Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν: Το πρόγραμμα θεατρικής περιόδου 2026 – 2027

Πού θες να πάμε; Πού θες να πας;
Δύο αιώνια ερωτήματα, ένα νέο ταξίδι

Η εμβληματική φιγούρα που σηματοδοτεί κάθε θεατρική σεζόν του Θεάτρου Τέχνης σηκώνει για πρώτη φορά το καπέλο της και χαιρετά. Πίσω της ένας δρόμος στρίβει και χάνεται στο βάθος. Δεν είναι αποχαιρετισμός. Είναι πρόσκληση για ταξίδι.

Όπως δίνουμε φέτος κίνηση στη γνώριμη φιγούρα μας, έτσι επιχειρούμε και μια μικρή μετατόπιση στον στίχο (πες μου πού πάμε; πες μου πού πας;) από το ποίημα «Θεατρίνοι, Μ.Α.» του Γιώργου Σεφέρη. Έτσι η θεατρική περίοδος 2026–2027 θέτει το δικό της διπλό ερώτημα: «Πού θες να πάμε; Πού θες να πας;». Στο «θες» βρίσκεται η επιθυμία μας, αλλά και η βούληση να επιλέξουμε τη στάση μας απέναντι στην εποχή μας. Καθώς αναρωτιόμαστε πού πηγαίνει ο κόσμος, χρειάζεται να αποφασίσουμε πού θέλουμε εμείς να σταθούμε, τι θέλουμε να υπερασπιστούμε και προς τα πού να κινηθούμε. Στο «πάμε» χωράμε όλοι και όλες: ως θέατρο, ως κοινότητα, ως κοινωνία που αναζητά μια κοινή κατεύθυνση. Στο «πας», ο καθένας και η καθεμιά συναντά τη δική του επιθυμία και την ευθύνη της προσωπικής του επιλογής.

Κάθε παράσταση και κάθε δράση είναι ένας σταθμός αυτής της αναζήτησης. Κάθε σταθμός, μια ερώτηση: πού θέλεις να πας; Και πού είμαστε διατεθειμένοι να πάμε μαζί;

Η σεζόν με μια ματιά: τέσσερις διαδρομές

Κλασικά αριστουργήματα και σύγχρονα έργα με έμφαση όπως κάθε χρόνο στην ελληνική δραματουργία, σε έντεκα παραστάσεις στις δύο σκηνές, μια παράσταση στην Παιδική και μια στην Εφηβική σκηνή, μια νέα Σκηνή Νέων Δημιουργών και ένα νέο βραβείο, σχηματίζουν τέσσερις διαδρομές μέσα στη χρονιά.

1. Η μνήμη ως πυξίδα. «Εκμυστηρεύσεις της Έλλης Αλεξίου», «Το θέατρο ή τη ζωή σου», «Ιστορίες του Χόρχε». Πρόσωπα που κοιτούν πίσω για να καταλάβουν πού βρίσκονται σήμερα. Η προσωπική ιστορία γίνεται κοινή μνήμη.
2. Γυναικείες φωνές που διεκδικούν τον δρόμο τους. «Διαβάζοντας τη Λολίτα στην Τεχεράνη», «Πηνελόπες και Πηνελοπιάδες-μέρος δεύτερο », «Ακριβούλα μου». Γυναίκες στις οποίες άλλοι όρισαν πού επιτρέπεται να πάνε απαντούν μέσα από τη λογοτεχνία, το τραγούδι και το ίδιο τους το σώμα.
3. Η κοινή πορεία σε δοκιμασία. «Το θαύμα», «Ρόσμερσχολμ», «Το στρίψιμο της βίδας», «Σε στενό οικογενειακό κύκλο», «Θα κλάψουνε μανούλες». Κοινότητες, οικογένειες, κοινωνίες που χάνουν τον προσανατολισμό τους, από την ακτή όπου ξεβράζεται ένας ναυαγός έως τη νεόπλουτη Ελλάδα του ’80.
4. Οι νέοι δρόμοι. «Ο κύριος Βρομύλος», «Cloud», η Σκηνή Νέων Δημιουργών με το ετήσιο residency, το Βραβείο Νέου Σκηνοθέτη/τιδας, τα Φυτώρια. Εκεί όπου η διαδρομή ξεκινά: παιδιά, έφηβοι και νέοι/νέες δημιουργοί χαράζουν το δικό τους δρόμο.

