Το “Jazz Standards” είναι ένα ιδιότυπο Butoh dance musical & theater, μια ανεξάρτητη σκηνική υπερπαραγωγή που ακροβατεί ανάμεσα στον χορό, το θέατρο και τη μουσική.

Στη σκηνή εμφανίζονται 15 performers της ομάδας Quantum Body Athens Butoh Dance Group, η οποία φέτος συμπληρώνει 10 χρόνια καλλιτεχνικής δράσης. Η παράσταση αποτελεί μία από τις πιο φιλόδοξες παραγωγές της ομάδας μέχρι σήμερα και μια σπάνια ευκαιρία να δει κανείς μια μεγάλη butoh σύνθεση σε θεατρική μορφή.

Σε σκηνοθεσία της Βίκυς Φιλιππα, το έργο λειτουργεί σαν μια παράδοξη επαν-εκτέλεση. Δεν παρουσιάζει κάτι «πρωτότυπο». Αντίθετα, μοιάζει με ένα ζωντανό αρχείο — μια χρονοκάψουλα από εικόνες, φόρμες και πρότυπα που επιστρέφουν ξανά και ξανά στην ανθρώπινη ιστορία.

Όπως τα μουσικά  jazz standards, τα σώματα επαναλαμβάνουν παλιά μοτίβα σε νέες διασκευές. Κάτω από διαφορετικές μορφές, τα ίδια θέματα επανέρχονται: εξουσία, έρωτας, ενοχή, βία, επιθυμία, ηθική.

ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!

Η παράσταση θέτει ένα απλό αλλά ανησυχητικό ερώτημα: Ποια είναι τα “standards” που αναπαράγουμε σήμερα εν αγνοία μας — και που οι μελλοντικοί μας εαυτοί θα απορρίψουν;

Σε έναν σκηνικό κόσμο που θυμίζει άλλοτε ανάλαφρη καθημερινότητα του παρελθόντος αναμεμιγμένη με εικόνες πολέμου, άλλοτε σκοτεινό καμπαρέ και άλλοτε όνειρο η τελετή, τα σώματα κινούνται σαν συλλογική μνήμη.

Μετά τη μεγάλη ανταπόκριση του κοινού στις πρώτες παραστάσεις, απομένουν μόνο δύο ακόμη ευκαιρίες για να βιώσει κανείς αυτή τη σκηνική εμπειρία.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Μια χοροθεατρική παράσταση σε μορφή musical, πάνω στα jazz / bizarre μοτίβα που μας κυβερνούν και επαναλαμβάνονται από τη γέννησή μας. Ζωή.Θάνατος.Ρόλοι.Οικογένεια.Πόλεμος.Έρωτας.Βία.Επιθυμία.

Jazz → jasm → spirit of jest → jism (σπέρμα, δύναμη, ζωτική ύλη)

Η λέξη jazz είναι από τις πιο αναζητημένες και αμφιλεγόμενες λέξεις της σύγχρονης αγγλικής γλώσσας. Ονομάστηκε «Λέξη του 20ού αιώνα» —κι όμως η προέλευσή της παραμένει θολή, άβολη, φορτισμένη.

Η jazz γεννήθηκε για να σπάσει τους κανόνες αναζητώντας  την ελευθερία μέσα στον αυτοσχεδιασμό. Τελικά απέκτησε τα δικά της Standards.

Αυτοσχεδιασμούς πάνω στη φόρμα.

Έτσι κι εμείς: ΕΚΤΕΛΕΣΤΕΣ.

Αυτοσχεδιάζοντας πάνω στην αόρατη ΠΑΡΤΙΤΟΥΡΑ, θα παίξουμε ακριβώς τον αλγόριθμο, χωρίς να αμφιβάλλουμε για ΤΙΠΟΤΑ.

Μέσα από άπειρες επαναλήψεις, η ύλη εξουθενώνεται.

Το ανοίκειο γίνεται γνώριμο.

