουργία, μετατρέποντας τη σκηνή σε χώρο εσωτερικού διαλόγου και συλλογικής εμπειρίας. Η μουσική λειτουργεί ως οργανικό στοιχείο της δραματουργίας, όπου ο ήχος και η σιωπή συνδιαμορφώνουν τη δράση.

Το έργο διερευνά τη γυναικεία φωνή ως τόπο αντίστασης και ευθύνης, θέτοντας στο επίκεντρο το διαχρονικό ερώτημα της ανθρώπινης στάσης απέναντι στην αλήθεια και τη συνύπαρξη.

***

Πόλεμος και «Ειρήνη;»
5, 6 Αυγούστου 2026
Αρχαία Έδεσσα – Αρχαιολογικός χώρος Λόγγου

• Μουσική σύνθεση, σύλληψη ιδέας: Ευαγγελία Βελλή-Κοσμά
• Σύνθεση, σχεδιασμός ηχοτοπίου: Θάνος Νικολόπουλος
• Μουσική εγκατάσταση: Θάνος Νικολόπουλος, Ευαγγελία Βελλή-Κοσμά
• Κείμενο, καλλιτεχνική επιμέλεια: Ευαγγελία Βελλή-Κοσμά, Παύλος Μελικίδης
• Σκηνοθεσία, κινησιολογία: Παύλος Μελικίδης
• Ερμηνεύουν: Αγγελική Παντελεάκου, Παύλος Μελικίδης
• Μουσικοί επί σκηνής: Κωνσταντίνος Παπαχρήστου (τρομπέτα), Ευαγγελία Βελλή-Κοσμά (έγχορδα, κρουστά, φωνή)
• Μουσικοί στούντιο: Παιδική Χορωδία «Musicart» του Νέου Ωδείου Κοζάνης, υπό τη μουσική διεύθυνση της Μαρίας Καραγιάννη, Μυρτώ Λαζαρίδου (πιάνο)
• Εικαστική επιμέλεια: Πάρης Χατζηγιάννης
• ΑΜΚΕ: Μουσείο Γέσιου «Ο Μακεδονικός Αγώνας και η Έδεσσα»

Μέσα σε στρατόπεδο συγκέντρωσης Α΄, Β΄, Γ΄… Ω΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο 1914 και η 1939 «τολμούν» να ερωτευτούν:

— Πώς τολμάτε;
— Η ειρήνη τολμά. Αγαθό αλλά μη δεδομένο· δυστυχώς…
Έξω από το στρατόπεδο συγκέντρωσης ο… πατέρας (;) της 1939 «τολμά» να αρνηθεί το σμίξιμο με τις σκιές. Δεν θα περάσει σύρματα για κάποιες ελάχιστες παραισθησιογόνες στιγμές ειρήνης· άλλωστε ενδιαφέρεται για δράση πολέμου αντί δράσης ειρήνης:
— Ποιος είστε, κύριε;
– Ο Πόλεμος.
– Πώς τολμάτε;
– Εύκολα· είμαι δεδομένος αλλά μη αγαθό.

Κακός σύμβουλος εντός και εκτός στρατοπέδου ο ήχος· φιλτραρισμένος μέσα από χαλάσματα και φόβο, αλλοιώνει σιωπές, ερωτόλογα, σφαίρες. Και η τόλμη για τον έρωτα διαφέρει από την τόλμη στη μάχη. Για όσους φοβούνται, ένας ακόμα εχθρός… Κακή η συγκυρία της ειρήνης για να γίνεις άνθρωπος, κακή η συγκυρία του πολέμου για να παραμείνεις άνθρωπος.

«Η αγάπη εμποδίζει τον θάνατο. Η αγάπη είναι ζωή». […] «Ναι, είναι πολύ πιθανό να σκοτωθώ αύριο». — Λέων Τολστόι, Πόλεμος και Ειρήνη

***

Μέτρα εαυτόν – και αν αντέχεις μάθε τον
(Παλλαδάς)
6, 7 Αυγούστου 2026
Φρούριο Καζάρμα Σητείας

• Πρωτότυπη μουσική, ενορχήστρωση, λύρα: Στέλιος Πετράκης
• Σύλληψη ιδέας, σενάριο, σκηνοθεσία: Ελπίδα Σκούφαλου
• Μουσικοί: Χάρης Λαμπράκης (νέυ), Bijan Chemirani (κρουστά), Maëlle Duchemin (άρπα)
• Ερμηνεία: Κώστας Βασαρδάνης
• Δημιουργία βίντεο: Κυρηναίος Παπαδημάτος
• Σχεδιασμός ήχου: Δημήτρης Χατζάκης
• Σχεδιασμός φωτισμών: Κίμωνας Κίτρινος
• Υπεύθυνη παραγωγής: Έλλη Ρουμπέν
• ΑΜΚΕ: Proarte Cultural Services