Οι παραστάσεις της θεατρικής περιόδου 2026-27

• Εκμυστηρεύσεις της Έλλης Αλεξίου
  της Εύας Νικολαΐδου σε σκηνοθεσία Άγγελου Μπούρα
  Πού θα βρούμε σήμερα φωνές ικανές να μας εμπνεύσουν;

-Φρυνίχου, 4 Οκτωβρίου- 1 Νοεμβρίου · κάθε Σάββατο στις 21.00 και Κυριακή στις 18.30
-Παραγωγή Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν

Η Έλλη Αλεξίου διέσχισε τον 20ό αιώνα με όλες του τις μεγάλες ιδέες, τις διαψεύσεις και τις απώλειές του. Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Εύας Νικολαΐδου, αυτό το θεατρικό πορτραίτο αναζητά τον άνθρωπο πίσω από τη συγγραφέα: τη σχέση της με τη λογοτεχνία, την πολιτική, τον έρωτα, τους ανθρώπους που σημάδεψαν τη διαδρομή της και βέβαια τη μεγάλη της αγάπη, την διδασκαλία. Ένα αφιέρωμα σε μια φωτεινή προσωπικότητα, μια αγωνίστρια, μια μεγάλη δασκάλα με όλη τη σημασία της λέξης.

• Το Θαύμα
  του Τζουζέπε Μάσσα σε σκηνοθεσία Νικολέτας Φιλόσογλου
  Πού πηγαίνει κανείς, όταν δεν του αφήνουν ούτε έναν τάφο;

-Φρυνίχου, 2 Οκτωβρίου- 1 Νοεμβρίου 2026 · κάθε Παρασκευή και Κυριακή στις 21.00
-Συμπαραγωγή Ν.Β. ΑΜΚΕ και ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας-Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν

Η θάλασσα ξεβράζει τον νεκρό ενός μετανάστη και δύο αδέλφια νεκροθάφτες πρέπει να τον θάψουν. Στο νεκροταφείο όμως έχουν απομείνει μόνο δύο θέσεις, και τις θέλουν για τον εαυτό τους. Με μαύρο χιούμορ και γκροτέσκα σάτιρα, ο Ιταλός συγγραφέας Giuseppe Massa γράφει μια βαθιά ανθρώπινη, πολιτική αλληγορία για τη μνήμη, την απώλεια και την απουσία της καλοσύνης. Σε μια εποχή διαρκών μετακινήσεων, όπου η κάθε κοινωνία αντιμετωπίζει τον μετανάστη υποτιμητικά, μας καλεί να αναζητήσουμε εκ νέου το μοναδικό θαύμα που εξακολουθεί να έχει σημασία: την ανθρώπινη καλοσύνη. Η Νικολέτα Φιλόσογλου στήνει μια γλυκόπικρη παράσταση με ένα ποδήλατο, ένα φέρετρο και το απολαυστικό δίδυμο Θανάση Δήμου -Παναγιώτη Παναγόπουλου. Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στην Ελλάδα στο Θέατρο Τέχνης, στο πλαίσιο Italian Focus 2019, σε σκηνοθεσία του ίδιου του Massa. Τώρα επιστρέφει στη Φρυνίχου στην πρώτη του ελληνική εκδοχή, μετά από μια καλοκαιρινή περιοδεία στις ακτές των μεγάλων μεταναστευτικών διαδρομών.

Η παράσταση είναι υποψήφια για βραβείο καλύτερης παράστασης ΔΗΠΕΘΕ στα ΒΡΑΒΕΙΑ ΘΕΑΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΚΡΙΤΙΚΩΝ ΘΕΑΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ- ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ 2025-2026     

• Το θέατρο ή τη ζωή σου
  του Σταμάτη Φασουλή με μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη
  Πού σε πηγαίνει μια ζωή αφιερωμένη στη σκηνή;

-Υπόγειο, από 16 Οκτωβρίου, κάθε Τετάρτη και Κυριακή
-Συμπαραγωγή: Θέατρο του Νέου Κόσμου-Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν.

