Με… μουσικούς όρους, από forte μέχρι fortissimo, περιγράφει η Ευαγγελία Καρακατσάνη τον ρόλο της στην παράσταση του έργου της Νεφέλης Μαϊστράλη «Αθανασία», που παρουσιάζεται στο Θέατρο Βασιλάκου σε σκηνοθεσία Θανάση Ζερίτη.
«Αυτό που μου ξεκλείδωσε η “Αθανασία” ήταν να αφεθώ σε μια πιο συναισθηματική αφήγηση», λέει, μιλώντας στο CultureNow για τον ρόλο της: τη μητέρα της Αθανασίας, μια φιγούρα γεμάτη αντιφάσεις που, όπως εξηγεί, κινείται διαρκώς ανάμεσα στο κωμικό και στο δραματικό, καθώς η ηρωίδα της «προσπαθεί να καταλάβει και να βοηθήσει το παιδί της», αλλά συχνά καταλήγει «να το κάνει με τον πιο ακατάλληλο τρόπο».
Η παράσταση αντλεί την έμπνευσή της από την ιστορία της λεγόμενης «Αγίας Αθανασίας του Αιγάλεω», μιας λαϊκής γυναίκας που κατάφερε να πείσει πλήθος αφελών ότι φέρει θαυματουργά σημάδια και θεϊκά χαρίσματα.
Στη σκηνική της εκδοχή, η ιστορία μεταφέρεται στο σήμερα, σε έναν κόσμο όπου τα «θαύματα» δεν διαδίδονται πια μόνο από στόμα σε στόμα, αλλά μέσα από εικόνες, βίντεο και την ακαταμάχητη δύναμη των social media. Με τη μορφή μιας θεατρικής παρωδίας, η παράσταση συνδυάζει αφήγηση, βιντεοπροβολές, μουσικές παρεμβάσεις και τραγούδια, σχολιάζοντας με καυστικό χιούμορ τους μηχανισμούς χειραγώγησης και τη σύγχρονη διάδοση των ιστοριών στο ψηφιακό περιβάλλον.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Μιλώντας για τη δουλειά της στο θέατρο, η ίδια τονίζει: «Το θέατρο είναι ζωντανό – η κάθε παράσταση είναι μοναδική και δεν επαναλαμβάνεται», ενώ, από την άλλη, η τηλεόραση είναι «σαν ένα ατελείωτο παιχνίδι» που συνεχώς δοκιμάζει τα όρια της δημιουργίας.
Σας παραθέτουμε τη συνέντευξη:
-Έχετε μεγάλη διαδρομή, από το κλασικό ρεπερτόριο μέχρι το σύγχρονο έργο και την παιδική σκηνή. Τι καινούργιο σας ξεκλείδωσε υποκριτικά η «Αθανασία»;
Η αλήθεια είναι πως μέχρι τώρα δεν είχα ασχοληθεί με το θέμα της ”Πίστης”. Αυτό που μου ξεκλείδωσε είναι να αφεθώ σε μια πιο συναισθηματική αφήγηση, μέσα από τον θρήνο της μάνας που πενθεί για το χαμό του παιδιού της.
-Ο ρόλος κινείται ανάμεσα στο κωμικό και στο σκοτεινό. Πού τοποθετείτε εσείς το εσωτερικό του βάρος;
Πιστεύω πως είναι ακριβώς στη μέση και προσπαθεί να καταλάβει και να βοηθήσει το παιδί της, την Αθανασία. Είναι μια μητέρα τρυφερή στο βάθος που όμως την έχει κουράσει η καθημερινή προσπάθεια και γι αυτό έχει τόσα ξεσπάσματα.
-Βλέπετε τα θεατρικά κείμενα σαν παρτιτούρες. Πώς «διαβάσατε» μουσικά τον ρόλο της μητέρας στο έργο;
Πολύ ενδιαφέρουσα η ερώτηση σας!
Η μητέρα κινείται σε γρήγορους ρυθμούς, συνήθως σε Forte ή fortissimo μέχρι που ένα γεγονός στην παράσταση της δημιουργεί μία μεγάλη παύση που μετά από αυτήν αλλάζει και γίνεται μελωδική σχεδόν λυρική.
Είναι η ρωγμή της, για να επανέλθει αργότερα στην αρχική της κατάσταση.
