Εθνικό Θέατρο 2026–2027: Οι νέες παραγωγές της θεατρικής περιόδου

Την περίοδο 2026–2027, το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει ένα πολυσυλλεκτικό και δυναμικό καλλιτεχνικό πρόγραμμα που φέρνει στο προσκήνιο σπουδαία λογοτεχνικά έργα, σύγχρονες σκηνικές αναγνώσεις και διεθνείς συνεργασίες υψηλού κύρους.

Από τη συγκλονιστική Φόνισσα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και την ποιητική ένταση του Λόρκα, έως τον ανατρεπτικό σαιξπηρικό κόσμο του Dmitry Krymov, το Εθνικό Θέατρο επανασυστήνει κλασικά έργα μέσα από σύγχρονες αναγνώσεις που συνομιλούν με τα μεγάλα ζητήματα της εποχής μας: την εξουσία, την ταυτότητα, τη μνήμη, την κοινωνική βία, την ελευθερία και την ανθρώπινη ανάγκη για σύνδεση. Με σταθερό προσανατολισμό στην καλλιτεχνική ποιότητα και την ανανέωση της θεατρικής γλώσσας, το Εθνικό Θέατρο συνεχίζει να ανοίγει νέους δρόμους δημιουργίας και διαλόγου με το κοινό.

Οι νέες παραγωγές που έρχονται

ΚΤΗΡΙΟ ΤΣΙΛΛΕΡ

• ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

Η ΦΟΝΙΣΣΑ του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη | Συμπαραγωγή με την Εθνική Λυρική Σκηνή | Μουσική: Γιώργος Κουμεντάκης | Δραματουργία, Διασκευή, Μουσική διεύθυνση: Μάρκελλος Χρυσικόπουλος | Κεντρική Σκηνή | Κτήριο Τσίλλερ | 23 έως 25 Οκτωβρίου

Μετά τη μακρά και επιτυχημένη οπερατική διαδρομή της, η Φόνισσα του Γιώργου Κουμεντάκη ανεβαίνει στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, αυτή τη φορά με τη μορφή του μελοδράματος. Ακολουθώντας τον βασικό αφηγηματικό άξονα του πρωτότυπου κειμένου του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και με μια νέα συνεπτυγμένη εκδοχή του μουσικού έργου του Γιώργου Κουμεντάκη για σύνολο δωματίου, η Φόνισσα επιστρέφει στη θεατρική σκηνή για να λυτρωθεί για μια ακόμα φορά μεταξύ της θείας και της ανθρώπινης δικαιοσύνης. Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη ακολουθώντας την παρτιτούρα της μουσικής θα ερμηνεύσει όλους τους ρόλους του έργου σε έναν ιδιότυπο, πυρετικό όσο και εξαιρετικά απαιτητικό μονόλογο, αξιοποιώντας τη σπάνια μουσικότητα του μοναδικού γλωσσικού ιδιώματος του Παπαδιαμάντη και διατηρώντας ακέραιη τη δραματική του ένταση. Τη δραματουργική επεξεργασία του διηγήματος του Παπαδιαμάντη, τη διασκευή της μουσικής του Γιώργου Κουμεντάκη και τη μουσική διεύθυνση υπογράφει ο Μάρκελλος Χρυσικόπουλος. Τη μεταγραφή υπογράφει ο μουσικολόγος, κλαρινετίστας και Αναπληρωτής Καθηγητής στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο Γιάννης Σαμπροβαλάκης.

Μια συμπαραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής με το Εθνικό Θέατρο.

