Εμμανουήλ Κοντός: Ρίχνοντας φως και χρωματιστό γκλίτερ στα σκοτεινά μονοπάτια ενός “Smalltown Boy”

Το Smalltown Boy, είναι ένα νέο πρωτότυπο έργο που έγραψε ο Μάνος Τζωράκης, αντλώντας έμπνευση και υλικό από την ζωή του στην Κρήτη και τις οικογενειακές του αφηγήσεις, μπλεγμένες με δικές του φανταστικές ιστορίες, επενδυμένες με το queer anthem Smalltown boy, των Bronsky Beat. 

Είναι ένα θεατρικό έργο για έναν ηθοποιό, με πέντε πρόσωπα. Ένα μικρό αγόρι που κλείνεται στο κουφάρι ενός ψυγείου και παίζει θέατρο για να μπορέσει να επεξεργαστεί την ζωή του και να καταλάβει τον εαυτό του, ένας μπερδεμένος έφηβος που βιώνει τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα, ένας νευροδιαφορετικός και αποστασιοποιημένος πατέρας και ένας μυστηριώδης παππούς/ φάντασμα που έζησε και πέθανε την περίοδο της γερμανικής κατοχής.

Μπαίνοντας στα παπούτσια των ανδρικών προτύπων της ζωής του, ο αφηγητής του έργου μας, διαχειρίζεται το διαγενεαλογικό τραύμα της οικογένειάς του, χρησιμοποιώντας το παιχνίδι και τα αναπαραστατικά εργαλεία του θεάτρου.

Μια πολύπαθη σχέση με τον πατέρα, μια άγνωστη σχέση με το παρελθόν και μια δυσφορική σχέση με το παρόν και τον τόπο ανατροφής του, γίνονται τα αντικείμενα επεξεργασίας και αναστοχασμού της παράστασης.

Με την ελπίδα να φωτιστούν τα τυφλά του σημεία και να επαναπροσδιοριστεί η ταυτότητα του, το Smalltown boy, εκθέτει τα οικογενειακά μυστικά, τις άβολες και δύσκολες στιγμές της παιδικής και εφηβικής ηλικίας του αλλά και τις τρυφερές οικογενειακές μνήμες, σε ένα δικό του πολύχρωμο θέατρο.

Το έργο ξεκινάει με την φράση του Λουίτζι Πιραντέλο “η παράσταση δεν είναι φώτα , δεν είναι σκηνικό, είναι άνθρωποι, εσείς κι εγώ.”

Η δική μας παράσταση, είναι όντως οι άνθρωποι, αλλά είναι και τα σκηνικά, οι μουσικές και τα φώτα που όλα μαζί και οργανικά, συνθέτουν ένα τοπίο μνήμης και παιχνιδιού.

Την σκηνοθεσία υπογράφει ο Μιχάλης Κοιλάκος, η Άννα Σάπκα και η Ναταλία Αστυπαλίτη δημιουργησαν τον εικαστικό κόσμο του έργου, ο Βασίλης Τζοβάρας έφτιαξε τις μουσικές και η Στέβη Κουτσοθανάση τους φωτισμούς.

Για μένα, η αλήθεια είναι πως, εκτός από παιχνίδι, είναι και μια δοκιμασία. Αναμετριέμαι, για πρώτη φορά, ολομόναχος, με όλα μου τα εκφραστικά μέσα, με το νευρικό μου σύστημα και ενίοτε με τις αντοχές μου.

Ο αφηγητής της παράστασης μας, διαχειρίζεται, ανάμεσα σε άλλα δύσκολα περιστατικά (απόρριψη, bullying, σεξουαλική κακοποίηση) και ένα πένθος και εγώ μαζί του περιηγούμαι προσεχτικά σε αυτά τα σκοτεινά μονοπάτια, ρίχνοντας φως και χρωματιστό γκλίτερ. Το βάρος αυτό πάντως , γίνεται ελαφρύ, κάθε που καταφέρνω να βρίσκω μέσα στην διαδικασία της πρόβας (ευελπιστώ και στην παράσταση), την χαρά αυτού του μικρού ήρωα του έργου που λέει πως “το θέατρο του έσωσε την ζωή”.

Διαβάστε επίσης:

Smalltown Boy, του Μάνου Τζωράκη σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κοιλάκου στο Θέατρο 104