Ένας περιπλανώμενος θίασος από τα βάθη της Ρωσίας διηγείται τέσσερις ιστορίες ενός μουσάτου συγγραφέα της χώρας του με το όνομα Φιοδόρος… ή Fyodor… ή Fyodor Mikhailovich Dostoevsky! Μπροστά στα μάτια των θεατών θα παρουσιαστούν όλοι οι πιθανοί τρόποι αυτοκτονίας καθώς και τέσσερις χαρακτήρες με εμμονή στην αυτοκτονία, εμπνευσμένοι από τα έργα του εν λόγω συγγραφέα. Θα τα καταφέρουν; Πόσο κοντά είναι ο παράδεισος με την κόλαση; Πόσο κοντά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης με την Παλαιστίνη; Πόσο κοντά ή κωμωδία με την τραγωδία; Η παράσταση αποτελείται από μονολόγους βασισμένους στα έργα: Έγκλημα και τιμωρία, Το όνειρο ενός γελοίου, Ο Ηλίθιος, Αδερφοί Καραμαζωφ και Δαιμονισμένοι.
***
-Η παράσταση φέρνει τον Ντοστογιέφσκι σε διάλογο με ιστορικές και σύγχρονες συνθήκες ακραίας βίας, από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης έως τη συνεχιζόμενη γενοκτονία στην Παλαιστίνη…
Κώστας Κουτρούλης: Η ιστορία επαναλαμβάνεται και από τα λάθη της μαθαίνουμε, αν και το σήμερα δείχνει πως δεν έχουμε μάθει ακόμα από πολλά λάθη μας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ειδικά ο πόλεμος βασίζεται στους νεκρούς του κι αυτή τη στιγμή που μιλάμε η ευκολία με την οποία λαμβάνουμε μέσω των social media τη βία στον κόσμο μας αποξενώνει, μας εξοικειώνει με το τέρας και μας κάνει να μοιάζουμε μαζί του χωρίς καν να το καταλαβαίνουμε. Το πρόβλημα με το θέατρο είναι πως πλέον δυσκολεύεται να εξιτάρει τις αισθήσεις γιατί αυτές εξιτάρονται με τόση ωμότητα στην πραγματική ζωή με πραγματικές εικόνες. Χρειάζεται μια υπέρβαση πια για να μπορέσουμε να δείξουμε στον κόσμο κάτι που να τον ταρακουνήσει περισσότερο από την ίδια τη ζωή.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
-Το κείμενο της παράστασης βασίζεται σε αποσπάσματα από διαφορετικά έργα του Ντοστογιέφσκι. Πρόκειται για υλικό που παραλάβατε έτοιμο από τον Δημήτρη Δήμου ή για ένα κείμενο που διαμορφώθηκε και κατά την προετοιμασία της παράστασης;
Γιάννης Τσότσος: Τα κείμενα της παράστασης τα επιλέξαμε μαζί με τον Δημήτρη κατά την προετοιμασία του πρώτου ανεβάσματος, που ήταν ένα καθαρό αφιέρωμα στον Ντοστογιέφσκι. Το Resital Dostoevsky στην ουσία ήταν μια σύνθεση από τους καλύτερους μονολόγους (για εμάς, φυσικά)… κείμενα που είχαν κάτι να πουν και που θα μας μιλούν και στο μέλλον. Αυτούς ακριβώς τους μονολόγους κρατήσαμε και με τον Κώστα στην τωρινή παράσταση, αλλά με τη διαφορά ότι ο συνδετικός κρίκος πλέον είναι ο παρουσιαστής, κατά κόσμον Kostia Koutroulov!
