Τα έργα της σειράς αποτελούν μια σειρά ζωγραφικής διερεύνησης και αποτύπωσης των διαφορετικών αποχρώσεων της ανθρώπινης προσωπικότητας και των ανθρώπινων σχέσεων.
Μονοπλάνο χωρίς δεύτερη λήψη. Πριν από το cut. Η λήψη συνεχίζεται σαν κινηματογραφικό πλάνο με εικαστική αποτύπωση. Αθέατες σκηνές, πέρα από τους τοίχους. Τομές κατοίκησης (στον χρόνο οπού το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον γίνονται ένα). Η ζωγραφική απεικόνιση ξεπερνά την εξωτερική αποτύπωση του χώρου ή των μορφών και διεισδύει στην έννοια της εσωτερικής όρασης του κόσμου, υποδηλώνοντας την απόπειρα και προτροπή σε ένα βλέμμα πέρα από την επιφάνεια, μέσα από τις αναδιπλώσεις των εσωτερικών πτυχών των πραγμάτων αλλά και του ίδιου του εαυτού. Μοιάζει η καλλιτέχνης στα μοντέλα της που εμφανίζονται συχνά σε παλιά ντιβάνια, κρεββάτια ή καθήμενα σε καναπέ άλλοτε ντυμένα και άλλοτε εντελώς γυμνά, να ενδιαφέρεται λιγότερο για την απόδοση των εξωτερικών χαρακτηριστικών τους και περισσότερο για την διόραση, την ενόραση ή τη βαθιά κατανόηση της κάθε μορφής. Η «ψυχολογική γύμνια» τους, το ότι την ενδιαφέρει η αλήθεια που κρύβεται κάτω από την επιφάνεια, μέσα από μια προσέγγιση που αποτυπώνει κάθε ψεγάδι, ρυτίδα, χαλάρωση και ένταση, μετατρέποντας το σώμα σε χάρτη των εσωτερικών βιωμάτων του ατόμου. Πολλά από τα πορτρέτα είναι πρόσωπα δικών της ανθρώπων ενώ άλλα παραπέμπουν σε αναγεννησιακές ή αρχαϊκές μορφές, σαν να έχουν ξεπηδήσει από άλλες εποχές και μυθοπλασία.
Η χρωματική παλέτα της, ιδιαίτερα στα μεγάλων διαστάσεων έργα δεν μπορεί να μη μας φέρει στο νου αυτή του Henri Matisse και του κινήματος του Φωβισμού. Πρόκειται για την απόλυτη απελευθέρωση του χρώματος από την υποχρέωση να αναπαριστά την πραγματικότητα, χρησιμοποιώντας το με απόλυτη ελευθερία για να εκφράσει συναίσθημα, φως και ενέργεια. Έντονα χρώματα και έντονες χρωματικές αντιθέσεις με έμφαση στο έντονο, βαθύ κόκκινο, στο ζωντανό μπλε σε διαφορετικές τονικότητες, τα φωτεινά κίτρινα, το πράσινο του σμαραγδιού και της μέντας, συχνά τοποθετούνται δίπλα σε ροζ και ζεστά πορτοκαλί που δίνουν γλυκύτητα και θερμή αίσθηση στους εσωτερικούς χώρους που περιβάλλουν τα μοντέλα της.
Η Ιστορικός της Τέχνης Μαρία Κενανίδου αναφέρει σχετικά: “ Τα έργα της Denada Bullari αυτοαναφορικές συμπυκνωμένες μικροαφηγήσεις, διατηρούν την αποσπασματικότητά τους με εσωτερικό συνεκτικό σύνδεσμο μια χωρικότητα της μνήμης πάνω στην εγκοπή του χρόνου. Ανασύρουν μέσα από την αποτύπωση του ενδοσκοπικοί μνημονικού χώρου το απονευρωμένο, το αποσιωπημένο, το κρυφό, πέρα από το εμφανές, το ορατό με εργαλεία που επιτρέπουν να καταλαγιάσει μια ανάγκη να ανασυνθέσει την κοινωνική, ψυχική και νοητική δομή του προσώπου, να οξύνει την εσωτερική του όραση.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Μία ανάγκη αναπροσδιορισμού-αναπροσανατολισμού της αβύσσου που υπάρχει πίσω από τον οργανωμένο κόσμο στον οποίο ζούμε πέρα από τη συνεκτικότητα της τεκμηριωμένης ορθολογικά πραγματικότητας. Μια αντίσταση στην τυραννία του αυτονόητου με τη ματιά της κοινής εμπειρίας, ώστε να διασωθεί το ουσιώδες μέσω της προσπάθειας ανασυγκρότησης του καθημερινού και της σιωπηλής αποδοχής του ανέφικτου. ”