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΜΠΕΡΝΑΡΝΤΑ ΑΛΜΠΑ του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα | Μετάφραση: Έφη Γιαννοπούλου | Σκηνοθεσία: Ιώ Βουλγαράκη | Κεντρική Σκηνή | Κτήριο Τσίλλερ | Πρεμιέρα: 20 Ιανουαρίου

Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα γράφτηκε το 1936 και μέχρι το 1964 η Δικτατορία του Φράνκο απαγόρευε τη σκηνική του παρουσίαση στην Ισπανία. Τι ήταν εκείνο που έκανε το έργο επικίνδυνο για ένα τόσο ισχυρό καθεστώς; Εννιά γυναίκες μένουν κλεισμένες στο σπίτι τους, χωρίς κοινωνική, προσωπική, σεξουαλική ζωή, υπό την τυραννία της Μπερνάρντα Άλμπα η οποία μετατρέπει αυτό το σπίτι σε μια άτυπη φυλακή. Ένας στιβαρός πατριαρχικός μηχανισμός ακμάζει εκεί μέσα, χωρίς μάλιστα ποτέ να εμφανιστεί ένας άνδρας επί σκηνής. Ένας τόπος ελέγχου, καταστολής και εμμονής χωρίς ποτέ η συμμόρφωση να επιβληθεί από φορείς θεσμικής εξουσίας. Σήμερα ένα συμπαγές και αχανές οικοδόμημα καλλιέργειας φόβου και παραγωγής απελπισίας εργάζεται αδιάκοπα για να θρέψει μέσα μας τη βεβαιότητα ότι κάθε σκέψη αλλαγής του κόσμου είναι μάταιη και κάθε χειρονομία αλληλεγγύης καταδικασμένη. Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα και χάρη στο ποιητικό του σθένος, ίσως το έργο παραμένει ακόμη επικίνδυνο. Το κλασικό αριστούργημα του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα επιστρέφει στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου έπειτα από τρεις δεκαετίες, με τη Φιλαρέτη Κομνηνού στον ρόλο της Μπερνάρντα Άλμπα και ένα ξεχωριστό, αποκλειστικά γυναικείο, ensemble ερμηνευτριών διαφορετικών καλλιτεχνικών γενεών.

Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ | βασισμένο στο ομώνυμο έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ | Σκηνοθεσία: Dmitry Krymov | Κεντρική Σκηνή | Κτήριο Τσίλλερ | Πρεμιέρα: 14 Απριλίου

Το Εθνικό Θέατρο υποδέχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα τον διεθνώς καταξιωμένο σκηνοθέτη, σκηνογράφο, ζωγράφο και παιδαγωγό Dmitry Krymov και τη ριζοσπαστική του εκδοχή στην Τρικυμία του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. Από τις σημαντικότερες μορφές του σύγχρονου θεάτρου, με πολυάριθμες διακρίσεις —ανάμεσά τους πέντε Golden Mask Awards, το Stanislavsky Award, το Grand Prix της Prague Quadrennial και το Herald Angels Award του Edinburgh International Festival— και θριαμβευτική πορεία σε κορυφαίους θεατρικούς οργανισμούς, φεστιβάλ και μουσεία παγκοσμίως, ο Krymov ανασυνθέτει το αποκαλούμενο «αποχαιρετιστήριο» σαιξπηρικό έργο —με ελληνική διανομή και τη μουσική υπογραφή του Θοδωρή Οικονόμου— ως μια πολιτική και υπαρξιακή έκρηξη, που θέτει στο επίκεντρο την εκδίκηση, τη συγχώρεση και την ηθική ευθύνη. Μια σπάνια σκηνική κατάθεση, μέσα από τον αναρχικό, ποιητικό και απρόβλεπτο θεατρικό κόσμο του ιδιοσυγκρασιακού δημιουργού, με αφετηρία την προσωπική του εμπειρία ως αυτοεξόριστου τα τελευταία τέσσερα χρόνια από τη Ρωσία, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον πόλεμο στην Ουκρανία.

• ΝΕΑ ΣΚΗΝΗ «ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΣ»

ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ του Μπραμ Στόκερ | Μετάφραση: Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης | Δραματουργική επεξεργασία: Κωνσταντίνος Ντέλλας – Δημοσθένης Παπαμάρκος | Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ντέλλας | Κτήριο Τσίλλερ | Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» | Πρεμιέρα: 16 Δεκεμβρίου

…ἤκουσ αὡσὰν ἀπὸ κάτω ἀπὸ τὴν κοιλάδα πολλῶν λύκων ὠρυγμόν.
Οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ Κόμητος ἔλαμψαν καὶ εἶπεν.
– Ἀκοῦτέ τα, τὰ τέκνα τῆς νυκτός. Ποίαν μουσικὴν ἀποτελοῦν!