Τα αρχαία επιγράμματα αποτελούν ποίηση υψηλής ποιότητας. Σπαράγματα διαμάντια λαξευμένα σε μάρμαρο, ταξιδεύουν σε διαφορετικές εποχές κι αιώνες. Οι μαντινάδες, τα περίφημα δίστιχα, αποτελούν τη συνέχειά τους. Οι δημιουργοί τους συνεχίζουν ασυναίσθητα το έργο των αρχαίων επιγραμματοποιών. Φέρουν την ίδια φιλοσοφία: πύκνωση υψηλών νοημάτων σε ελάχιστους στίχους, με κοινό άξονα την ανθρώπινη ύπαρξη, τον έρωτα, τον θάνατο.

Στην παράσταση υπάρχουν ανοιχτοί διάλογοι. Επιγράμματα και μαντινάδες συνομιλούν αντικριστά. «Πλέουν» στο σύμπαν που δημιουργεί ο Στέλιος Πετράκης με τις πρωτότυπες μουσικές και τους αυτοσχεδιασμούς της ομάδας του. Το πέρασμα από την κρητική λύρα σε άλλους ηχητικούς κόσμους γίνεται μεταφορά της ανθρώπινης εμπειρίας: ρευστή, απρόβλεπτη, βαθιά αναγνωρίσιμη. Απρόσμενες συναντήσεις σε έναν μοναδικό μουσικό τόπο.

***

Ὅταν ἄνθρωπος ᾖ
Λόγιοι σκοποί της Κωνσταντινούπολης – Μουσικές της συνύπαρξης
7, 8 Αυγούστου 2026
Αρχαιολογικός χώρος Ανακτορούπολης, Καβάλα

• Μουσικοί: Χρήστος Τσιαμούλης (ούτι), Γεώργιος Ντόβολος (φωνή), Γρηγόρης Κακούρης (φωνή), Στέφανος Δορμπαράκης (κανονάκι), Δημοσθένης Καραχριστοδούλου (λύρα), Στρατής Σκουρκέας (κρουστά), Νίκος Γύρας (μπάσο)
• ΑΜΚΕ: ΕΝΑΛΛΑΓΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

Η πρόταση Ὅταν ἄνθρωπος ᾖ αναδεικνύει τη λόγια μουσική της Κωνσταντινούπολης (15ος-19ος αι.) ως ζωντανή έκφραση ενός πολυπολιτισμικού και ανθρωποκεντρικού κόσμου. Σε ένα περιβάλλον συνύπαρξης πολιτισμών και θρησκειών, η μουσική λειτούργησε ως κοινός τόπος εμπειρίας και επικοινωνίας. Με αφετηρία τον στοχασμό του Μενάνδρου, η δράση φωτίζει τη διαχρονική αξία της ανθρώπινης σχέσης, του έρωτα, της οικογένειας και της ειρηνικής συνύπαρξης. Η κλασική ανατολική μουσική επηρέασε ουσιαστικά τη νεότερη ελληνική δημιουργία μέσα από τη σύζευξη εκκλησιαστικού και κοσμικού λόγου. Το πρόγραμμα κορυφώνεται με το ορατόριο για την ειρήνη του Τσατσαρώνη, ως μήνυμα μνήμης και ελπίδας.

***

Λωτοφάγοι ή Η ευθύνη
7, 8 Αυγούστου 2026
Προϊστορικός οικισμός Μύρινας Λήμνου

• Σύλληψη, καλλιτεχνική επιμέλεια: Kournos Music Festival
• Μουσική σύνθεση, ενορχήστρωση, πληκτροφόρα όργανα: Λίνα Ζάχαρη
• Ερμηνεύει η Έλλη Πασπαλά
• Μουσικοί: Κώστας Ζιγκερίδης (μπαγιάν), Στέλιος Παπαναστάσης (βιόλα)
• ΑΜΚΕ: VENTUS ENSEMBLE

Η μνήμη δεν αποτελεί μια απλή σκευή γεγονότων· είναι ο μηχανισμός μέσω του οποίου ο άνθρωπος συγκροτεί την ταυτότητά του. Στην Οδύσσεια, η Ιθάκη αποτελεί την ίδια τη συνθήκη της ανθρώπινης υπόστασης· είναι ευθύνη και επιλογή. Τι συμβαίνει, όμως, όταν ο ίδιος τις αποποιείται;

