Christina Anid – Ρίζες στον ουρανό: Έκθεση στη Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά

«Roots in the Sky» και η Christina Anid επιστρέφει στον Πειραιά, στην Πινακοθήκη της πόλης µε µια σηµαντική αναδροµική έκθεση που συγκεντρώνει δεκαπέντε χρόνια καλλιτεχνικής δηµιουργίας και αποτελεί συνέχεια της αναδροµικής έκθεσης που πραγµατοποιήθηκε στη Γαλλική Πρεσβεία στην Αθήνα τον Ιούνιο του 2022, όπου παρουσιάστηκαν περισσότερα από σαράντα έργα της Anid, πολλά από τα οποία για πρώτη φορά στο κοινό.

Οι δύο εκθέσεις αποτελούν σταθµούς στην προσωπική και καλλιτεχνική τη διαδροµή. Η Γαλλία προσέφερε στην ελληνική και λιβανέζικη οικογένεια της Anid µια νέα πατρίδα, ενώ ο Πειραιάς είναι το λιµάνι που δηµιούργησε και τώρα επιστρέφει. Αν η Γαλλία της έδωσε ρίζες, η Ελλάδα της έδωσε φτερά.

Η έκθεση “Roots in the Sky” πραγµατοποιείται µε την υποστήριξη του Συνδέσµου Αρκάδων Πειραιώς “Θεόδωρος Κολοκοτρώνης” και τελεί υπό την αιγίδα της Γαλλικής Πρεσβείας στην Ελλάδα

ΠΕΙΡΑΙΑΣ – ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ

Η παρουσίαση αυτής της αναδροµικής έκθεσης στον Πειραιά έχει ιδιαίτερη σηµασία για την καλλιτέχνιδα. Η Anid έζησε στην πόλη για περισσότερο από µία δεκαετία και ήταν εκεί όπου η καλλιτεχνική της πρακτική γνώρισε µια καθοριστική µεταµόρφωση. Πριν από δεκαπέντε χρόνια, ενώ εργαζόταν µεταξύ Παρισιού και Βηρυτού και περνούσε τα καλοκαίρια της στη Σέριφο – το νησί της γιαγιάς της από την πλευρά της µητέρας της – ανακάλυψε τυχαία ένα παλιό, σχεδόν σαν κάστρο, σπίτι στην Καστέλλα. Αυτό που ξεκίνησε ως µια τυχαία ανακάλυψη εξελίχθηκε σε σηµείο καµπής.

Εγκατέλειψε το µικρό της στούντιο στη Μονµάρτρη και εγκαταστάθηκε στον Πειραιά, δίνοντας ξανά ζωή σε ένα σπίτι που παρέµενε κλειστό και ακατοίκητο για χρόνια. Σε αντάλλαγµα, το ίδιο το σπίτι επηρέασε βαθιά και µεταµόρφωσε την πορεία της ζωής και του έργου της. Η αυθεντικότητα του Πειραιά και τα τοπία του που ανοίγονται προς τη θάλασσα της προσέφεραν κάτι ουσιαστικό: χώρο και, µαζί µε αυτόν, ελευθερία. Η καλλιτεχνική της πρακτική άρχισε σταδιακά να µετακινείται από τα µικρής κλίµακας κολάζ σε µεγαλύτερων διαστάσεων έργα, γλυπτά και εγκαταστάσεις.

Σήµερα, το έργο της επιστρέφει στην πόλη όπου διαµορφώθηκε σε µεγάλο βαθµό η ιδιαίτερη αυτή εικαστική γλώσσα. Για την Anid, η έκθεση στον Πειραιά, µια πόλη που αγαπά βαθιά, αποτελεί εποµένως κάτι περισσότερο από µια γεωγραφική επιστροφή: είναι µια επιστροφή στο σπίτι.

ΕΝΩΝΟΝΤΑΣ Ο,ΤΙ ΕΧΕΙ ΔΙΑΣΚΟΡΠΙΣΤΕΙ

Σε όλες τις διαφορετικές µορφές µέσα από τις οποίες εκφράζεται η Anid διατρέχει µια σταθερή καλλιτεχνική παρόρµηση: να συνενώσει ό,τι έχει διασκορπιστεί, να αναδείξει την κοινή ανθρώπινη ουσία και να αποκαλύψει την πραγµατική φύση πραγµάτων που βρίσκονται στα πρόθυρα της εξαφάνισης. Η µνήµη, η µετάδοση, η αίσθηση του ανήκειν και η βαθύτερη ουσία του ιερού θηλυκού αποτελούν επαναλαµβανόµενους θεµατικούς άξονες στο έργο της Anid. Παράλληλα, διατρέχεται από µια βαθιά προσωπική επιθυµία να αποκαταστήσει τον εύθραυστο ιστό των ριζών της, αναζητώντας µέσα από την τέχνη έναν τρόπο σύνδεσης µε την προσωπική και συλλογική µνήµη, την καταγωγή και την ταυτότητα.

Μεγαλωµένη µέσα σε δύο οικογενειακές γενεαλογίες που έχουν σηµαδευτεί από την εξορία και τον ξεριζωµό, η Anid έχει διαµορφώσει µια ιδιαίτερη εικαστική γλώσσα, κινητήρια δύναµη της οποίας είναι η ανάγκη να επανασυνδέσει όσα η Ιστορία έχει διασπάσει. Μέσα από τη συσσώρευση, την παράθεση και τη συναρµογή, αντικείµενα και εικόνες που δεν προορίζονταν ποτέ να συνυπάρξουν έρχονται σε διάλογο µεταξύ τους, αποκαλύπτοντας απρόσµενες συνδέσεις ανάµεσα στις προσωπικές ιστορίες και τις ζωές των ανθρώπων.

