Η έκθεση «Απορίες» συγκροτεί μια ενότητα «παράλογων» τοπίων που αναπτύσσονται μέσα από μια διαδικασία αποδόμησης και επανασύνθεσης. Τα έργα, ζωγραφισμένα με ακουαρέλα και μελάνι σε χαρτί, αποτελούνται από επιμέρους σχισμένα τμήματα τα οποία επανενώνονται, σχηματίζοντας μια αποσπασματική πραγματικότητα. Υπερμεγέθη φυτικά στοιχεία συνυπάρχουν με ίχνη πόλεων, σκελετούς αστικών δομών, σπασμένες γέφυρες, αεροπλάνα, υποβρύχια και πουλιά, συγκροτώντας ένα περιβάλλον που θυμίζει θραύσματα μιας διαδρομής ή εκδρομής, τα οποία συνδέονται μεταξύ τους με μη λογικό τρόπο. Μαζί με τα ζωγραφικά έργα παρουσιάζονται και τρισδιάστατα «σχέδια στον χώρο» από ατσάλινες ράβδους.
Διοργάνωση – Συντονισμός: Αιμιλία Κουγιά
Επιμέλεια: Γιάννης Αδαμάκης
Ο Γιάννης Αδαμάκης επιμελείται την έκθεση και σημειώνει:
Περιφέρομαι ανάμεσα στα έργα της Ευγενίας Γαλανοπούλου. Mια πρωινή βόλτα σ΄έναν ονειρώδη κήπο. Παλεύω να αποκρυπτογραφήσω την αίσθηση, τις διηγήσεις, τα μικρά κρυμμένα περιστατικά.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Γλιστρώ, μπερδεύομαι, σκουντουφλώ σε κρυμμένα χαμόγελα, σε διάφανες σελίδες. Ανακαλύπτω κρυμμένες υποσχέσεις πίσω από χρωματιστά μελάνια. Ποιήματα πάνω στα φύλλα. Τη δροσιά της γης. Μια απροσδιόριστη ευθύνη. Μια ανεκπλήρωτη δέσμευση. Μια σκέψη. Ένα σύννεφο. Τα γλυκά τίποτα. Μια αλόγιστη αθανασία, χωρίς φόβους, χωρίς τις ώρες να κυλούν.
Κρύβομαι από βλέμματα που συναντιώνται, που περιμένουν τις νύχτες στις γωνίες. Από τις απαλές σκέψεις διακοπών. Την τρυφερή ανασφάλεια του αύριο.
Ξεφεύγει η πινελιά. Αποδομεί τη φόρμα. Διαβάλλει την τακτοποίηση. Εξουθενώνει την αισιοδοξία. Εξουθενώνει τις σκέψεις.
Γέφυρες, σκάλες, περιπλανώμενοι που κουβαλούν ένα ιδιόρρυθμο φορτίο. Λιλιπούτειες εικόνες που πρέπει να εισχωρήσεις, παραμερίζοντας εξιδανικευμένα τοπία.
Ασπρόμαυρα γεγονότα, έρχονται σε μια «συγκρουσιακή αρμονία» με πολύχρωμα φύλλα, με δελεαστικά άνθη. Με απόκρυφες μυρωδιές. Με οπτικές εντυπώσεις, με σχήματα.
Κάποιες φορές ολοκληρώνουν την ύπαρξή τους, ακουμπισμένα στο πάτωμα. Αποκτούν υλική υπόσταση. Συνδιαλέγονται με τη σκιά τους. Βγαίνουν απ΄το επίπεδο. Ξεκινούν να αφηγούνται την ιστορία τους. Σαν μια γραμμή που ζωντανεύει, που προκαλεί, που παροτρύνει, που σαγηνεύει. Προσπερνά τη δροσιά της αυγής.
Σκαρφαλώνω τις σκάλες. Βαδίζω στις δύστροπες γέφυρες χωρίς προορισμό. Το ύψος με φοβίζει. Το ύψος με γοητεύει. Δυσκολεύομαι σε εύκολα μονοπάτια. Παίζω με τον χρόνο.
Περιφέρομαι από σχήμα σε σχήμα. Πλέκω τις φλέβες των φύλλων με τις σκέψεις μου. Με μυστικά περάσματα. Ανακατεύω σχισμένα χαρτιά. Ανακατεύω πάλι και πάλι τα έργα.
Πού οδηγούν οι κοινωνικές ζεύξεις;
Διψάω. Δυο κόκκινες γραμμές διαπερνούν τη νύχτα. Διαπερνούν το ξημέρωμα. Την επόμενη μέρα. Τις εικόνες που επαναλαμβάνονται. Τις ιστορίες που ξαναζούν.
Ακολουθώ χορταριασμένα μονοπάτια. Δε βουλιάζω σε ξένα πατήματα. Νιώθω πως τα ξαναπερπάτησα. Τι άλλο υπάρχει ν΄ανακαλύψω; Ποιές ιστορίες περιμένουν να ακουστούν;
Σε κάθε βήμα μια αλήθεια. Σε κάθε βήμα μια περιπέτεια. Σε κάθε έργο μια υπόσχεση.
Κάθε εικόνα προκόβει, ανθίζει, αναρωτιέται, διασκεδάζει, κρύβεται.
Ευγενία Γαλανοπούλου – Σύντομο βιογραφικό:
Η Ευγενία Γαλανοπούλου γεννήθηκε στον Πειραιά το 1987. Σπούδασε Μαθηματικά στο ΕΚΠΑ και στη συνέχεια φοίτησε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, από την οποία αποφοίτησε με Άριστα (2020). Στην ΑΣΚΤ παρακολούθησε το Α΄ Εργαστήριο Ζωγραφικής με καθηγητές τους Άγγελο Αντωνόπουλο και Μανώλη Μεραμπελιώτη, καθώς και εργαστήρια χαρακτικής και ψηφιδωτού με καθηγήτριες τις Ντίνα Κότσιου και Δάφνη Αγγελίδου αντίστοιχα. Το 2018 φοίτησε στην Academy of Arts and Design in Prague, στο εργαστήριο γλυπτικής με τον Dominik Lang.Η έκθεση “Απορίες” είναι η δεύτερη ατομική της έκθεση ενώ έργα της έχουν παρουσιαστεί σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
