Ήρθα σε επαφή με την παράσταση, τους «Κάλπηδες», πρώτα ως θεατής, πρίν από τρία σχεδόν χρόνια. Γέλασα με την ψυχή μου και δε διστάζω να πω ότι ως κοινό ενθουσιάστηκε και ως ηθοποιός ζήλεψα. Το έβαλε το σύμπαν καθήκον του, ανάμεσα σε άλλες του δουλειές, να φροντίσει και για τη δική μου ζήλια, να συνωμοτήσει κατά τα…συμπαντικά ειωθότα και να γίνω μέρος της παράστασης φέτος, που διανύει την τρίτη της σεζόν και συνεχίζει με αμείωτη επιτυχία!

Έτσι, μπλέχτηκα κι εγώ στον σκηνικό κόσμο που φτιάχνουν οι Πτωχαλαζόνες (Αγγελική Μαρίνου, Δημοσθένης Ξυλαρδιστός και Ελισσαίος Βλάχος) με την καθοδήγηση του σκηνοθέτη τους, του Κώστα Παπακωνσταντίνου. Κι είναι ένας κόσμος που διαπνέεται από γενναιοδωρία προς κάθε κατεύθυνση κι έτσι πολύ γρήγορα ένιωσα σαν να παίζουμε πολύ καιρό μαζί κι ας ηταν η πρώτη φορά. Με απόλυτο σεβασμό στον συγγραφέα, καμία λέξη του κειμένου του Μυριβήλη να μην ξοδεύεται άσκοπα και καμία στιγμή πάνω στη σκηνή  κανείς και καμία να μην μένει μόνος/η. Αυτό το τελευταίο είναι όρος δημιουργίας και όχι σχήμα λόγου.

Η σκηνοθετική προσέγγιση, ακολουθώντας την τριτοπρόσωπη αφήγηση, χωρίς να διασκευάζει το κείμενο και να το μεταποιεί από διήγημα σε θεατρικό. Κάτι  που η ομάδα έφερε  σαν πρόταση σκηνικής γλώσσας ήδη από προηγούμενες εξαιρετικές δουλειές της κι είναι για μένα ο ορισμός της πειθαρχημένης ελευθερίας για τον και την ηθοποιό δίνοντας μια φρεσκάδα και ζωντάνια, σαν όλα να συμβαίνουν πραγματικά σήμερα το απόγευμα και για πρώτη φορά.

Από τη Μυτιλήνη στην Ανατολή κι από εκεί και πάλι πίσω, ψέματα, κόλπα και απατεωνιές, ταξίδια σε βάρκες, τρεχάλα, τσουβάλια με εμπορεύματα, λήσταρχοι και τσιφλικάδες, ανατολίτες ζευγάδες και μυλωνάδες και μια ατέρμονη αντιπαράθεση ανάμεσα σε δυο ανθρώπους: Ποιος από τους δύο είναι πιο απατεώνας; Θα μπορέσει να επιβιώσει, αν αποδειχτεί ότι ο άλλος τον ξεπερνάει στην απατεωνιά; Τι είναι έτοιμος να σκαρφιστεί και να υλοποιήσει για να κερδίσει; Ποιο είναι εντέλει το αληθινό διακύβευμα ανάμεσά τους και μέχρι που μπορεί να φτάσει κάποιος για να παραδεχτεί ο άλλος την ανωτερότητά του; Ποιος είναι πρώτος στην τέχνη και ποια είναι αυτή; Πόση αξία μπορεί να έχει εντέλει, ένα μικρής αξίας νόμισμα;  Ποιος το δικαιούται και γιατί; Από πού ξεκινήσανε και που έχουν βρεθεί λόγω της επιμονής τους να αποδειχτεί ο ένας πιο απατεώνας από τον άλλο;

ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!

Και το κοινό; Το κοινό, στις ζόρικες μέρες που περνάμε, θα περάσει ένα εξαιρετικό κυριακάτικο απόγευμα! Θα προβληματιστεί, θα αναγνωρίσει κοινές με σήμερα συνθήκες και ας συμβαίνουν τα πάντα σε μια εποχή που τυπικά έχει παρέλθει και κυρίως θα γελάσει με την ψυχή του. Ζητούμενο σταθερά και καθόλου αυτονόητο. Στην περίοδο που διανύουμε, που η κοινωνική ροπή μας πάει μάλλον πιο κοντά στο κλάμα παρά στο γέλιο, δεν είναι καθόλου εύκολο να παράσχουμε στους εαυτούς μας το δώρο της διασκέδασης. Οι Κάλπηδες επιφυλάσσουν πολλή για τους θεατές, οι οποίοι καλό θα ήταν να είναι σε εγρήγορση και ετοιμότητα, γιατί όταν γύρω σου χορεύει η απατεωνιά δε θέλει πολύ να βρεθείς κι εσύ…στη μέση του χορού.

Σας περιμένουμε με χαρά!

Διαβάστε επίσης:

Οι Κάλπηδες, του Στρατή Μυριβήλη σε σκηνοθεσία Κώστα Παπακωνσταντίνου ξανά στο Olvio