Ο Ορφέας ερωτεύεται την Ευρυδίκη και μαζί της ερωτεύεται τα πάντα γύρω της. Και τα πάντα είναι πάρα πολλά για να χωρέσουν στη ζωή.

Η Ευρυδίκη ερωτεύεται τον Ορφέα και τα πάντα γύρω του εξαφανίζονται. Και όταν κάποια απ’ τα πάντα εμφανίζονται έρχονται να φανερώσουν τη φθαρτότητα του έρωτα μες στη ζωή.

Κι ο Θάνατος είναι πάντα κάπου εκεί γύρω και καραδοκεί. Γιατί εκείνος γνωρίζει όσο κανείς πως ο υπερβατικός έρωτας της Ευρυδίκης και του Ορφέα μονάχα στον θάνατο μπορεί να παραμείνει ζωντανός.

Τον μύθο αυτόν, που έχει διασχίσει τους αιώνες για να αποθεώσει τον έρωτα και που έχει εμπνεύσει αμέτρητους καλλιτέχνες, μεταποιεί ο σπουδαίος Γάλλος δραματουργός Ζαν Ανούιγ προσδίδοντάς του έναν υπαρξιακό χαρακτήρα και εστιάζοντας στο στοιχείο της επιλογής. Της επιλογής ανάμεσα στην καθημερινότητα, στα μικρά και απλά πράγματα που κάνουν τη ζωή ανεκτή – έως και ευχάριστη σε στιγμές – και στη διεκδίκηση του “μεγάλου”, του υπερβατικού, που στα στενά πλαίσια της ζωής συρρικνώνεται και που μονάχα στον θάνατο μπορεί να δικαιωθεί.

ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!

Σε αυτό το δίπολο επικεντρώνεται η παράστασή μας, τοποθετώντας τούς δύο ερωτευμένους σε ένα άχρονο και αδιάστατο περιβάλλον, με τα όρια μεταξύ ζωής και θανάτου να γίνονται όσο περνά η ώρα όλο και πιο ρευστά και ασαφή. Η Ευρυδίκη κι ο Ορφέας επιλέγουν να εγκλωβιστούν σε μία λούπα του πρώτου κοιτάγματος. Καθετί πέρα από αυτό το κοίταγμα φέρνει τη φθορά. Και η φθορά κάτι τόσο ποιητικά ακραίου δεν μπορεί παρά να είναι ανυπόφορη και μη αποδεκτή.

Ο Ορφέας είναι ο πρώτος θνητός μουσικός. Τραγουδάει. Το τραγούδι του σαγηνεύει την Ευρυδίκη και μαλακώνει τον ίδιο τον θάνατο.

Το στοιχείο της μουσικής είναι κυρίαρχο στην παράσταση. Ο ρυθμικός λόγος και τα μελωδικά μοτίβα εναλλάσσονται με τους διαλόγους, δημιουργώντας την αίσθηση πως η μουσική και η πρόζα δεν είναι δύο διαφορετικές συνθήκες αλλά συνυπάρχουν σε μια αδιαίρετη ένωση.

Νιώθω αμέτρητα τυχερός που συνυπάρχω στη σκηνή με την Ηρώ (Μπέζου), τη Μαρία (Χάνου) και τον Φώτη (Στρατηγό), τρεις φανταστικούς ηθοποιούς, με τη σχέση τους με τη μουσική να είναι εξαιρετική. Η ποιότητά του δεν μου δίνει απλώς την ασφάλεια της ανάδειξης του τρόπου που δουλεύω, αλλά συμβάλλει στο να πάει ακόμα παραπέρα.

Με την Ηρώ συμπράττουμε για τέταρτη φορά και σε δραματουργικό επίπεδο και θα έλεγα πως η συνεργασία μας πλέον λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό ενστικτωδώς. Μπορούμε κυριολεκτικά να συνεννοηθούμε απλώς με ένα κοίταγμα. Είναι μια συνεργασία που μου δίνει δύναμη και αμέτρητη χαρά!

Αισθάνομαι πολύ υπερήφανος για την “Ευρυδίκη” και ανυπομονώ να τη μοιραστώ με τους θεατές.

Διαβάστε επίσης:

Ευρυδίκη, του Ζαν Ανούιγ από Ηρώ Μπέζου και Χρήστο Θάνο στο Rabbithole