Η αίσθηση του ίχνους που αναδύεται από τις εικόνες και η υλικότητα του ίχνους που διαφαίνεται από τις γλυπτικές μορφές είναι ο βασικός ιστός συνομιλίας των έργων των Γιώργου Λαζόγκα, Γιώργου Λάππα, Κωνσταντίνου Ξενάκη και Δημήτρη Χιωτόπουλου.

Η ζωγραφική από τη μια πλευρά, χειρονομιακή και ενστικτώδης η αποφασισμένη και εγκεφαλική. Σε αυτήν που καταγράφεται με άμεσο τρόπο ο κόσμος των συναισθημάτων και οι αντιλήψεις για φιλοσοφικές έννοιες όπως ο χρόνος. Αυτή που εμπεριέχει την χρήση των υλικών, τις τεχνικές και τις μεθόδους που διερευνούν σύγχρονους τρόπους διατύπωσης με σταθερό άξονα τα προσωπικά βιώματα του καθενός.

Και από την άλλη πλευρά η γλυπτική, που γεννά ίχνη ή αποτυπώσεις ανθρωπίνων βημάτων σε σταθερούς άξονες, η άξονες εκτός φυσικών ορίων, χρησιμοποιώντας τα υλικά, σίδηρο, ύφασμα, χρώμα και μετουσιώνοντας τα σε όρους, όπως η ζωή, ο χρόνος, ή ο θάνατος. Εν τέλει η γραφή του καθενός ξεχωριστά, ως εικαστική μεθοδολογία ή ως γλώσσα, αποτυπώνεται δίνοντας έμφαση στην υλικότητα του ίχνους.

Ο ίδιος ο Γιωργος Λαζόγκας σημειώνει :  «…τα ίχνη έχουν τα χαρακτηριστικά μιας υλικότητας εν υπνώσει και υπονοούν το αντικείμενο που τα αναπαράγει.»

Κείμενο: Κάλια Αϊδίνη
Συμμετέχοντες: Γιώργος Λαζόγκας, Γιώργος Λάππας, Κωνσταντίνος Ξενάκης, Δημήτρης Χιωτόπουλος