Από τη Σαλαμίνα των παιδικών χρόνων και το θέατρο της Βέμπο στο Υπόγειο του Κουν, κι από το Ελεύθερο Θέατρο της Μεταπολίτευσης στις μεγάλες επιτυχίες και τις οδυνηρές αποτυχίες: ο Σταμάτης Φασουλής ανοίγει τα συρτάρια της μνήμης σε έναν χειμαρρώδη μονόλογο. Στον δρόμο του συναντάμε τον Χορν, τη Λαμπέτη, τη Μελίνα, την Αλίκη, τον Χατζιδάκι, τον Τσαρούχη, τη Μαρινέλλα. Η προσωπική του διαδρομή γίνεται κομμάτι της ιστορίας του νεοελληνικού θεάτρου και επιστρέφει εκεί όπου κάποτε ξεκίνησε, στο Υπόγειο. Η πρωτότυπη μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη και τρεις μοναδικοί μουσικοί επί σκηνής, ο Παναγιώτης Τσεβάς, ο Δημήτρης Κίκλης και η Μυρσίνη Αχαλινωτοπούλου, συνοδεύουν μια παράσταση που δεν είναι ένα νοσταλγικό ταξίδι στο παρελθόν, αλλά μια ζωντανή, παλλόμενη πράξη ανάστασης. Μια παράσταση για όσα ζήσαμε, όσα κλέψαμε από τη ζωή κι όσα επιστρέφουμε πίσω στο κοινό, στο μοναδικό μέρος όπου όλα μπορούν να ξαναγεννηθούν: στο θέατρο.

• Διαβάζοντας τη Λολίτα στην Τεχεράνη
  του Αζάρ Ναφίσι, σε θεατρική διασκευή από την Ηρώ Μπέζου και σε σκηνοθεσία Μαρίας Ξανθοπουλίδου 
  Πού μπορείς να πας, όταν δεν σου επιτρέπουν να βγεις από το σπίτι;

-ΠΡΕΜΙΕΡΑ Δευτέρα 19 Οκτωβρίου  -ΥΠΟΓΕΙΟ (Παραστάσεις Κυριακή-Δευτέρα-Τρίτη)
-Συμπαραγωγή: Kart Productions -Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν

Στην Τεχεράνη της ισλαμικής επανάστασης, μια καθηγήτρια λογοτεχνίας συγκεντρώνει κρυφά στο σπίτι της επτά πρώην φοιτήτριές της. Κάθε εβδομάδα διαβάζουν τα μεγάλα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και, μέσα από τις σελίδες τους, ξαναβρίσκουν τη δική τους φωνή. Το διεθνές εκδοτικό φαινόμενο της Αζάρ Ναφίσι, μεταφρασμένο σε περισσότερες από τριάντα γλώσσες, ανεβαίνει για πρώτη φορά στη σκηνή. Εδώ η ανάγνωση γίνεται πράξη αντίστασης και ταξίδι χωρίς διαβατήριο.

Η παράσταση μιλά για κάθε κοινωνία που επιχειρεί να επιβάλει τη σιωπή, για κάθε γυναίκα που αγωνίζεται να ορίσει η ίδια τη ζωή και την ταυτότητά της, για κάθε άνθρωπο που υπερασπίζεται το δικαίωμα να σκέφτεται, να διαφωνεί και να φαντάζεται έναν διαφορετικό κόσμο.

• Ρόσμερσχολμ
  του Χένρικ Ίψεν από τον Γιάννη Χουβαρδά
  Πού θες να οδηγήσεις τους άλλους, όταν δεν τολμάς να περάσεις στην απέναντι όχθη;

-ΠΡΕΜΙΕΡΑ 12 Νοεμβρίου-ΦΡΥΝΙΧΟΥ  (Παραστάσεις Τετάρτη-Κυριακή)
-Συμπαραγωγή:  Τheatrical Ecosystems- Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν-Επικοινωνία: Stages Network

