Στο πρωτότυπο έργο του Εντουάρντο ντε Φίλιππο, ένας θίασος ηθοποιών βλέπει το μικρό θέατρο που διαχειρίζονται να καταστρέφεται σε μια πυρκαγιά. Θέλοντας να ξανά σταθούν στα πόδια τους, αποφασίζουν να δώσουν μια παράσταση και ζητούν από τον νεοεκλεγέντα δήμαρχο της πόλης να παρευρεθεί (σε ένδειξη στήριξης), για να λάβουν την απάντηση ότι «έχει πολύ πιο σημαντικές δουλειές από το να δει μια παράσταση μιας συμμορίας ψευτών». Στην προσβολή αυτή , του απαντούν ότι αν αποφάσιζαν να μιμηθούν όσους πρόκειται να δεχθεί στο γραφείο του, εκείνος δεν θα μπορούσε να γνωρίζει αν έχει μπροστά του τον πραγματικό άνθρωπο ή τον ηθοποιό και μιμητή του. Από εκείνη την στιγμή κι έπειτα, ο δήμαρχος θα υποψιάζεται για μέλη του θιάσου και συνεργούς στη φάρσα κάθε επισκέπτη που δέχεται, χωρίς όμως να μπορεί να το αποδείξει.
Στην δική μας παράσταση, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Θίασος υπάρχει, πολιτικός υπάρχει, θεατές υπάρχουν, υπάρχει όμως ένα καινούριο καίριο ερώτημα: Τι ζητάμε από το θέατρο σήμερα; Όλοι μας. Σε μια εποχή που δεν αναγνωρίζεις την αλήθεια από το ψέμα, που ότι κι αν ειπωθεί κρατιέται να μην πέσει στο κενό, που ο «αληθινός» κόσμος δεν μοιάζει και τόσο αληθινός, που όλος ο κόσμος μοιάζει ψεύτικος, τι ακριβώς καλείται να κάνει το θέατρο; Πώς να μιλήσει για την πραγματικότητα όταν αυτή μοιάζει να ξεπερνά τα όρια της πιο τρελής μας φαντασίας. Κι αν δεν μιλάει για αυτήν, για ποιον και σε ποιον καταφέρνει να μιλήσει;
Το «Τέλος το θέατρο» είναι προσωπικά για μένα μια σημαντική αφορμή το θέατρο κι εγώ να ξανά συστηθούμε. Καθ’ολοκληρίαν και σε βάθος. Έχω ζήσει σχεδόν την μισή μου ζωή μέσα σε αυτό. Η οικογένεια που έχω επιλέξει είναι οι άνθρωποι του. Η γλώσσα που μιλάω είναι δική του. Ο τόπος που αναπνέω ελεύθερα είναι η σκηνή. Ότι κι αν έχω υπομείνει, έχει ανυπολόγιστη αξία. Ότι κι αν έχω επιτύχει, έχει αδιανόητη χαρά. Κι όλα αυτά γιατί, μέσα στο θέατρο, είτε ως θεατής είτε ως ηθοποιός, έχω μάθει να αναγνωρίζω την αλήθεια. Να την κοιτάζω στα μάτια, να την ακούω με ανοιχτή καρδιά, να την μοιράζω, να μη φοβάμαι να την πω κι ας «κρύβομαι» πίσω από τα λόγια άλλων, να την αφήνω να με συγκλονίσει, να με πονέσει, να με λυτρώσει. Με λίγα λόγια, να μου δείξει την αγάπη.
Διαβάστε επίσης:
ΤΕΛΟΣ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ, από την Ηλέκτρα Ελληνικιώτη στο Θέατρο Θησείον