Συγκλονισµένη από την πληθώρα των υλικών που µας περιβάλλουν και από την ευκολία µε την οποία παραβλέπουµε ή απορρίπτουµε αντικείµενα, παρά την ενέργεια και τις µνήµες που κουβαλούν, η Anid εργάζεται συχνά µε προσωπικά, προϋπάρχοντα υλικά – βιβλία, εξαρτήµατα ρολογιών, πορσελάνινα χέρια από κούκλες,

εικόνες και µεταλλικά τάµατα – επιχειρώντας να τα διασώσει και να τους χαρίσει µια νέα ζωή. Στο έργο της, όπως και στο σπίτι της, το σπασµένο, το απορριφθέν και το ετερόκλητο αποκτούν τη δυνατότητα να συνυπάρξουν και να ανήκουν το ένα στο άλλο. Στον πυρήνα της καλλιτεχνικής της πρακτικής βρίσκεται µια πεποίθηση που τη συνοδεύει καθ’ όλη τη διάρκεια αυτών των δεκαπέντε χρόνων: αυτό που µας ενώνει είναι απείρως βαθύτερο από αυτό που µας χωρίζει.

ΤΟ ΘΗΛΥΚΟ – ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΩΡΑ ΣΕ ΟΡΙΑ

Η θηλυκότητα αποτελεί κεντρικό άξονα στο έργο της Anid από την πρώτη κιόλας περίοδο της καλλιτεχνικής της πορείας. Η σειρά Lady Creatures ξεχειλίζει από περίτεχνα στοιχεία κοµµένου χαρτιού, σαν τα όρια του σώµατος να µην επαρκούν πλέον για να χωρέσουν την αφθονία, τις αντιφάσεις και την ατίθαση ενέργεια της γυναικείας φύσης. Σήµερα, η Anid συνεχίζει αυτή την αναζήτηση µέσα από µια νέα σειρά φορεµάτων, σχεδιασµένων σχεδόν σαν «πανοπλίες». Ταυτόχρονα προστατευτικά και αποκαλυπτικά, διερευνούν όσα επιλέγουµε να δείξουµε, όσα προσπαθούµε να κρύψουµε και, τελικά, όσα δεν µπορούν να κρυφτούν. Οι πληγές και οι ρωγµές τους αποτελούν αναπόσπαστο µέρος της ίδιας τους της οµορφιάς – οι ουλές τους φοριούνται µε περηφάνια, φέροντας πάνω τους τα ορατά ίχνη µιας ιστορίας που έχει γίνει πλήρως αποδεκτή.

Για ακόµη µία φορά, η Anid δεν επιδιώκει να διαγράψει ό,τι πονά, αλλά να το µεταµορφώσει – να «δηµιουργήσει οµορφιά µέσα από τον πόνο», απηχώντας τα λόγια της Γαλλίδας συγγραφέα Claire Berest στο κείµενό της για το έργο της καλλιτέχνιδας.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ CHRISTINA ANID

Η Christina Anid είναι αυτοδίδακτη Γαλλίδα εικαστικός, µε καταγωγή από τον Λίβανο, την Ελλάδα και την Ουγγαρία.

Μεγάλωσε στο Παρίσι, όπου σπούδασε Γαλλική Φιλολογία στη Σορβόννη, προτού ταξιδέψει εκτενώς και δραστηριοποιηθεί επαγγελµατικά στην περιβαλλοντική επικοινωνία, τη δηµοσιογραφία, τη φωτογραφία και τον σχεδιασµό κοσµηµάτων. Αργότερα εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, όπου έγινε µητέρα και σταδιακά αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στην τέχνη.

Η ευχέρειά της να κινείται ανάµεσα σε διαφορετικά µέσα και η χρήση µιας µεγάλης ποικιλίας υλικών αντανακλούν την πολυπολιτισµική της καταγωγή. Διαµορφωµένο µέσα από µια οικογενειακή ιστορία εξορίας και ξεριζωµού, το έργο της εξερευνά τη µνήµη, τη µετάδοση, το ανήκειν, τη διαδικασία της διαµόρφωσης της ταυτότητας, τη γυναικεία συνθήκη και µια ακατάβλητη επιθυµία για ελευθερία.

Μέσα από το έργο της ξετυλίγει τον χάρτη µιας προσωπικής αναζήτησης, όπου η ποίηση συναντά τον πόνο. Στις εµµονικές συσσωρεύσεις της, διερευνά τη δυαδικότητα της ζωής µε µια αποφασιστικότητα που αγγίζει τα όρια της έκστασης.

«Όπως σε ένα παιχνίδι ντόµινο, ή κάποιες φορές σαν µια λιτανεία, το ένα πράγµα οδηγούσε στο άλλο, µέχρι που έφτασα στην Ελλάδα, όπου ξαναφύτεψα τις ρίζες µου. Με τα πόδια µου στην Ευρώπη και την καρδιά µου στη Μέση Ανατολή, η Ελλάδα µου επέτρεψε να ισορροπήσω τις επιθυµίες και τις προσδοκίες µου», λέει η ίδια.