Ο πάστορας Γιοχάνες Ρόσμερ, τελευταίος απόγονος ενός συντηρητικού γένους, ονειρεύεται να εξευγενίσει τους ανθρώπους και να φέρει την κοινωνική αλλαγή. Πίσω του όμως, βαραίνει ο θάνατος της γυναίκας του στον καταρράκτη του κτήματος, εκεί όπου καλπάζουν τα άσπρα άλογα όποτε κάποιος αποτολμά να περάσει απέναντι. Ανάμεσα στο απελευθερωτικό πνεύμα της Ρεμπέκα Βεστ και στο σκοτεινό βάρος του Ρόσμερσχολμ, το αριστούργημα του Ίψεν παρουσιάζεται ως αγωνιώδες θρίλερ, βαθιά πολιτικό και με απρόσμενες κωμικές ανάσες. Με τολμηρή, δεξιοτεχνική αμεσότητα και καθαρότητα, ο Νορβηγός συγγραφέας χτίζει μεθοδικά και με ανατριχιαστική ακρίβεια έναν ποιητικό κόσμο μεγάλης συναισθηματικής και ψυχολογικής αλήθειας. Ο Γιάννης Χουβαρδάς στην τρίτη συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης, υπογράφει νέα μετάφραση, διασκευή και σκηνοθεσία.

• Ιστορίες του Χόρχε
  του Σπύρου Γραμμένου (από το ομώνυμο βιβλίο του) · Σκηνοθεσία: Ζωή Ξανθοπούλου
  Πού επιστρέφουμε, όταν θέλουμε να ξαναβρούμε ποιοι είμαστε;

-ΠΡΕΜΙΕΡΑ 1 Δεκεμβρίου- ΦΡΥΝΙΧΟΥ  (Παραστάσεις Δευτέρα-Τρίτη)
-Συμπαραγωγή: Monk Production-Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν

Η Ζωή Ξανθοπούλου, ο Σπύρος Γραμμένος και ο Σταύρος Σβήγκος συμπράττουν και ζωντανεύουν στη σκηνή της Φρυνίχου τις «Ιστορίες του Χόρχε», από το ομώνυμο βιβλίο του Σπύρου Γραμμένου. Είναι μια διαδρομή επιστροφής σε τόπους, ανθρώπους και μνήμες, με πολύ χιούμορ, συγκίνηση και βέβαια μουσική. Μια παράσταση-περίπατος, όπου οι προσωπικές αναμνήσεις γίνονται κοινός τόπος για όλους μας.

• Το στρίψιμο της βίδας
  του Χένρι Τζέιμς από τον Γιάννη Καλαβριανό 
  Πού σταματά αυτό που βλέπουμε και πού αρχίζει αυτό που φοβόμαστε;

-ΠΡΕΜΙΕΡΑ 29 Ιανουαρίου-ΥΠΟΓΕΙΟ (Παραστάσεις Τετάρτη-Κυριακή)
-Συμπαραγωγή: Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού – Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν

Μια νεαρή γκουβερνάντα αναλαμβάνει δύο παιδιά, τον Μάιλς και τη Φλόρα, σε ένα απομονωμένο κτήμα της βικτωριανής Αγγλίας. Σύντομα αρχίζει να βλέπει μορφές που πιστεύει πως είναι τα φαντάσματα δύο νεκρών υπηρετών, και η προσπάθειά της να προστατέψει τα παιδιά γίνεται τυραννική.

Η συναρπαστική ιστορία φαντασμάτων του Χένρι Τζέιμς, για την αθωότητα και τη διαφθορά, την καταπιεσμένη επιθυμία, την απομόνωση και τα όρια της αντίληψής μας, σηματοδοτεί την πρώτη συνεργασία του Θεάτρου Τέχνης με το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Στη νέα διασκευή του Γιάννη Καλαβριανού, ο Γιώργος Γλάστρας και η Ελένη Ουζουνίδου ζωντανεύουν όλους τους ρόλους, σε έναν κόσμο όπου κανείς δεν ξέρει ποιον δρόμο να εμπιστευτεί. Και μέχρι την τελευταία στιγμή μένει το ερώτημα: τελικά, ο κόσμος περιορίζεται μόνο σε όσα μπορούμε να αντιληφθούμε ή υπάρχει και ένας άλλος κόσμος, που το μυαλό μας δυσκολεύεται να κατανοήσει; Και αν υπάρχουν στ’ αλήθεια φαντάσματα που μας απειλούν;