Θα το αφήσουμε;

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

  • Ιδέα / Σκηνοθεσία / Χορογραφία / Μουσική επιμέλεια: Βίκυ Φίλιππα
  • Performers: Αυρηλία Βαρδαρού · Nίκος Μπουκουβάλας · Φίλιππος Κυρατζής · Γιάννης Οιχαλιώτης · Παναγιώτης Παναγιωτόπουλος · Βαγγελιώ Παπαζήση · Βαρβάρα Σπυροπούλου · Mαρία Θεοχαροπούλου · Νεφέλη Τσαπαρλή · Στέφανος Τσιμπουρλάς-Κρητικίδης · Στεφανία Βλάχου · Κωνσταντίνα Αλεξούδη · Safiya Juma · Ρόζα Οικονόμου · Ευγενία Ζησίμου
  • Μουσική: Η μουσική της παράστασης αποτελείται από jazz standards και μη πρωτότυπο υλικό, μπλεγμένο με πρωτότυπη μουσική και διασκευές από τον Αλέξανδρο Μήτρο και τη Βίκυ Φίλιππα και live sound design από τον Αλέξανδρο Μήτρο
  • Art Direction: Quantum Body Athens Butoh Dance Group
  • Φώτα: Δημήτρης Νικάς (αναλογικός)
  • Νέες φωτογραφίες παράστασης: Στέλιος Χριστοφόρου
  • Βίντεο: Πέτρος Άγουρος
  • Φορέας υλοποίησης: QUANTUM BODY – Research & Creation Platform in Somatic and Performing Arts AMKE
  • To τραγούδι/θέμα της παράστασης: The Arrangement

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

«Αυτή η παράσταση ΔΕΝ έχει Πρωτότυπη Μουσική.

Άλλη μία εκτέλεση. Επαν-εκτέλεση.

Επαν-ΕΚΤΕΛΕΣΗ.

Με αυτή την παραδοχή ο “αλγόριθμος” δεν μπόρεσε να με κοροϊδέψει.

Και τότε βρήκα λίγο χρόνο να θελήσω με ευθύνη.

Να εξουθενώσω τη διάτασή μου μέχρι την έξοδο.

Προς όλες τις μεριές ταυτόχρονα.

Ένα συμπαγές σημείο.

Ω ακίνητο. Ω δονούμενο. Ω πολυπίθανο. Μια έκρηξη»

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Butoh, κανονικότητα και η ενσώματη υπερέκθεση των κοινωνικών ρόλων

«Ακόμα και τα δικά σου χέρια, βαθιά μέσα στο σώμα σου, αισθάνονται ξένα σε σένα —και εδώ κρύβεται ένα σημαντικό μυστικό.»— Tatsumi Hijikata

Το butoh, όπως διαμορφώθηκε από τον Tatsumi Hijikata και τον Kazuo Ohno στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές του 1960, δεν συγκροτήθηκε ως μια τέχνη της «διαφορετικότητας» με τη σύγχρονη έννοια της ταυτότητας. Αντίθετα, αποτέλεσε μια ριζική ενσώματη κριτική προς την κανονικότητα, όπως αυτή οργανώθηκε στη μεταπολεμική Ιαπωνία: τη στρατιωτική πειθαρχία, την πατριαρχική οικογένεια, την έμφυλη κανονιστικότητα, την εργασία, τον εθνικισμό και τη βιοπολιτική ρύθμιση του σώματος.

Ο Hijikata δεν επιχείρησε την αποδόμηση των κοινωνικών ρόλων μέσω συμβολικής απόστασης ή ειρωνείας. Η μέθοδός του βασίστηκε σε αυτό που η Susan Klein περιγράφει ως ενσώματη άρνηση (embodied negation): την επίμονη και ολοκληρωτική σωματοποίηση του ρόλου μέχρι το σημείο της αισθητικής και σωματικής κατάρρευσης. Οι ρόλοι δεν σχολιάζονται, αλλά επαναλαμβάνονται, εντείνονται και εξαντλούνται.

Οι συντηρητικοί ρόλοι —όπως ο «άνδρας», η «γυναίκα», ο «εργάτης», ο «στρατιώτης», ο «καλός πολίτης»— στο butoh δεν παρουσιάζονται ειρωνικά αλλά ως καταστάσεις που εγγράφονται στο σώμα και δεν αποσπώνται από το ιστορικό και πολιτικό τους βάρος. Αντίθετα, επαναλαμβάνονται επίμονα, με έμφαση στη σωματική κόπωση, τη δυσμορφία, την επιβράδυνση, την υπακοή και τη φθορά. Μέσα από αυτή την ενσώματη υπερέκθεση, ο ρόλος παύει να λειτουργεί ως ταυτότητα και αποκαλύπτεται ως μηχανισμός πειθαρχίας και επιβολής πάνω στο σώμα.