Για τον καθένα μας, ένα νησί μπορεί να αποτελεί έναν τόπο ελευθερίας, απόσυρσης, αυτάρκειας, διακοπών, ουτοπίας, γαλήνης και ενδοσκόπησης καθώς και έναν τόπο μοναξιάς, περιορισμού, εξορίας και διαχωρισμού με τον υπόλοιπο κόσμο. Στην περίπτωση του Άγγελου Αντωνόπουλου, της Αλίκης Ρήγου και της Μαρίας Σχινά, οι οποίοι έχουν επιλέξει να ζουν μόνιμα ή κατά μεγάλα διαστήματα στα Κύθηρα, το τοπίο και η ομορφιά του, η γαλήνη, η ιστορία, η παράδοση και οι σχέσεις τους με την τοπική κοινωνία του νησιού έχουν λειτουργήσει, σε ένα μεγάλο βαθμό μεταξύ άλλων, συνειδητά ή ασυνείδητα ως πηγή έμπνευσης για τη δουλειά τους, μέσω της οποίας εκφράζουν τους προβληματισμούς τους.
Στα έργα του Άγγελου Αντωνόπουλου, στα οποία επικρατεί κυρίως η δυαδικότητα του άσπρου και του μαύρου, ανακαλύπτουμε εικόνες και τρισδιάστατους χώρους δημιουργημένους από διαφορετικά υλικά όπως πλοία, καλαμάρια, το κάστρο και άλλα στοιχεία της αρχιτεκτονικής του νησιού των Κυθήρων.
Στα ψηφιδωτά και ζωγραφικά έργα με ακουαρέλες της Αλίκης Ρήγου, εντοπίζουμε κατόψεις από δίκτυα, ανασκαφές και διαδρομές που εν μέρει θυμίζουν διαφορετικά σημεία του νησιού και εν μέρει συνδέονται με την περίπλοκη δομή των σύγχρονων πόλεων και των ξεχασμένων αστικών τοπίων.
Τέλος, αφαιρώντας το υφάδι, το παραδοσιακό συστατικό του μοτίβου της παραδοσιακής ύφανσης με αργαλειό και διατηρώντας το στημόνι με καρφιά, η Μαρία Σχινά δημιουργεί σε ένα πλαίσιο με παράλληλα νήματα εικόνες ξερολιθιών που συναντάμε σε πολλά σημεία των Κυθήρων και της χώρας μας.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Επιμέλεια: Στρατής Πανταζής
Κεντρική φωτογραφία θέματος: Άγγελος Αντωνόπουλος_Μολυβένιο σύννεφο πάνω από την χώρα_2022_47 Χ 92 εκ_Τρισδιάστατη κατασκευή μικτής τεχνικής