Το 1903 δημοσιεύεται στις επιφυλλίδες της εφημερίδας Το Νέον Άστυ «τὸ περιεργότερον μυθιστόρημα ποὺ ἐδημοσιεύθη εἰς ἑλληνικὴνἐ φημερίδα…» με τίτλο Ο Πύργος του Δράκουλα, όπως το μετέφρασε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Η ιστορία της απόλυτης προσωποποίησης του φόβου για το μιαρό που κρύβει μέσα μας ο καθένας ξετυλίγεται μέσα στον γλωσσικό παπαδιαμαντικό πλανήτη, δημιουργώντας έναν κόσμο ποιητικά ωμό και ωμά ποιητικό. Μελετώντας σε ερευνητικό και καλλιτεχνικό επίπεδο τον λόγο, τις λαϊκές μορφές έκφρασης και τη σκηνική δράση ως τελετουργική πράξη, ο Κωνσταντίνος Ντέλλας μαζί με μια ξεχωριστή ομάδα ηθοποιών δημιουργεί ένα χωροχρονικό σύμπαν, με εργαλεία τη μουσική και τον ρυθμό, την πολυφωνία και τη ρευστότητα ανάμεσα σε σώματα, ρόλους και λειτουργίες.

ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ των Κώστα Πρετεντέρη και Ασημάκη Γιαλαμά | Σκηνοθεσία: Αικατερίνη Παπαγεωργίου | Κτήριο Τσίλλερ | Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» | Πρεμιέρα: 17 Μαρτίου

Έργο με χαρακτηριστική «διπλή ζωή» —έχοντας γνωρίσει επιτυχία τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο— επανέρχεται μέσα από μια σύγχρονη δραματουργική προσέγγιση, για να φωτίσει εκ νέου τα ζητήματα ταυτότητας, εξουσίας και κοινωνικών ρόλων και να αναδείξει πόσο προκλητικά επίκαιρη παραμένει. Στο επίκεντρο βρίσκεται μια ηρωίδα που κινείται διαρκώς ανάμεσα στο προσωπείο και την πραγματική της ταυτότητα, αποκαλύπτοντας τη ρευστότητα των κοινωνικών συμβάσεων μιας εποχής, όπου η δημόσια εικόνα και η ιδιωτική ζωή βρίσκονται σε συνεχή διαπραγμάτευση. Ο έρωτας εγγράφεται σ’ αυτό το πεδίο έντασης, φανερώνοντας όλες τις ρωγμές που προκαλούνται, όταν το προσωπικό διαμεσολαβείται από το κοινωνικό. Με σεβασμό στον ρυθμό και το χιούμορ του πρωτοτύπου, η παράσταση θέτει ένα καίριο ερώτημα: ποια είναι η θέση της γυναίκας στον εργασιακό χώρο, όταν οι κανόνες του παιχνιδιού έχουν γραφτεί από άλλους; Μια «κλασική» κωμωδία που δεν ανήκει στο παρελθόν, αλλά μας κοιτάζει κατάματα στο παρόν.