Η συνθέτρια Λίνα Ζάχαρη συμπράττει με την Έλλη Πασπαλά, τους resident δημιουργούς του Kournos Music Festival στη Λήμνο, καθώς και με τοπικά ερασιτεχνικά σύνολα, για τη μουσικοεικαστική δράση Λωτοφάγοι ή Η ευθύνη. Μια ηχητική και οπτική χειρονομία που ακολουθεί τις διαδρομές της συλλογικής μνήμης στο δικό μας νησί των λωτοφάγων, του βάρους και του χρέους, παρουσιάζεται στον παραθαλάσσιο οικισμό της προϊστορικής Μύρινας, σαράντα χρόνια αφότου ήρθε στο φως.

Σημείο αναφοράς της δράσης παραμένει το εμβληματικό έργο Το νησί των Λωτοφάγων (1990) του Στάμου Σέμση, σε ποίηση Βασίλη Νικολαΐδη, που σφραγίστηκε από τη σπουδαία ερμηνεία της Έλλης Πασπαλά. Τριάντα πέντε χρόνια μετά, κι ενώ το αστικό τοπίο μεταμορφώνεται σε νησίδα αποσύνδεσης και το νησί με τη σειρά του σε αστικό τοπίο, υπάρχει πλέον χώρος για την υπερβατική διάσταση της τέχνης ως πυλώνα ανατροπής;

***

Παίζω άρα υπάρχω
Ο άνθρωπος, το παιχνίδι και η μουσική
9, 10 Αυγούστου 2026
Πύργος Μπαζαίου, Νάξος

• Πιάνο: Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου
• Ερμηνεία: Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος
• Σύνθεση κειμένων, δραματουργία, σκηνοθεσία: Στέλιος Κρασανάκης
• ΑΜΚΕ: Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία Θεατρικής Έκφρασης ΑΙΩΝ

Στη μουσικοθεατρική παράσταση Παίζω άρα υπάρχω, το δεξιοτεχνικό παίξιμο του πιάνου συνδιαλέγεται με το θεατρικό παιχνίδι, αναδεικνύοντας τη δημιουργική ικανότητα του ανθρώπου. Η Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου, επιλέγοντας από ένα εκτεταμένο μουσικό ανθολόγιο από τον Μπαχ και τον Μότσαρτ μέχρι τους Α. Ζολιβέ, Φρ. Γκούλντα, Φ. Γκλας, Ε. Μπλοχ και Μπητλς, με εκτελεστική δεινότητα, εναλλάσσοντας ύφος και ρυθμούς, από κλασικές, σύγχρονες ή τζαζ τεχνικές, προσκαλεί σε διάλογο τον επί σκηνής ηθοποιό Κωνσταντίνο Γεωργόπουλο, να αυτοσχεδιάσει, να απαντήσει ή να ερμηνεύσει διαφορετικούς ρόλους. Εκείνος, με τη σειρά του, αναπτύσσει ένα κειμενικό ρεπερτόριο. Έναν εαυτό που δρα στη κατεύθυνση και με τις αρχές του ουμανισμού και του πνεύματος ενός πανανθρώπινου πολιτισμικού παιχνιδιού. Επιλέγονται κείμενα των Σαίξπηρ, Σου Τζέννινγκς, Γιόχαν Χουιζίνγκα, Ντόναλντ Γουίννικοτ, Αλμπέρ Καμύ, μύθοι και παραμύθια.

***

Η συλλογή – Μια ξενάγηση προς την ευτυχία
12, 13 Αυγούστου 2026
Παλαιό Αρχαιολογικό Μουσείο Χανίων

• Πρωτότυπη μουσική: Αναστασία Γιαμούζη
• Εικαστική εγκατάσταση: Μάγδα Δήμου
• Ξενάγηση: Ιώ Ασηθιανάκη
• Μουσικοί: Αναστασία Γιαμούζη, Γιάννης Παπατζανής
• ΑΜΚΕ: TH.AR.O.S.

Αντλώντας έμπνευση από το έργο Τα πράγματα του Ζωρζ Περέκ, η μουσική και εικαστική περφόρμανς Η συλλογή – Μια ξενάγηση προς την ευτυχία διαμορφώνει ένα υβριδικό περιβάλλον όπου ο ήχος, τα αντικείμενα και η αφήγηση συνθέτουν μια εμπειρία γύρω από την επιθυμία, την κατανάλωση και τη σύγχρονη καθημερινότητα.