-Τι μπορείτε να μας πείτε για τη γλώσσα της παράστασης;
Γιάννης Τσότσος: Η γλώσσα είναι ακραία σε πολλά σημεία, θα λέγαμε ότι αγγίζουμε στοιχεία in-your-face theatre, π.χ. ΜακΝτόνα, διότι υπάρχει και το στοιχείο της μαύρης κωμωδίας. Αυτό ο κόσμος το αντιλαμβάνεται στους αρχικούς μας ρόλους, γιατί στην ουσία παρουσιάζουμε ένα θέατρο μέσα στο θέατρο! Όταν μετέπειτα μπαίνουμε στους χαρακτήρες του Ντοστογιέφσκι, ερμηνεύουμε αυτολεξεί τα κείμενα και την διασκευή του Δημήτρη Δήμου. Το νόημα είναι το κοινό να δει τους Ντοστογιεφσκικούς χαρακτήρες αυτούς καθαυτούς… Τον Γελοίο, τον Κυρίλωφ, τον Μέγα Ιεροεξεταστή κ.α
-Πώς ακριβώς «βοηθά» δραματουργικά ο κόσμος του τσίρκου αυτή τη συνύπαρξη του κωμικού με το τραγικό που στήνετε στον Χώρο Τεχνών Κ4;
Γιάννης Τσότσος: Το τσίρκο το σκεφτήκαμε γιατί είναι κάτι που μας γοητεύει και τους δύο. Μόνο που το τσίρκο μας, παρουσιάζει νούμερα που έχουν να κάνουν με την ωμή πραγματικότητα. Το στοιχείο της κωμωδίας επιλέχθηκε γιατί ο κόσμος τον τελευταίο καιρό βλέπει ακραίες, στην τηλεόραση του και κυρίως στο κινητό του. Οπότε ξεκινάμε με το γέλιο και καταλήγουμε να προσπαθήσουμε να λύσουμε κοινωνικά και κυρίως υπαρξιακά θέματα.
-Το ζωντανό μουσικό στοιχείο λειτουργεί ως συμπαίκτης επί σκηνής. Πώς θα λέγατε ότι επηρεάζει τον ρυθμό, την ερμηνεία και τη συναισθηματική ένταση των μονολόγων;
Κώστας Κουτρούλης: Άμεσα, ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως ο Αλέξανδρος (Πουλιάσης), ο μουσικός μας, δεν παίζει παρτιτούρες, αυτοσχεδιάζει μαζί μας πάνω στη σκηνή, σε μοτίβα που φτιάξαμε στις πρόβες, οπότε η συνύπαρξη των δύο τεχνών είναι αλληλένδετη εκατό τοις εκατό.
-Η παράσταση απευθύνεται αποκλειστικά σε θεατές εξοικειωμένους με τον κόσμο του Ντοστογιέφσκι;
Κώστας Κουτρούλης: Σίγουρα όσο πιο διαβασμένος έρθεις τόσο καλύτερα θα κατανοήσεις κάποια πράγματα, όμως η ιδέα μας βασίζεται στη νοοτροπία του τσίρκου ακριβώς γιατί θέλαμε να δημιουργήσουμε μια οικειότητα με τον θεατή, να παντρέψουμε ένα θέαμα με το βάθος των κειμένων χωρίς το ένα να καταπίνει το άλλο. Ελπίζουμε να τα καταφέραμε!
-Τι είναι αυτό που εσείς οι ίδιοι ξεχωρίζετε σε αυτό το ανέβασμα που παρουσιάζετε;
Γιάννης Τσότσος: Αυτό που ξεχωρίζω πιο πολύ είναι τα πολλά είδη θεάτρου που έχουμε εισάγει μέσα σε 60 λεπτά, χωρίς βέβαια να ξεφύγουμε από την ατμόσφαιρα που έχει χτιστεί ήδη.
Κώστας Κουτρούλης: Την ενέργεια που απαιτεί στις ερμηνείες του αλλά και τις εικόνες που προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε, όπως επίσης και τη σύνδεση των κειμένων με την αληθινή ζωή.
-Ποιος είναι ο δικός σας αγαπημένος ντοστογιεφσκικός ήρωας και γιατί;
Κώστας Κουτρούλης: Ξεκάθαρα ο Ρασκόλνικωφ, από το Έγκλημα και Τιμωρία. Πέραν του ότι σαν βιβλίο είναι μέσα στα αγαπημένα μου, ο χαρακτήρας έχει ένα απίστευτο βάθος, θεωρώ πως είναι ένας διαχρονικός επαναστάτης ο οποίος όμως ταλαιπωρείται από το ίδιο του το ψυχικό βάρος, να αντέξει σε έναν κόσμο άδικο προσπαθώντας να τον διορθώσει σκαλίζοντας τα όρια του σωστού και του λάθους.
Γιάννης Τσότσος: Εγώ δεν ξεχωρίζω κανέναν… όλοι οι χαρακτήρες του Ντοστογιέφσκι έχουν βαρύ ψυχολογικό και βιογραφικό προφίλ. Κάθε λέξη τους έχει να πει πολλά σήμερα, και πιστεύω πως αυτά τα θέματα θα συνεχίζουν να προβληματίζουν επ αόριστον.