-Έχετε δουλέψει ξανά με τον Θανάση Ζερίτη, όπως και με ηθοποιούς που συμμετέχουν στην παράσταση. Όταν υπάρχει κοινό παρελθόν, η δουλειά γίνεται πιο εύκολη ή πιο απαιτητική;
Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν υπάρχει συνταγή στο θέατρο. Ισχύει βέβαια πως όταν έχεις δουλέψει ξανά με έναν σκηνοθέτη έχεις αναπτύξει έναν κώδικα που σε βοηθά στην διαδικασία της πρόβας, ειδικά στα αρχικά στάδια των αυτοσχεδιασμών. Όμως κάθε έργο, κείμενο είναι μια καινούργια γνωριμία,που αποκαλύπτονται συνεχώς καινούργια πράγματα. Επομένως νομίζω πως είναι εύκολη για αρχή και πιο απαιτητική στην συνέχεια.
-Σας ιντριγκάρουν οι ρόλοι που έχουν αντιφάσεις. Ποια είναι η βασική αντίφαση της μητέρας σε αυτό το έργο;
Η βασική αντίφαση της μητέρας είναι πως ενώ δεν θέλει να αποξενωθεί από το παιδί της αλλά να την βοηθήσει και να την καταλάβει, καταλήγει να το κάνει με τον πιο ακατάλληλο τρόπο κι έχει τα αντίθετα αποτελέσματα.
-Η παράσταση μιλά για τον μηχανισμό κατασκευής μιας απάτης που στηρίζεται στη θρησκοληψία των αφελών. Είναι αυτό φαινόμενο του παρελθόντος ή κάτι που μπορεί να συμβεί και σήμερα;
Εννοείται πως αυτό το φαινόμενο μπορεί να συμβεί και σήμερα και θα συμβαίνει πάντα εφ όσον δεν έχουμε καταλάβει πώς έχουμε φτιαχτεί και τί γίνεται αφού πεθάνουμε!
Η αναζήτηση μιας απάντησης μας οδηγεί στην πίστη, που κατά την γνώμη μου την έχουμε ανάγκη για να μπορούμε να ζήσουμε, να αντέξουμε και κατ επέκταση στην εκμετάλλευση της όταν βρίσκεται εύφορο έδαφος.
-Έχετε παίξει τόσο στο θέατρο, όσο και στην τηλεόραση. Τι σας δίνει η κάμερα, και τι η θεατρική σκηνή; Κατά τη γνώμη σας, η τηλεόραση φέρνει νέο κοινό στο θέατρο;
Για μένα άλλο το θέατρο και άλλο η τηλεόραση!
Το θέατρο είναι ζωντανό, δε μένει για πάντα, η κάθε παράσταση είναι μοναδική και έχει μοναδικούς αποδέκτες τους θεατές της εκάστοτε μέρας. Δεν επαναλαμβάνεται, το οποίο το κάνει συναρπαστικό και αρκετά κουραστικό!
Η τηλεόραση από την άλλη είναι σαν ένα ατελείωτο παιχνίδι, δε γνωρίζεις αν θα αρέσει το αποτέλεσμα, ρισκάρεις αλλά παράλληλα είναι μαγική. Σίγουρα φέρνει η τηλεόραση νέο κοινό στο θέατρο και κατά την γνώμη μου είναι ελπιδοφόρο!
-Αν η «αγιοσύνη» παλιά χτιζόταν από στόμα σε στόμα, τώρα φαίνεται να χτίζεται από views και shares. Πιστεύετε ότι το κοινό αναγνωρίζει την επιρροή των μηχανισμών των social media;
Το αναγνωρίζει σίγουρα και πιστεύω πως δειλά δειλά αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε πόσο δεν έχουμε ανάγκη τα social media.Απέχουμε αρκετά από το να σταματήσουμε να επηρεαζόμαστε βέβαια αλλά θα δούμε στο μέλλον….
-Υπάρχει ένα μήνυμα που θεωρείτε ότι η παράσταση επιχειρεί να δώσει στον θεατή;
Πάντα μου άρεσε η διττή σημασία της φράσης “Πίστευε και μη ερεύνα” που αναλόγως που θα μπει το κόμμα ή ο τονισμός έχει άλλη εξήγηση. Πιστεύω πως εμείς λέμε “Πίστευε και μή, ερεύνα”. Καλό είναι να διπλό εξετάζουμε τις πληροφορίες που μας έρχονται.
-Ποια είναι τα επόμενα βήματα που σχεδιάζετε καλλιτεχνικά;
Το άμεσο επόμενο βήμα είναι η δεύτερη σεζόν των “Φαντασμάτων” στο Star που συμμετέχω ως Θεοφανία και μετά, ποιός ξέρει;
Διαβάστε επίσης:
αθανασία, της Νεφέλης Μαϊστράλη σε σκηνοθεσία Θανάση Ζερίτη στο Θέατρο Βασιλάκου