Στο κέντρο της εγκατάστασης, στοιχεία ενός εικονικού διαμερίσματος που αναπτύσσεται μέσα από επαναλαμβανόμενα αντικείμενα, έντονα χρώματα, αφίσες, γλυπτικές φόρμες και προβολές, παραπέμποντας στην αισθητική της ποπ κουλτούρας και στη λογική της υπερκατανάλωσης. Η μουσική, δομημένη σε τρία μέρη, ακολουθεί τη χρονική και συναισθηματική πορεία των χαρακτήρων, αξιοποιώντας ηλεκτροακουστικά μέσα και υβριδικές συνθετικές πρακτικές που μεταβάλλουν την αίσθηση του χρόνου.

Η περφόρμερ λειτουργεί ως ζωντανή ξεναγός μέσα στον χώρο, ενεργοποιώντας προσωπικές ιστορίες και μαρτυρίες γύρω από αγαπημένα αντικείμενα, μετατρέποντας την εγκατάσταση σε έναν στοχαστικό και βαθιά ανθρώπινο χώρο συλλογικής εμπειρίας. Παράλληλα, η επανάληψη και η υπερβολή λειτουργούν ως σχόλιο πάνω στις σύγχρονες καταναλωτικές συνήθειες. Το έργο επιχειρεί να δημιουργήσει έναν χώρο ταύτισης, μνήμης και συλλογικού αναστοχασμού.

***

Αθρωπόλειπος: Η άνοδος στην πέτρα στο άνοιγμα στον ορίζοντα
18, 19 Αυγούστου 2026
Ιερά Μονή Αρκαδίου, Ρέθυμνο

• Καλλιτεχνική επιμέλεια: Γιώργης Καλομοίρης, Αργαστήρι – Androidus
• Μουσικό συγκρότημα Θοδωρή Κοτονιά: Κώστας Ανετάκης (κιθάρα), Στέργιος Κοτονιάς (κρουστά), Κώστας Μαυριδάκης (μπάσο), Γιώργος Κοντογιάννης (λύρα), Βασίλης Δραμουντάνης (τραγούδι, μαντολίνο), Θοδωρής Κοτονιάς (τραγούδι, γιουκαλίλι)
• ΑΜΚΕ: Androidus Project Tank

Στην Ιερά Μονή Αρκαδίου στο Ρέθυμνο παρουσιάζεται η παραγωγή Αθρωπόλειπος: Η άνοδος στην πέτρα στο άνοιγμα στον ορίζοντα, ένα διήμερο μουσικό, αφηγηματικό και βιωματικό εγχείρημα γύρω από τη σχέση ανθρώπου και πέτρας, ως έκφραση μιας ξεχασμένης σχέσης ανάμεσα στη φύση και την πλάση.

Αντλώντας έμπνευση από τα βουνά, τη μνήμη του τόπου και την επαναστατική σκέψη, όπως αυτή αποτυπώθηκε από τον Προμηθέα έως τον Σίσυφο και τον Καμύ, η παραγωγή αυτή στον εμβληματικό χώρο του Αρκαδίου αφιερώνει τη θεματική της στην επανάσταση του πνεύματος, της συνείδησης και της υπέρβασης. Στον άνθρωπο που, για να παραμείνει ανθρώπινος, διανύει τα εσωτερικά στάδια της Αναζήτησης, της Αναλαμπής και της Ανατροπής, επαναπροσδιορίζοντας τη θέση του στην Ιστορία.

Το έργο εξελίσσεται με αφετηρία τον διάλογο, συνεχίζεται ως αφηγηματικό δρώμενο και κορυφώνεται μουσικά με το συγκρότημα του Θοδωρή Κοτονιά, μεταφέροντας σταδιακά τον άνθρωπο από τη σκέψη και την εσωτερική αναμέτρηση στη συλλογική εμπειρία και τη μουσική έκφραση.

