ODD – Onassis Dance Days 2026: Χορογραφώντας το οικείο και το ανοίκειο

Το φετινό φεστιβάλ σύγχρονου χορού της Στέγης ODD – Onassis Dance Days από τις 5 έως τις 8 Φεβρουαρίου σε όλες τις σκηνές της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, μάς παρασύρει σε ένα τετραήμερο με τέσσερις μοναδικές παραστάσεις και μία βιντεοεγκατάσταση που προσκαλούν το κοινό σε μια εμπειρία μεταμόρφωσης: εκεί όπου το σώμα εγγράφει μνήμες και δημιουργούνται νέες συγγένειες. Γιατί είναι πολλά τα οικογενειακά μυστικά που δεν λέγονται στο κυριακάτικο τραπέζι. Το φεστιβάλ σύγχρονου χορού Onassis Dance Days (ODD) εστιάζει φέτος στο «οικείο και το ανοίκειο», στις έννοιες της καταγωγής, της οικογένειας, των γνωστών, των αγνώστων όσο και των εκλεκτικών συγγενειών. Πώς διαμορφώνεται η χορογραφική ταυτότητα μέσα από σχέσεις αίματος, μνήμης ή και φαντασίας; Ποιες είναι οι νέες μορφές «συγγένειας» σε έναν κόσμο ρευστών δεσμών; Μπορεί μια χορογραφία να γίνει τόπος συνάντησης για συγγενείς εξ αίματος, εξ επιλογής ή και εξ εκπλήξεως;

Κεντρική παράσταση του φετινού φεστιβάλ είναι μια διεθνής συμπαραγωγή της Στέγης, το “NÔT” της Πορτογαλίδας Marlene Monteiro Freitas, που άνοιξε το Φεστιβάλ της Αβινιόν το 2025 και συζητήθηκε όσο λίγες. Μια αντισυμβατική τελετουργία που διαλύει τη φόρμα και ανασυνθέτει το κοινό βίωμα πάνω στην έξαψη των σωμάτων των οχτώ ερμηνευτών και ερμηνευτριών του. Ένας παράδοξος ύμνος υπέρ της ελευθερίας που δεν επιδιώκει να εξηγήσει, παρά μόνο να χαράξει εντυπώσεις μέσα από θραύσματα – όπως και τα όνειρα.

Ανάμεσα στα φετινά έργα, θα δούμε και τις παραγωγές που προέκυψαν από την έρευνα δύο περσινών Onassis AiR Fellows, το FÁE του Ευθύμιου Μοσχόπουλου, και το (REST ΙΝ) BLUE της Κατερίνας Φώτη. Δύο σόλο έργα που, μέσα από εκρηκτικές σωματικές γραφές και έναν σύγχρονο νέο-παγανισμό, ανοίγονται στο πεδίο της αυτό-εθνογραφίας. Και τα δύο έργα αντλούν από βιωμένες μνήμες, συλλογικά οράματα και επινοημένες καταγωγές, μετατρέποντας το σώμα σε τόπο αφήγησης, ρήξης και επανεφεύρεσης της συγγένειας. Επίσης Onassis AiR fellow, η Έφη Γούση παρουσιάζει στο -1 Black Box της Στέγης το Tectonic Riders, τη βιντεοεγκατάσταση που έκανε πρεμιέρα στο Πεδίον του Άρεως στο πλαίσιο της έκθεσης Plásmata 3, έναν μετα-σαμανικό ύμνο, γυρισμένο σε ένα μεταποκαλυπτικό τοπίο της Στερεάς Ελλάδας, με νεαρά κορίτσια, σαν άλλες αμαζόνες, να αναβιώνουν το τελετουργικό των ταυροκαθαψίων, γονιμοποιώντας την άνυδρη γη. Τέλος, η Έλενα Αντωνίου από την Κύπρο επιστρέφει στη Στέγη μετά το LANDSCAPE με το νέο της έργο, ODE: ένα ντουέτο-ωδή στη θηλυκότητα, τον γυναικείο ερωτισμό και την ευαλωτότητα που μεταμορφώνεται σε δύναμη. Μαζί με τη μουσικό Μαρία Σπίβακ, οι δύο καλλιτέχνιδες ανυψώνονται σε ένα βάθρο, όπου η κίνηση γίνεται ήχος, η παρουσία νοείται ως πράξη ελευθερίας και το «μαζί» σημαίνει «καμία μόνη».

