Σε μια εποχή όπου η πραγματικότητα μοιάζει ολοένα και πιο ασταθής, η εικαστική έκθεση “warning FRAGILE caution” διερευνά την έννοια της ευθραυστότητας ως υπαρξιακή, αντιληπτική και κοινωνική συνθήκη. Μέσα από ζωγραφική, εγκαταστάσεις, κεραμικά έργα, σχέδιο και σύγχρονες μορφές οπτικής έκφρασης, δημιουργείται ένα περιβάλλον όπου η ανθρώπινη εμπειρία εμφανίζεται σε κατάσταση συνεχούς μετατόπισης.
Η έκθεση συγκροτεί ένα πεδίο εικόνων και αφηγήσεων όπου η σταθερότητα μετατρέπεται σε ερώτημα. Σήματα προειδοποίησης, φωτεινές επιγραφές και λέξεις που αναβοσβήνουν μεταφέρουν τη γλώσσα των δημόσιων χώρων μέσα στο εικαστικό πεδίο, μετατρέποντας την καθημερινή οπτική πληροφορία σε υπαινιγμό για την ευθραυστότητα της ανθρώπινης εμπειρίας.
Σε άλλα έργα, εύθραυστα υλικά και κατακερματισμένες μορφές δημιουργούν εικόνες διάλυσης και επανασύνθεσης. Σώματα που μοιάζουν να έχουν σπάσει σε θραύσματα, αντικείμενα που ισορροπούν ανάμεσα στη σταθερότητα και την αποσύνθεση, καθώς και επαναλαμβανόμενα οπτικά μοτίβα, συνθέτουν ένα τοπίο όπου η ρωγμή δεν λειτουργεί ως τέλος αλλά ως σημείο μετάβασης.
Η μνήμη εμφανίζεται ως μια εύπλαστη δομή που μετασχηματίζεται διαρκώς. Εικόνες και αφηγήσεις λειτουργούν σαν ανακατασκευασμένες αναμνήσεις — άλλοτε ακριβείς και άλλοτε παραμορφωμένες — δημιουργώντας έναν χώρο όπου το πραγματικό και το φανταστικό διασταυρώνονται.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Σε άλλες περιπτώσεις, μορφές και σύμβολα κινούνται σε έναν ατέρμονο χωροχρόνο, σαν μικρές νησίδες ύπαρξης μέσα σε έναν κόσμο αποσπασματικών σχέσεων. Η ανθρώπινη μορφή άλλοτε είναι ευδιάκριτη και άλλοτε απλά υπονοείται, σχολιάζοντας τη σύγχρονη εμπειρία της απομόνωσης και της εύθραυστης συγκρότησης της ταυτότητας.
Η πράξη της θέασης αποκτά ιδιαίτερη σημασία: το μάτι εμφανίζεται επανειλημμένα ως μοτίβο που συμβολίζει την αντίληψη, την παρατήρηση αλλά και την αυτοπαρατήρηση. Οι επαναλαμβανόμενες μορφές δημιουργούν ρυθμούς που ταλαντεύονται ανάμεσα στην τάξη και την αποσταθεροποίηση.
Η έκθεση “warning FRAGILE caution” διαμορφώνεται ως μια περιπατητική εμπειρία, όπου ο θεατής καλείται να κινηθεί ανάμεσα σε εικόνες, υλικά και αφηγήσεις που εξετάζουν τα όρια της μνήμης, της αντίληψης και της πραγματικότητας. Καλείται να σταθεί απέναντι σε ερωτήματα όπως: Πόση παρέκκλιση μπορεί να ενσωματωθεί στην κανονικότητα; Υπάρχει κοινή πραγματικότητα ή μόνο διαρκώς συγκρουόμενες αφηγήσεις;
Πόσο εύκαμπτη μπορεί να γίνει η ανθρώπινη μνήμη πριν χάσει το σχήμα της;
Σε έναν κόσμο όπου οι βεβαιότητες μεταβάλλονται και οι αφηγήσεις συγκρούονται, το εύθραυστο δεν παρουσιάζεται ως αδυναμία αλλά ως η λεπτή ισορροπία που επιτρέπει στις εμπειρίες να μεταμορφώνονται και να επανασυντίθενται.
“Η ευθραυστότητα δεν είναι αδυναμία· είναι το σημείο όπου αρχίζει να μεταβάλλεται η αντίληψη”
Συμμετέχουν οι εικαστικοί:
Χρήστος Αποστολάκης / Μαργαρίτα Γελαδά
Ανδρομάχη Γιαννοπούλου / Γιώργος Διαμάντης
Αντωνία Θωμοπούλου / Μαρία Θωμοπούλου
Νίκη Καραμιχάλη / Ελισάβετ Κεχαγιά
Κατερίνα Κοκκινάκη / Νίνα Κοταμανίδου
Νίκος Μακαρούνας / Διονύσιος Παντελής
Ντίντα Παπαλεξάνδρου / Θεόδωρος Ραυτόπουλος
Χρυσούλα Στεφανίδη / Νάγια Φιορέτου
Ελεάνα Χαβιαρά / Κίκα Χαραλαμπίδου
Ρωξάνη Χαραντώνη / Λιώ Χρήστου
Κεντρική φωτογραφία θέματος: islets of the unknown_Κατερίνα Κοκκινάκη
