Η ατομική έκθεση “Between Bites” της Εγκράτειας Ρούμπου ξεκινά από μια από τις πιο οικείες ανθρώπινες εικόνες, το τραπέζι, για να μιλήσει τελικά για κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό: για την παρουσία, τη μνήμη, τη σχέση και το ίχνος που μένει πίσω.

Τι μένει όταν σηκωθούμε από το τραπέζι;

Ο τίτλος “Between Bites” αναφέρεται σε εκείνον τον ενδιάμεσο, σχεδόν αόρατο χρόνο που γεννιέται ανάμεσα στη μία μπουκιά και την επόμενη, όπου χωρούν οι ξαφνικές σιωπές, οι συνομιλίες, τα βλέμματα, η αμηχανία, η οικειότητα, οι ανεπαίσθητες συνδέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους. Μέσα σε αυτόν τον ελάχιστο χρόνο, κάτι βαθύτερο συμβαίνει. Το τραπέζι παύει να είναι αντικείμενο και γίνεται χώρος που επαναφέρει μνήμες, συνδέει το παρόν με κάτι που προηγήθηκε, μας φέρνει αντιμέτωπους με όσα ειπώθηκαν αλλά και, συχνά, με όσα έμειναν ανείπωτα.

Στα έργα της έκθεσης, δουλεμένα με λάδι σε καμβά, η ανθρώπινη μορφή απουσιάζει. Η παρουσία της, όμως, βρίσκεται παντού. Το τραπέζι δεν μένει ποτέ πραγματικά άδειο.

ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!

Κρατάει πάνω του το αποτύπωμα όσων βρέθηκαν γύρω του. Τα αντικείμενα μετατρέπονται σε φορείς μνήμης, σχεδόν σε μικρά μνημεία μιας τελετουργίας που έχει ήδη τελειώσει.

Καθώς το βλέμμα κινείται από έργο σε έργο, το αρχικά οικείο αρχίζει να χάνει τη βεβαιότητά του. Η απλή αναπαράσταση της καθημερινότητας γίνεται ένας χώρος προβολής προσωπικών εμπειριών. Αυτό που βλέπει κανείς μπορεί να είναι ένα τραπέζι, αλλά αυτό που αναγνωρίζει μέσα του μπορεί να είναι ένα άλλο: ένα οικογενειακό γεύμα, μια συνάντηση, μια απουσία, μια σχέση, μια στιγμή που έχει παρέλθει αλλά εξακολουθεί να υπάρχει στη μνήμη.

  • Το Between Bites βρίσκεται ακριβώς εκεί.
  • Ανάμεσα σε μια μπουκιά και την επόμενη.
  • Ανάμεσα στη σιωπή και τη συνομιλία.
  • Ανάμεσα στα οικεία και τα άγνωστα.
  • Ανάμεσα σε αυτό που νιώθουμε και σε αυτό που αφήνουμε να φανεί.
  • Ανάμεσα στην επιφάνεια και σε ό,τι κρύβεται.
  • Ανάμεσα σε εμάς και στους άλλους.

Μια παγωμένη, μετέωρη στιγμή που δεν ανήκει ακριβώς ούτε στο πριν ούτε στο μετά. Μια υπαρξιακή παύση που μας καλεί να κοιτάξουμε ξανά κάτι βαθιά γνώριμο και, μέσα από αυτό, να αναγνωρίσουμε κάτι από τον εαυτό μας.