Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Μαρίνα Μαυρογένη: Ο φόβος της γελοιότητας στην τέχνη του χορού

Μαρίνα Μαυρογένη: Ο φόβος της γελοιότητας στην τέχνη του χορού

Μου αρέσει να δημιουργώ με άξονα το χιούμορ και να βρίσκω τον τρόπο εκείνο της ανεπιτήδευτης έκφρασης. Αυτό το Φεβρουάριο χορογραφώ και σκηνοθετώ δύο performances στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων με τίτλους «4» και «Η Χαρά της Αποτυχίας». Είναι δύο έργα που φλερτάρουν με τη γελοιότητα, με το άτεχνο καλλιτεχνικό δημιούργημα.

Η γελοιότητα είναι μια κατάσταση που χρησιμοποιεί το στοιχείο της υπερβολής σε μια δεδομένη χρονική στιγμή, φτάνοντας στα άκρα. Η υπερβολή μπορεί να προκαλέσει γέλιο, λεκτική ειρωνεία, χλευασμό ή ακόμα και θλίψη. Η γελοιότητα εμπεριέχει το χιούμορ, δηλαδή το αστείο του πράγματος. Κατά μια έννοια είναι συγγενείς. Κάπου διάβασα, ότι “το χιούμορ είναι το όπλο των άοπλων γιατί δίνει δύναμη στους καταπιεσμένους να χαμογελούν σ’ αυτό που τους προκαλεί πόνο”.

Ταυτόχρονα, ο αυτοσαρκασμός δίνει διέξοδο στους φόβους μας, στον πόνο, στις ενοχές μας και σε άλλα τέτοια δαιμόνια. Στην τέχνη του χορού η γελοιότητα θα ήταν καλό να είναι απενεχοποιημένη. Αν χρειάζεται, ας συμβεί.  

Όσο αφορά στην τέχνη, ας δεχτούμε ότι ένας από τους πολλούς λόγους που την κάνει σημαντική είναι γιατί προκαλεί τις ανθρώπινες αισθήσεις, διεγείρει το νου και το συναίσθημα. Όσες φορές έχω ξεκινήσει τη δημιουργία ενός έργου με κριτήριο την αποδοχή του κοινού ή των ερμηνευτών, την αρτιότητα και αρμονία της κίνησης, την πιο ευφάνταστη ιδέα, δημιούργησα συμβατικά και ανέμπνευστα έργα.

Το ένστικτο είναι για μένα αυτό που ένας δημιουργός θα ήταν καλό να ακολουθεί και έρχεται σε αντίθεση με τους φόβους που μπορεί να οδηγήσουν έναν καλλιτέχνη σε εύκολες, «ασφαλείς», αλλά συχνά αδιάφορες λύσεις. Αν ένα έργο έχει ανάγκη το χιούμορ ή την ακραία κατάσταση προκειμένου να μεταφέρει ένα μήνυμα, ο δημιουργός του οφείλει να το αφήσει να κατευθυνθεί προς αυτό το δρόμο, ένα δρόμο που για κάποιο περίεργο λόγο κοιτάζει βαθιά μέσα στην ανθρώπινη υπόσταση. Η γελοιότητα, ή το αστείο του πράγματος, δε μειώνει την αλήθεια, αντίθετα πολλές φορές την υπογραμμίζει. Μπορεί να χρειάζεται να γίνουμε άτεχνοι, δηλαδή να ξεφύγουμε από τους γνωστούς και μαθημένους κανόνες καλλιτεχνικής αρμονίας, προκειμένου να εξυπηρετήσουμε ένα έργο.  Ας το κάνουμε. Το θεωρώ όπλο.

Όταν κάτι φτιάχνεται από έναν δημιουργό με αγάπη, τότε θα είναι ένα δημιούργημα για να αγαπηθεί.

Info: Η Μαρίνα Μαυρογένη γεννήθηκε στην Αθήνα και ολοκλήρωσε τις σπουδές της στον χορό στην Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού «Κέντρο Μελέτης Χορού Ισιδώρας και Ραϋμόνδου Ντάνκαν». Συνεχίζει τη μελέτη πάνω στη κίνηση, το χορό, τη χορογραφία , τον αυτοσχεδιασμό και την έκφραση δίπλα σε καταξιωμένους καλλιτέχνες/ δασκάλους όπως οι: Jylian Hamilton, Guy Gools, Mary O’Donell, Jeremy Nelson, Marie Cabrielle Rondie, Paul Douglas, Sumako Koseki, Norbert Servos, Kurt Koegel, Thomas Thayer, Wendy Peron, Lutz Foster, Claude Brumachon & Benjamin, James Lepore, Daniel Lommel, James D’Silva.  Παράλληλα διδάσκει, χορεύει, χορογραφεί και σκηνοθετεί.  Από το Νοέμβριο του 1997 έως και σήμερα είναι καλλιτεχνική  διευθύντρια  και χορογράφος της Α ΚΙΝ. Έργα της έχουν παρουσιαστεί σε θέατρα και σκηνές χορού στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. H Μαρίνα Μαυρογένη ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