• Σε στενό οικογενειακό κύκλο
  του Αλεξάντερ Οστρόφσκι · Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας · Σκηνοθεσία-δραματουργική επεξεργασία: Γιάννης Μόσχος 
  Πού πάμε ή μάλλον που φτάσαμε κυνηγώντας μόνο το χρήμα;

-ΠΡΕΜΙΕΡΑ 4 Φεβρουαρίου-ΦΡΥΝΙΧΟΥ (Παραστάσεις Τετάρτη-Κυριακή)
-Παραγωγή: Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν

Ένας νεόπλουτος πατέρας που ψάχνει τρόπο να μην πληρώσει τα χρέη του, μια θρησκόληπτη μητέρα, μια κόρη που απαιτεί εδώ και τώρα αριστοκράτη γαμπρό, ένας «πιστός» υπάλληλος, ένας αποτυχημένος δικηγόρος, μια προξενήτρα και μια υπηρέτρια που δεν αντέχει κανέναν. Ένας κόσμος απληστίας και πλεονεξίας στο κυνήγι του χρήματος. Όλα αυτά, βέβαια, γίνονται παλιά, στη Ρωσία του 19ου αιώνα, και ουδεμία σχέση έχουν με τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα…!

Ο Γιάννης Μόσχος, στην πρώτη του σκηνοθεσία μετά την ολοκλήρωση της θητείας του στην καλλιτεχνική διεύθυνση του Εθνικού Θεάτρου, επιστρέφει στο Θέατρο Τέχνης δώδεκα χρόνια μετά την τελευταία του συνεργασία και μεταφέρει στην Ελλάδα του ’80 μια σπάνια παιζόμενη, διαχρονική σάτιρα του 1849 που θαρρείς πως γράφτηκε επίτηδες για να καυτηριάσει τη νεοπλουτίστικη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Στην εποχή της «ακμής», του λαϊκισμού και του «βλαχογκλάμουρ», η οικογένεια γίνεται καθρέφτης μιας κοινωνίας που διάλεξε τον δρόμο της πλεονεξίας και μας καλεί να γελάσουμε μέχρι δακρύων με το ίδιο μας το είδωλο.

• Πηνελόπες και Πηνελοπιάδες – μέρος δεύτερο
  Κείμενο- σκηνοθεσία – λόγος: Μαριάννα Κάλμπαρη · Ζωντανή μουσική- τραγούδι-ηχητικός σχεδιασμός- αργαλειός: Φοίβη Βλάσση · Χορός – ακροβασία – ακορντεόν: Χριστίνα Σουγιουλτζή 
  Πού θα πήγαινε η Πηνελόπη, αν της επέτρεπαν να αφηγηθεί τη δική της Οδύσσεια;

-ΠΡΕΜΙΕΡΑ 15 Φεβρουαρίου ΦΡΥΝΙΧΟΥ (Παραστάσεις Δευτέρα-Τρίτη)
-Παραγωγή: Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν – Με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.

Η Πηνελόπη παίρνει επιτέλους τον λόγο για να υφάνει τη δική της εκδοχή της ιστορίας, τη δική της Οδύσσεια ή μάλλον Πηνελοπιάδα… Μετά την επιτυχημένη πρώτη παρουσίασή τους στο αίθριο της Στοάς Αρσακείου (ΣΤΟΑ culture), όπου η αφήγηση συναντήθηκε με τη ζωντανή μουσική, την ύφανση και τον χορό μέσα από τη δημιουργία μιας ιδιότυπης performance με επίκεντρο τον αργαλειό (loom), οι «Πηνελόπες και Πηνελοπιάδες» επιστρέφουν στο Θέατρο Τέχνης με ένα δεύτερο μέρος που επιθυμεί να ανοίξει το διάλογο με ακόμη περισσότερες φωνές. Η Μαριάννα Κάλμπαρη συνεχίζει την αναμέτρηση με τον μύθο της Πηνελόπης και παράλληλα, μέσα από το νέο εργαστήριο που θα πραγματοποιήσει στο πλαίσιο των Φυτωρίων, προσκαλεί σε μια συλλογική αναζήτηση γύρω από την αναμονή, την επιθυμία και τη δυνατότητα να ορίσουμε τη δική μας ζωή. Το δεύτερο μέρος συνεχίζει  το νήμα της πρώτης εκδοχής (the loom), αφήνοντας ανοιχτό το πού θα μας οδηγήσει η νέα αυτή συνάντηση. «Από όπου θες λοιπόν, μούσα, ξεκίνα σήμερα την ιστορία. Γιατί πάρα πολλά ακούμε αιώνες τώρα για τις Οδύσσειες των γενναίων ανδρών, και τόσο λίγα για τις Πηνελοπιάδες των σιωπηλών γυναικών.»