Μέσα από αυτή τη διαδρομή αναδεικνύεται και η σύνδεση με το Αρκάδι, το οποίο παραμένει στη συλλογική συνείδηση τόπος ιερότητας, εθελοθυσίας και επανάστασης, επαναφέροντας ένα διαχρονικό ερώτημα που διαπερνά την ανθρώπινη ιστορία: Πολιτισμός ή Βαρβαρότητα;

***

Καρπός
25, 26 Αυγούστου 2026
Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης

• Ιδέα, επιμέλεια: Oros Ensemble
• Πρωτότυπη μουσική: Αποστόλης Κουτσογιάννης, Nava Hemyari
• Χορός: Σωτηρία Κουτσοπέτρου
• Μουσική εκτέλεση: Κωνσταντίνος Ζιγκερίδης, Βασίλης Ζιγκερίδης, Δημήτρης Καραγιαννακίδης, Αποστόλης Κουτσογιάννης, Ειρήνη Κρικώνη, Αντώνης Τσαχτάνης, Καζούγιο Τσουνεχίρο
• ΑΜΚΕ: Ρύμη

Με αφορμή δύο μεσαιωνικά λατρευτικά έργα –τη Messe de Nostre Dame του Γκιγιώμ ντε Μασώ και το Κεχαριτωμένη χαίρε του Ιωάννη Κουκουζέλη– οι συνθέτες Nava Hemyari και Αποστόλης Κουτσογιάννης δημιουργούν νέα μουσική για το Oros Ensemble, ανοίγοντας διαύλους ανάμεσα στο παλιό και το νέο, την ατομική έκφραση και τη συλλογική λατρευτική εμπειρία. Παράλληλα, η χορεύτρια Σωτηρία Κουτσοπέτρου ιχνηλατεί το φυσικό νήμα που ενώνει σώμα και ήχο, συμβάλλοντας στο καίριο ερώτημα της παράστασης: στην εποχή της υλικής ατομικότητας, ποιος μπορεί να είναι ένας νέος ανθρωπισμός.

***

Χάρις κοινή…
Μια τελετουργία συν-ύπαρξης
30, 31 Αυγούστου 2026
Επταπύργιο, Θεσσαλονίκη

• Polis Ensemble: Στέφανος Δορμπαράκης (κανονάκι, φωνητικά), Αλέξανδρος Καψοκαβάδης (νυκτά έγχορδα, φωνητικά), Μανούσος Κλαπάκης (κρουστά της Μεσογείου), Γιώργος Κοντογιάννης (λύρες του Αιγαίου), Θεόδωρος Κουέλης (κοντραμπάσο, φωνητικά), Νίκος Παραουλάκης (καλαμένια πνευστά)
• Άννα Λινάρδου (τραγούδι)
• Σκηνοθεσία, visual artist: Δημήτρης Συλβέστρος
• Οργάνωση παραγωγής: Άγγελος Γρίσπος
• Εκτέλεση παραγωγής: ArtShuttle ΑΜΚΕ
• ΑΜΚΕ: ArtShuttle

Το Polis Ensemble παρουσιάζει τη μουσικοεικαστική παράσταση Χάρις κοινή… Μια τελετουργία συν-ύπαρξης, που αναζητά τα νήματα που συνδέουν τους ανθρώπους πέρα από τόπους, γλώσσες και εποχές. Μέσα από τη μουσική, τη φωνή και την εικόνα, η παράσταση φωτίζει μορφές συλλογικής μνήμης και κοινής εμπειρίας που επιβιώνουν στον χρόνο και μεταδίδονται από γενιά σε γενιά.

Αντλώντας υλικό από τις μουσικές παραδόσεις της Μεσογείου, των Βαλκανίων, του Καυκάσου και της Βόρειας Αφρικής, το Polis Ensemble προσεγγίζει αυτές τις διαφορετικές πολιτισμικές εκφράσεις ως έναν κοινό ανθρωπολογικό τόπο. Γέννηση, Κοινότητα, Αποχωρισμός και Επιστροφή συνθέτουν τη δραματουργική διαδρομή της παράστασης, μέσα από νανουρίσματα, προσευχές, μοιρολόγια και τραγούδια του γάμου που μετασχηματίζονται δημιουργικά μέσω του αυτοσχεδιασμού και της συλλογικής μουσικής πράξης.

Με τη συμμετοχή της Άννας Λινάρδου στο τραγούδι και του Δημήτρη Συλβέστρου στη σκηνοθεσία και την εικαστική σύνθεση, ζωντανή μουσική και βιντεοεγκατάσταση συνυφαίνονται σε ένα ενιαίο ποιητικό περιβάλλον, όπου το ατομικό βίωμα συναντά το συλλογικό και η ανθρώπινη παρουσία γίνεται τόπος συνάντησης.

Διαβάστε επίσης:

Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός 2026: Πόσο ωραίος –ώριμος– είναι ο άνθρωπος όταν πραγματικά είναι άνθρωπος
Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός 2026: Επιστρέφει με 95 νέες παραγωγές