ΘΕΑΤΡΟ REX

• ΣΚΗΝΗ «ΕΛΕΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ» | ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

ΡΟΜΠΕΝ, Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ του Δημήτρη Κουρούμπαλη | Σκηνοθεσία: Δημήτρης Κουρούμπαλης – Φρόσω Κορρού | Μουσική: Alex Sid | Θέατρο REX | Σκηνή «Ελένη Παπαδάκη» | Πρεμιέρα: 30 Οκτωβρίου

Ο Ρόμπιν είναι νέος δασοφύλακας. Η αγάπη του για το δάσος τον οδήγησε σε αυτή τη δουλειά και στην υπηρεσία του Επιτρόπου που εξουσιάζει τον τόπο. Ο Επίτροπος δεν αγαπάει τα δάση. Αγαπάει το κέρδος. Μέρος του σχεδίου του για «εκσυγχρονισμό» της περιοχής είναι να εξαφανίσει το δάσος για να φτιάξει δρόμους, εργοστάσια, ξενοδοχεία, ορυχεία, ζωολογικούς κήπους. Στην προσπάθειά του να εμποδίσει τη μεγαλομανία του Επιτρόπου, ο Ρόμπιν κηρύσσεται παράνομος. Δεν είναι, όμως, μόνος. Στην καρδιά του δάσους ιδρύεται μια κοινότητα από ανθρώπους που το λέει η καρδιά τους και ο Ρόμπιν γίνεται Ρομπέν. Μια παράσταση για την ομορφιά του δάσους, με μουσική, τραγούδια και σκηνικές μάχες που θυμίζουν κινηματογράφο. Μια σκηνική αφήγηση βαθιάς οικολογικής ευαισθησίας, αλληλεγγύης και αυταπάρνησης, που θα μεταφέρει μικρούς και μεγάλους σε ένα ολοζώντανο δάσος γεμάτο μυρωδιές, ήχους και χρώματα.

• ΣΚΗΝΗ «ΜΑΡΙΚΑ ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ»

ΠΟΛΥ ΚΑΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ | Απόδοση – Διασκευή: Έρι Κύργια | Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ρήγος | Θέατρο REX | Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη» | Πρεμιέρα: 9 Δεκεμβρίου

Ένα εκλεπτυσμένο παιχνίδι ερωτικών παρεξηγήσεων, όπου οι έμφυλοι ρόλοι αποδομούνται με κομψότητα και δηκτική ειρωνεία: αυτό είναι το Πολύ κακό για το τίποτα. Στον πυρήνα του έργου, η εκρηκτική σχέση του Βενέδικτου και της Βεατρίκης, ενός σπινθηροβόλου ντουέτου ευφυΐας και αντίστασης, επαναπροσδιορίζει τους όρους της επιθυμίας, σε έναν κόσμο όπου το συναίσθημα είναι πάντα υπό διαπραγμάτευση. Μεταμφιέσεις, κρυφακούσματα και λανθασμένες ταυτότητες λειτουργούν άλλοτε ως παιχνιδιάρικο τέχνασμα που οδηγεί στον έρωτα και την αυτογνωσία, και άλλοτε ως σκοτεινή ίντριγκα που προκαλεί καταστροφή. Το περίφημο παιχνίδι ανάμεσα στο “nothing” και το “noting” επικυρώνει την αίσθηση πως η πραγματικότητα δεν βιώνεται, αλλά κατασκευάζεται. Και τότε τίθεται το αιώνιο ερώτημα: Να παντρευτεί κανείς ή να το αποφύγει; Και η σκηνή ανάβει! Ο Κωνσταντίνος Ρήγος επιστρέφει στο Εθνικό Θέατρο με ένα αστραφτερό πάρτι: λάτιν ρυθμοί, ένταση και αποπλάνηση σε μια σκηνική εμπειρία, όπου ο έρωτας γίνεται παιχνίδι στρατηγικής, οι λέξεις όπλα και κάθε βλέμμα υπόσχεση ή παγίδα. Με τη Σμαράγδα Καρύδη και τον Θάνο Λέκκα.

ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ | Σε σύμπραξη με το Odéon Théâtre del’ Europe και το Théâtre National Wallonie Bruxelles Θέατρο REX | Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη» | Άνοιξη 2027 

Θα ακολουθήσει μια νέα διεθνής θεατρική και κοινωνική δράση με επίκεντρο τη νεολαία και τη δημοκρατία. ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ (Parlement des Colères), μια σύλληψη και δημιουργία της Rachel Dufour και της ομάδας της Les Guepes Rouges. Μια νέα διεθνής θεατρική και κοινωνική δράση με επίκεντρο τη νεολαία και τη δημοκρατία σχεδιάζεται να πραγματοποιηθεί στην Αθήνα την άνοιξη του 2027, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής δράσης «Το Κοινοβούλιο της οργής» (“Parlement des colères”), μια σύλληψη και δημιουργία της ομάδας Les Guepes Rouges. Η ομάδα συνεργάζεται με τρεις δημιουργούς εδώ, στην Ελλάδα, για να μεταδώσει τη μέθοδο εργασίας, οι δημιουργοί στη συνέχεια συνεργάζονται με ένα σύνολο εφήβων και νέων (16 έως 23 ετών), για μια παράσταση μαζί τους, η οποία παρουσιάζεται πρώτα στην Αθήνα, για μικρό αριθμό παραστάσεων, προτού ταξιδέψει στο Παρίσι και τις Βρυξέλλες για τη μεγάλη Ευρωπαϊκή παρουσίαση και στα δύο αντίστοιχα πολύ μεγάλα θέατρα της σύμπραξης: το Odéon Théâtre del’ Europe και το Théâtre National Wallonie Bruxelles.

ΜΠΑΝΑΛ. ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΤΙΠΟΤΑ | Ιδέα-Χορογραφία: Χαρά Κότσαλη | Θέατρο REX | Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη» | Πρεμιέρα: 8 Μαΐου

Ένας αλγόριθμος ανακηρύσσει την 11η Απριλίου 1954 “την πιο βαρετή μέρα του 20ου αιώνα”. Τίποτα σημαντικό δεν συνέβη εκείνη τη μέρα, κανείς σπουδαίος δεν γεννήθηκε ή πέθανε, κανένας πόλεμος δεν ξεκίνησε ή τελείωσε. Με μικτό θίασο ηθοποιών και χορευτ(ρι)ών, το Μπανάλ. Μια μέρα που δεν έγινε τίποτα είναι μια παράσταση για τις ασήμαντες μέρες, για το πώς ζούμε, πώς αναπνέουμε και πώς αφηγούμαστε τις ζωές μας μέσα στον ασφυκτικό χώρο του σύγχρονου καπιταλισμού, όλες εκείνες τις ημέρες που «δεν γίνεται τίποτα». Ένα ηχητικό και κινητικό ντελίριο με ανθρώπινους και μη δράστες: οι ήχοι ενός διαμερίσματος 70 τ.μ. με ενοίκιο 800 ευρώ, χορωδίες αθηναϊκών γρύλων, η μπάντα του Δήμου, εξουσιοδοτήσεις και μελοποιημένα δικόγραφα, πρόβες και θνησιγενείς χοροί, η απελπισμένη προσπάθεια συναρμολόγησης ενός fast furniture επίπλου, αφανισμοί σε ζωντανή μετάδοση και σύντομες συναντήσεις. Το θεαματικό εισβάλλει στο καθημερινό και το ασήμαντο μετατρέπεται σε πεδίο σύγκρουσης για το νόημα. Για την αβέβαιη θέση μας μέσα στον κόσμο, για το υπαρξιακό κωμικό δράμα που είναι το 24ωρο.

Το Εθνικό Θέατρο εντάσσεται με την παράσταση της Χαράς Κότσαλη στην Ευρωμεσογειακή σύμπραξη/ Πόλο “Κοινές Όχθες” ή “Rivages Communs“, ένα δίκτυο συνεργασίας τεσσάρων θεάτρων στη Γαλλία, των: Théâtre de la Bastille στο Παρίσι, la Scène nationale del’ Essonne στο Ρι-Ορανζί, le Théâtre des 13 vents στο Μονπελιέ και το Théâtre Joliette στη Μασσαλία. Στόχος του δικτύου η αμοιβαία ενίσχυση της παραγωγής και κυκλοφορίας έργων της σύγχρονης δημιουργίας σε ολόκληρη τη λεκάνη της Μεσογείου μέσα από συμπράξεις, ανταλλαγές και φιλοξενίες καλλιτεχνιδών/ών.

• ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ | ΣΚΗΝΗ «ΚΑΤΙΝΑ ΠΑΞΙΝΟΥ»

Η Πειραματική σκηνή, με Υπεύθυνους τον Ακύλλα Καραζήση και τη Νεφέλη Μαϊστράλη, εξελίσσει τη φετινή της διαδρομή —Διαρκής Ανοιχτή Πρόβα & Παραστάσεις – “Σκίτσα”—, αναπτύσσοντας την ερευνητική της πορεία πάνω στη συνύπαρξη καλλιτεχν(ιδ)ών και την επιμονή στη διαδικασία έναντι του αποτελέσματος.

PROJECT MACBETH / PROSPERO | Πρεμιέρα: 5 Νοεμβρίου

Μια κολεκτίβα καλλιτεχν(ιδ)ών —μια ζωγράφος-δραματουργός, ένας sound/screen designer, ένας performer-καθηγητής Ιστορίας και Φιλοσοφίας, ένας skipper, πέντε ηθοποιοί και ένας συντονιστής-τραγουδιστής— εξερευνά το δίπολο Εξουσία/Ουτοπία. Ο Μάκβεθ και η Τρικυμία, δυο εμβληματικά σαιξπηρικά έργα, είναι η βάση, η αφετηρία. Εδώ μπαίνει και ο απαραίτητος αναχρονισμός του Θεάτρου: η Αναγέννηση είναι ο ιστορικός καμβάς των έργων, εποχή όπου η δίψα για κυριαρχία, όπως και η λαχτάρα για μια μαγική ζωή, συναντιούνται στην πιο γυμνή τους μορφή. Αυτός ο ζωντανός πολύχρωμος πίνακας, βγαλμένος απ’ το Μουσείο, τοποθετημένος σήμερα στο κέντρο της Αγοράς, του δημόσιου χώρου, που είναι το Θέατρο. Δοκιμάζοντας τα όρια της εικόνας, των λέξεων, της ακινησίας, της μιμητικής εξίσωσης και όλα όσα αποτελούν το σήμερα, βουτηγμένο στο πάντα ζωντανό παρελθόν, η νέα παραγωγή της Πειραματικής Σκηνής θα είναι μια περιπέτεια που θα προσπαθήσει να δραπετεύσει από τα ασφυκτικά όρια του Θεάτρου. Παρ’ όλα αυτά και πάλι: Μη φοβάστε, είναι Θέατρο.

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ (τίτλος εργασίας) | Πρεμιέρα: 27 Ιανουαρίου

Τη νέα χρονιά, στο επίκεντρο τίθεται η δραματουργία και η συνεργασία θεατρικών συγγραφέων, με στόχο τη δημιουργία ενός πολυσυλλεκτικού έργου που θα παρουσιαστεί το νέο έτος, με κεντρικό θέμα τις Πρώτες ιστορίες των ανθρώπων. Πηγή έμπνευσης μερικά από τα αρχαιότερα κείμενα της ανθρωπότητας, όπως Το έπος του Γκιλγκαμές, η Μαχαμπαράτα, Το βιβλίο των νεκρών των Αιγυπτίων, η Θεογονία του Ησίοδου, τα Ομηρικά έπη, κ.ά. Οι συνεργαζόμενοι συγγραφείς θα επιλεγούν κατόπιν ανοιχτού καλέσματος, ενώ θα ακολουθήσει ακρόαση για τη στελέχωση του θιάσου. Επίσης, η Διαρκής Ανοιχτή Πρόβα, όπως εγκαινιάστηκε και εξελίχθηκε τη φετινή χρονιά, θα συνεχίσει τη λειτουργία της ανά τακτά χρονικά διαστήματα, στη διάρκεια της θεατρικής περιόδου, ως χώρος διερεύνησης νέων υλικών και καλλιτεχνικής ώσμωσης.

ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΤΡΙΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ (θα ανακοινωθεί) | Απρίλιος

Ο αριστούχος απόφοιτος του τμήματος Σκηνοθεσίας της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, Κωστής Γλύκαντζης, σκηνοθετεί ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό έργο την άνοιξη 2027. Περισσότερες πληροφορίες θα ανακοινωθούν τον ερχόμενο Σεπτέμβριο.

ΘΕΑΤΡΟ ΔΙΠΥΛΟΝ

ΟΜΟΝΟΙΑ | Σκηνοθεσία: Ανέστης Αζάς, Πρόδρομος Τσινικόρης | Πρεμιέρα: 21 Οκτωβρίου

Η Ομόνοια σήμερα μοιάζει με μια πόλη μέσα στην πόλη. Ένα σημείο όπου συνυπάρχουν τουρίστες, μετανάστες, εργαζόμενοι της νύχτας, μικροέμποροι, influencers και άνθρωποι που ψάχνουν δωμάτιο, παρέα, δουλειά ή απλώς κάπου να σταθούν. Με αφετηρία πραγματικές μαρτυρίες, συνεντεύξεις και περιστατικά από την περιοχή, η παράσταση κινείται ανάμεσα στο ντοκιμαντέρ, τη μαύρη κωμωδία και το αστικό θρίλερ, δημιουργώντας μια μυθοπλασία γύρω από το σύγχρονο κέντρο της Αθήνας. Ιστορίες μοναξιάς, επιθυμίας, χιούμορ, βίας και καθημερινής επιβίωσης διασταυρώνονται ανάμεσα σε ξενοδοχεία, υπόγειες διαδρομές, νυχτερινά μαγαζιά, πλατείες και στάσεις λεωφορείων. Οι ήρωες περιπλανώνται σε μια Αθήνα υπερφωτισμένη και σκοτεινή ταυτόχρονα. Μια παράσταση για την ανάγκη επαφής σε μια πόλη που δεν κοιτάζει κανέναν στα μάτια.

ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΟΙΔΙΠΟΥΣ | Μετάφραση: Νίκος Α. Παναγιωτόπουλος | Σκηνοθεσία: Χάρης Φραγκούλης | Θέατρο Δίπυλον | Πρεμιέρα: 10 Φεβρουαρίου

Ο Χάρης Φραγκούλης, με ορισμένους από τους στενούς συνεργάτες της ομάδας kursk, αναμετριέται με τον μύθο του Οιδίποδα σε μια σκηνική ανάγνωση που προσεγγίζει το εμβληματικό έργο ως μια βαθιά υπαρξιακή και σκοτεινά ποιητική διαδρομή αυτογνωσίας. Ο μύθος ζωντανεύει όχι ως αφήγηση μοίρας, αλλά ως μια αγωνιώδης πορεία στην ανθρώπινη συνείδηση. Στην πόλη έχει πέσει λοιμός. Ένας γέρος ανάβει ένα κερί. Γονατίζει. Προσπαθεί να προσευχηθεί, να φύγει η αρρώστια. Όμως δεν θυμάται πώς. Πότε αρρωσταίνει μια πόλη; Και τι είναι αυτή η αρρώστια; Πότε αρρωσταίνει κάτι; Ο βασιλιάς της πόλης, ένας χαρισματικός νέος, ένας ιδιοφυής, φωτεινός νέος, που έλυσε το αίνιγμα της Σφίγγας, άσσος στα αινίγματα, νομίζει πως ξέρει το αίνιγμα της Νύχτας, της νύχτας του. Δεν το ξέρει. Πρέπει να περάσει από μέσα της για να λύσει το μεγαλύτερο των αινιγμάτων: ποιος είναι; Κι εμείς, κοιτάζοντάς τον, διδασκόμαστε από τι είναι φτιαγμένη η δική μας νύχτα, ώστε μικρή ελπίδα φωτός.

Διαβάστε επίσης:

Εθνικό Θέατρο: Το καλλιτεχνικό πρόγραμμα για την περίοδο 2026-2027