• Ακριβούλα μου
  Σύνθεση τεσσάρων διηγημάτων του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη · Σύλληψη – σκηνοθεσία: Όλια Λαζαρίδου 
  Πού πηγαίνουν όσα χάνονται πριν προλάβουν να ανθίσουν;

-ΠΡΕΜΙΕΡΑ 1 Μαρτίου- ΥΠΟΓΕΙΟ (Παραστάσεις Δευτέρα-Τρίτη)
-Συμπαραγωγή  Νερά Είδα ΑΜΚΕ- Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν

Δύο γυναίκες, μια ώριμη και μια πολύ νέα (μήπως είναι η ίδια;), σε ένα ύψωμα ή στην άκρη της θάλασσας, ανάμεσα σε μικρούς χειροποίητους φάρους, φροντίζουν τη φλόγα τους και λένε μια ιστορία ώσπου να ξημερώσει. Είναι η Ακριβούλα, εννιά χρονών, και ο μικρός της θάνατος εκεί στο πέρασμα. Γύρω της, ιστορίες για μια χαμένη αθωότητα, μορφές σαν άνθη του γιαλού (αμμοθίνες) που έλαμψαν μια στιγμή κι έπειτα χάθηκαν, τις πήρε το κύμα, και ανάμεσά τους η παρηγορητική μορφή του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Η Όλια Λαζαρίδου συνθέτει τέσσερα διηγήματα για τη γυναικεία ψυχή και τα ερμηνεύει μαζί με τη Σεμέλη Δημητρακοπούλου, με τη μουσικό Άννα Παπαϊωάννου επί σκηνής και εικαστική εγκατάσταση της Δάφνης Ρόκου.

• Θα κλάψουνε μανούλες – Η παράσταση ΔΕΝ επιχορηγείται
  Κείμενα-δραματουργία: RMS MATAROA · Σκηνοθεσία: Μάνος Βαβαδάκης
  Πού πάει ένας θίασος, όταν δεν έχει πια ούτε επιχορήγηση;

-ΜΑΙΟΣ στην ΦΡΥΝΙΧΟΥ
-Συμπαραγωγή: RMS MATAROA- Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν

Τι συμβαίνει όταν ένας θίασος δεν παίρνει την πολυπόθητη επιχορήγηση; Αν οι άντρες δεν κλαίνε, στις μάνες γιατί επιτρέπεται; Μπορεί το κλάμα να αντικαταστήσει την απεργία ως μέσο ταξικής πάλης; Δέκα χρόνια μετά το «Μεγάλο Κρεβάτι», η RMS MATAROA επιστρέφει στον κόσμο της επιθεώρησης από ανάγκη και ελλείψει χρηματοδότησης. Για να μιλήσει για όλα αυτά που δυσκολεύουν τις ζωές μας, να κάνει την πίκρα γέλιο και το αστείο δάκρυ. Ένα αυτοσαρκαστικό κλείσιμο της σεζόν, πάνω στο πιο κοινό από όλα τα ερωτήματα: πού πάμε από δω;

Νέοι δρόμοι:  ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΚΗΝΗ – ΕΦΗΒΙΚΗ ΣΚΗΝΗ- ΣΚΗΝΗ ΝΕΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝ

• ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΚΗΝΗ: Ο κύριος Βρομύλος (2η χρονιά/ Οκτώβριος-Απρίλιος)
  του Ντέιβιντ Ουάλιαμς · Μετάφραση – θεατρική διασκευή: Άνδρη Θεοδότου · Σκηνοθεσία: Δημήτρης Δεγαΐτης
  Πού μπορεί να φτάσει μια μικρή πράξη καλοσύνης;