 

Η Μαρίνα Μαυρογένη σκηνοθετεί και χορογραφεί δύο παραστάσεις που παρουσιάζονται στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων

Σχετικές ειδήσεις
Κατερίνα Κασιούμη: 22ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας
08.07.2016 14:55
Θυμάμαι σαν παιδί να περπατάω στους δρόμους των Ιωαννίνων, πηγαίνοντας από το ένα μάθημα στο άλλο, με αγωνία, να προλάβω… και ένα σύννεφο σκέψεων πάνω από το κεφάλι μου για το αν έχουν νόημα όλα αυτά… Αναρωτιόμουν αν όλη αυτή η γνώση θα ησύχαζε την αγωνία που όλοι οι άνθρωποι, ακόμη και τα μικρά παιδιά, έχουν για το μέλλον. Το μόνο μάθημα στο οποίο πήγαινα ανάλαφρα, νιώθοντας κάτι μαγικό να συμβαίνει, ήταν το μάθημα του χορού. Ήδη από τη διαδρομή, πηγαίνοντας, περπατούσα με ένα διαφορετικό τρόπο, με έναν τρόπο σαν να με πήγαινε κάποιος άλλος εκεί που εγώ ήθελα.
Λία Τσολάκη: FLUX
08.07.2016 10:57
Εξερευνώντας τον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ σωμάτων και αρχιτεκτονικής, θεατών και performer, θηλυκού και αρσενικού, διακρίνει κανείς επόπτες και εποπτευόμενους. Ο επόπτης. Αυτός που κοιτάει. Θα μπορούσε να είναι το κοινό, οι θεατές. Θα μπορούσε να είναι και ο καλλιτέχνης. Στην προκειμένη περίπτωση, οι θεατές γίνονται performer, οι performer σχήματα, ο άνδρας γυναίκα, η γυναίκα άντρας και η αρχιτεκτονική πρώτη ύλη. Η παράσταση FLUX εντοπίζεται σε αυτές τις ρωγμές. Στον ενδιάμεσο χώρο δηλαδή.
Inner Movers: Ανακαλύπτοντας το μυστήριο της ανθρώπινης μετακίνησης…
13.04.2016 11:27
Νέοι προβληματίζονται, επικοινωνούν, εκφράζονται, δημιουργούν, κινούνται και μετακινούνται από τη θέση τους για να ανακαλύψουν το μυστήριο της ανθρώπινης μετακίνησης. Το project Inner Movers είναι ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα για νέους με θέμα τις παραστατικές και ψηφιακές τέχνες και συγκεκριμένα την τέχνη του videodance και της site-specific performance.
Μαριάννα Βαρβιάνη: Η ιδέα πίσω από το ‘Vortex’
15.03.2016 13:47
Πριν από δυο χρόνια περίπου καθόμουν σε ένα πεζούλι ενός πανηγυριού στην Ικαρία και παρακολουθούσα τον κόσμο να χορεύει. Χόρευαν, ακολουθώντας ένα σπειροειδές σχήμα, χωρίς να συγκρούονται μεταξύ τους και το σχήμα που ακολουθούσαν έδινε την εντύπωση ότι δεν είχε αρχή και τέλος, ότι θα μπορούσε να κινείται έτσι για πάντα.
Χρυσηίς Λιατζιβίρη – SYNDRAM dance co: Ο Χορός δεν είναι απλά 'Φαίνεσθαι'
22.12.2015 14:43
- Σ’ αρέσει να κρύβεσαι; - Όχι. Δεν μ’ αρέσει να φαίνομαι…Δεν μ’ αρέσει να φαίνομαι με τον τρόπο που το «σήμερα» μπορεί να εκθέσει παραμορφώνοντας το οτιδήποτε… Δεν μ’ αρέσει να κοινοποιώ τις κρίσεις μου… Δεν μ’ αρέσουν οι κρίσεις μου έτσι όπως αυτές γεννιούνται και προβάλλουν το «εγώ» μου μέσα από την κρίση… Δεν μ’ αρέσει να με αλλοτριώνουν το «φαίνεσθαι», η κρίση, η κατάκριση…