Οι επιμελητές του φεστιβάλ αναφέρουν: «Πού τελειώνει η ασφάλεια του γνώριμου; Πού αρχίζει η ανησυχαστική σχέση μας με το άγνωστο; Σ’ αυτό το όριο κινείται το φετινό φεστιβάλ Onassis Dance Days, καλώντας μας να περιπλανηθούμε ανάμεσα στο οικείο και το ανοίκειο, εκεί όπου οι πατρογονικοί τόποι μπλέκονται με τα πιο σκοτεινά μας όνειρα. Τα πέντε έργα που παρουσιάζονται αυτόν τον Φεβρουάριο στη Στέγη θυμίζουν παράξενη, τρυφερή και απρόβλεπτη οικογένεια: από την πολυπρόσωπη τελετουργική έκσταση του “NÔT” της Marlene Monteiro Freitas μέχρι τις προσωπικές, αυτοεθνογραφικές σόλο εξομολογήσεις των “FÁE” του Ευθύμιου Μοσχόπουλου και “(REST ΙΝ) BLUE” της Κατερίνας Φώτη, και από την ωδή στη θηλυκότητα του “ODE” της Έλενας Αντωνίου μέχρι τις μετασαμανικές Αμαζόνες στο “Tectonic Riders” της Έφης Γούση. Γιατί ο σύγχρονος χορός, ως το πιο ελεύθερο και αυτονομημένο πεδίο καλλιτεχνικής έρευνας που στηρίζουμε σταθερά, μπορεί να μιλήσει για το σώμα ως το ιδανικό πεδίο για να ξαναφανταστούμε ποιοι είμαστε και με ποιους συνδεόμαστε».

Κάποιες από τις χορογραφίες μοιάζουν με οικογενειακά άλμπουμ: άλλοτε τρυφερά, άλλοτε αλλόκοτα, κάποτε αληθινά, κάποτε ολότελα ψεύτικα. Αναζητούν τις ρωγμές, τα αποτυπώματα και τα υποσυνείδητα ίχνη της οικογένειας, είτε βιολογικής είτε επινοημένης, καθώς και των τόπων καταγωγής, πραγματικών όσο και φανταστικών. Το φετινό ODD προσκαλεί το κοινό σε μια εμπειρία μεταμόρφωσης, εκεί όπου η οικειότητα συναντά το παράδοξο, εκεί όπου το σώμα θυμάται, ξεχνά και επινοεί νέες συγγένειες.

Συντελεστές:

• Επιμελητική Κατεύθυνση: Αφροδίτη Παναγιωτάκου
• Σχεδιασμός & Επιμέλεια: Ιλειάνα Δημάδη, Κωνσταντίνος Τζάθας, Βάσω Βασιλάτου
• Επικεφαλής Παραγωγής: Βασίλης Παναγιωτακόπουλος
• Οργάνωση Παραγωγής: Χριστίνα Πιτούλη, Δέσποινα Σιφνιάδου
• Τεχνικός Διευθυντής: Αντώνης Κόκκορης
• Αναπληρωτής Τεχνικός Διευθυντής: Γιάννης Ντόβας
• Εκτέλεση Παραγωγής: Δανάη Γιαννακοπούλου, Ιουλία Σταμούλη, Φαίη Μινωπέτρου – Κασιμάτη
• Head of Stage Management: Βάσια Χριστοδούλου
• Stage Managers: Ναταλία Βορριά, Κατερίνα Κώτσου, Μελίνα Λορκίδη
• Ανάθεση – Παραγωγή ελληνικών παραγωγών: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση
• Οι ελληνικές παραγωγές του ODD ‘26 υποστηρίζονται από το Onassis Stegi Touring Program.
• Με την ευγενική υποστήριξη της LADOLEA

Πρόγραμμα:

Πέμπτη 5.2 – Κυριακή 8.2

• 18:00 | “ODE” της Έλενας Αντωνίου, -1, Διάρκεια: 43 λεπτά
• 19:00 | “(REST ΙΝ) BLUE” της Κατερίνας Φώτη, Μικρή Σκηνή, Διάρκεια: 45 λεπτά
• 20:00 | “FÁE” του Ευθύμιου Μοσχόπουλου, -1, Διάρκεια: 45 λεπτά
• 18:00-22:30 | “TectonicRiders” της Έφης Γούση, Προβολή σε λούπα, -1, Διάρκεια: 5 λεπτά και 43 δευτερόλεπτα

Παρασκευή 6.2 – Κυριακή 8.2

• 21:00 | “NÔT” της MarleneMonteiroFreitas, Κεντρική Σκηνή, Διάρκεια: 90 λεπτά