-ΠΡΕΜΙΕΡΑ Κυριακή 25 Οκτωβρίου – ΦΡΥΝΙΧΟΥ (Παραστάσεις κάθε Κυριακή στις 11.00 και στις 15.00 και καθημερινές για σχολεία)
-Συμπαραγωγή Θεατρικές επιχειρήσεις Γεράσιμου Σκαφίδα-Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν

Μετά τη μεγάλη επιτυχία της περσινής χρονιάς, ο αγαπημένος ήρωας του Ντέιβιντ Ουάλιαμς επιστρέφει στην Παιδική Σκηνή του Θεάτρου Τέχνης. Η δωδεκάχρονη Χλόη νιώθει μόνη και αόρατη, ώσπου γνωρίζει τον κύριο Βρομύλο, έναν άστεγο που ζει στον δρόμο με τη σκυλίτσα του, τη Δούκισσα. Όταν αποφασίζει να τους φιλοξενήσει κρυφά στην αποθήκη του σπιτιού της, μυστικά και προκαταλήψεις έρχονται στο φως. Μια ιστορία για τον σχολικό εκφοβισμό, τις ανισότητες και τον αποκλεισμό, αλλά πάνω απ’ όλα για τη φιλία, την ενσυναίσθηση και τις δεύτερες ευκαιρίες.

• ΕΦΗΒΙΚΗ ΣΚΗΝΗ: CLOUD – Στα παιδιά που έχουν δικαίωμα να μην μεγαλώσουν απότομα (Νοέμβριος-Απρίλιος)
  Σύλληψη – σκηνοθεσία: Δημήτρης Μαγγίνας · Συν-σκηνοθεσία: Μαριλένα Μόσχου · Κείμενο: Βένια Σταματιάδη · Καλλιτεχνική επιμέλεια: Μαριάννα Κάλμπαρη
  Πού πηγαίνουν οι λέξεις που γράφουμε, και ποιος τις θυμάται;

-ΠΡΕΜΙΕΡΑ Κυριακή 29 Νοεμβρίου- ΥΠΟΓΕΙΟ (Παραστάσεις κάθε Κυριακή στις 14.30 και καθημερινές για σχολεία)
-Μια παραγωγή του Θεάτρου Τέχνης με την υποστήριξη της ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Μια λέξη μπορεί να σκοτώσει ή να σώσει. Σήμερα, που τα πάντα καταγράφονται στο διαδίκτυο, οι λέξεις που χρησιμοποιούμε δεν χάνονται ποτέ: μένουν, αναπαράγονται και σημαδεύουν τους ανθρώπους για πάντα. Μια νέα δραματουργία, εμπνευσμένη από το βιβλίο της Μαρίας Καμηλάκη «Λέξεις που πληγώνουν, λέξεις που χαμογελούν», μας δίνει τη δυνατότητα να μιλήσουμε για την ευθύνη που κουβαλά η κάθε λέξη που διαλέγουμε. Στον συχνά αδυσώπητο κόσμο της έκθεσης που φέρνουν το διαδίκτυο και τα social media, μια φράση, ένα σχόλιο ή μια εικόνα μπορούν να αλλάξουν τη ζωή ενός παιδιού. Μέσα από ένα ζωντανό vidcast, όπου ένας αόρατος συνομιλητής, το Cloud, κρατά όλα όσα λέγονται, η παράσταση μιλά για τις λέξεις που πληγώνουν, τις λέξεις που χαμογελούν και εκείνες που επιλέγουμε να αφήσουμε πίσω μας.

Το κείμενο είναι εμπνευσμένο από τις «Λέξεις που πληγώνουν, λέξεις που χαμογελούν» -βιωματικό εργαστήριο με έδρα τον εκφοβισμό στο σχολικό περιβάλλον. Οδηγός για εκπαιδευτικούς της Μαρίας Καμηλάκη, Αθήνα: Βιβλιοθήκη της Βουλής 2020.

ΣΚΗΝΗ ΝΕΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝ (Μάιος)

Το Θέατρο Τέχνης ανοίγει όλα τα τελευταία χρόνια τις σκηνές του σε νέους/νέες δημιουργούς και ομάδες. Φέτος η στήριξη αυτή “θεσμοθετείται” με τη δημιουργία της Σκηνής Νέων Δημιουργών που θα φιλοξενεί κάθε θεατρική περίοδο μια παράσταση νέου/νέας δημιουργού αλλά και ένα ετήσιο residency: μια νέα ομάδα, θα έχει όλο το χρόνο έδρα της το θέατρο για έρευνα και δράσεις που θα οδηγούν στη δημιουργία ενός έργου που θα παρουσιάζεται στο τέλος της σεζόν.

Περισσότερες πληροφορίες θα ανακοινωθούν τη Δευτέρα 26 Οκτωβρίου, στις 8 μ.μ., στη Φρυνίχου, μετά την απονομή του Πρώτου Βραβείου Νέου Σκηνοθέτη/Σκηνοθέτιδας Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν. Ο νέος αυτός θεσμός έρχεται να προστεθεί στο Βραβείο «Μάγια Λυμπεροπούλου», που, μετά την πρώτη απονομή του στην Μαρία Πρωτόπαπα, θα δοθεί φέτος για δεύτερη φορά το 2027 σε μια γυναίκα δημιουργό. Με ιδιαίτερη χαρά διευρύνουμε τους τρόπους με τους οποίους το Θέατρο Τέχνης αναγνωρίζει τη δημιουργική προσφορά και στηρίζει όσους και όσες ξεκινούν αυτή τη δύσκολη εποχή. Για εκείνους που αποφασίζουν πού θέλουν να πάνε, θέλουμε να πάμε μαζί τους.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ : Φυτώρια Τέχνης 2026–2027
Πού θες να πάμε; Πού θες να πας;

Πέντε εργαστήρια του Θεάτρου Τέχνης ανοίγουν διαφορετικούς δρόμους προς τη θεατρική δημιουργία, μέσα από την υποκριτική, τη μουσική, την αφήγηση και τη γραφή.

1. Φυτώριο Ενηλίκων: Γνωριμία με τις βασικές αρχές της υποκριτικής και τη συλλογική δημιουργία, για όσες και όσους θέλουν να δοκιμάσουν την εμπειρία της σκηνής.
2. Φυτώριο Εφήβων και Νέων: Οι σκέψεις, οι επιθυμίες και οι ιστορίες νέων ανθρώπων  16–22 ετών γίνονται αφετηρία για θεατρικό πειραματισμό και έκφραση.
3. Μουσικό Φυτώριο: Η μουσική συναντά το θέατρο και οι ιστορίες των τραγουδιών συνδέονται σε μια μουσικοθεατρική παράσταση.
4. «Φυτώριο Πηνελόπες και Πηνελοπιάδες»: Εργαστήριο όπου οι αφηγήσεις γυναικών γίνονται θεατρικό υλικό, σε δημιουργικό διάλογο με την παράσταση «Πηνελόπες και Πηνελοπιάδες».
5. Φυτώριο Θεατρικής Γραφής: Εργαστήριο όπου οι συμμετέχοντες/ουσες εξελίσσουν τα δικά τους κείμενα μέσα από καθοδήγηση, συζήτηση και επαναγραφή.

Τα τρία πρώτα εργαστήρια (Φυτώριο Ενηλίκων, Φυτώριο Εφήβων και Νέων, Μουσικό Φυτώριο) είναι ετήσια, ενώ η «Δική μου Πηνελοπιάδα» και το Εργαστήριο Θεατρικής Γραφής είναι τρίμηνα.

Οι αιτήσεις συμμετοχής ξεκίνησαν από την Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2026.

Συνεργασίες

• Ο δρόμος που ανοίγει φέτος το Θέατρο Τέχνης δεν διανύεται μόνος του. Στη σεζόν 2026-2027 το Θέατρο εγκαινιάζει τη συνεργασία του με τη Βουλή των Ελλήνων, με καρπό την παράσταση της Εφηβικής Σκηνής «CLOUD».
• Παράλληλα ξεκινά μια νέα συνεργασία με την Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ), με νέα εργαστήρια που θα πραγματοποιούνται καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Η σκηνή, ο δημόσιος λόγος και ο κόσμος της ενημέρωσης συναντώνται έτσι στο ίδιο ερώτημα της χρονιάς:πού θέλουμε να πάμε, όλοι και όλες μαζί;