Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Δημήτρης Σωτάκης: Λογοτεχνικός αυτισμός

Δημήτρης Σωτάκης: Λογοτεχνικός αυτισμός

Εγκλωβισμένοι σε μια ταχύτητα χωρίς συνοχή και έναν ολοένα ασαφέστερο ρυθμό, η λογοτεχνική σοδειά του πραγματικού χρόνου που διανύουμε και εν τέλει η ζωή ενός συγγραφέα, μού μοιάζει σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, με μια αρένα μιας αδιευκρίνιστης κοσμικής μάχης.

Παρατηρώντας μέσα από ένα ειδικά φιλτραρισμένο μικροσκόπιο το στίγμα που αποτυπώνεται σήμερα μέσα από τις σχέσεις των λογοτεχνών, διακρίνει κανείς μοναξιά, σιωπή και μια στροφή προς τον εαυτό, όχι όμως ως γόνιμη ενδοσκόπηση, αλλά ως έναν μάταιο αυνανισμό. Δεν αναφέρομαι ακριβώς στο έργο , στην λογοτεχνική παραγωγή, στις ιδέες και στην έμπνευση των δημιουργών, η οποία, ευτυχώς, συχνά δεν λείπει, αλλά στον τρόπο που τοποθετείται ένας λογοτέχνης ως μέλος μιας ανθρώπινης κοινότητας. Από την οπτική γωνία που παρατηρώ το ζήτημα, πρόκειται ξεκάθαρα για μια, δίχως άλλο, αυτιστική συμπεριφορά απέναντι στους άλλους και προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Αισθάνομαι την λογοτεχνική κοινότητα, ρουφηγμένη από μια μαύρη τρύπα, τους συγγραφείς να διάγουν έναν βίο, κατά βάση ηλεκτρονικό, απαρνούμενοι τον πρωταρχικό, θεμελιακό τους ρόλο, την αναζήτηση, την παρέκκλιση, την υπαρξιακή αγωνία, το θαύμα. Και η επισήμανσή μου γίνεται για σαφείς λόγους, περίπου θα έλεγα, προσωπικούς. Γιατί είναι ακριβώς η δική μου λαχτάρα και επιθυμία να βρίσκομαι εντός μιας ομάδας ομότεχνων,
φίλων και «αδερφών», με τους οποίους θα μπορώ να είμαι αυτός που θέλω να είμαι, ένας άνθρωπος που έχει χαρίσει τη ζωή του στον γραπτό λόγο, ανίκανος σχεδόν να διαχειριστεί καλά την ίδια του την ύπαρξη. Διότι, με αυτόν τον τρόπο, με μια ζωή που δεν μοιράζεται -όπως εγώ τη φαντάζομαι- οι συγγραφείς, αρνούμενοι να συνυπάρξουν, να αποτελέσουν έναν ανθρωποκεντρικό πυρήνα δημιουργίας, φιλίας, προκύπτει ένα θέμα σχεδόν ηθικής φύσεως, μιας που αυτός είναι ίσως ο τελικός στόχος της Τέχνης, η συνάντηση, το μοίρασμα, ο επαναπροσδιορισμός μέσα από τους άλλους και για αυτόν ακριβώς το λόγο, έχω την εντύπωση, ότι οφείλουμε να ανοίξουμε και πάλι την πόρτα μας σε όποιον θελήσει να τη χτυπήσει.  

Info: Ο Δημήτρης Σωτάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Έχει εκδώσει οχτώ μυθιστορήματα και μια συλλογή διηγημάτων. Το βιβλίο του Το θαύμα της αναπνοής (2009) κατέκτησε το βραβείο Athens Prize for Literature και ήταν υποψήφιο για το Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας, καθώς και για το βραβείο Jean Monnet στη Γαλλία. Βιβλία του κυκλοφορούν στα γαλλικά, σερβικά, τουρκικά, ολλανδικά, ιταλικά και κινεζικά.

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 34

Σχετικές ειδήσεις
Πέντε αστυνομικά μυθιστορήματα που θα σας συναρπάσουν
26.08.2016 11:51
Το αστυνομικό μυθιστόρημα που αξίζει να εκθειάζεται και το οποίο άλλωστε είναι αυτό που μένει στην λογοτεχνική ιστορία - γιατί έχει πολλές πιθανότητες να μείνει - είναι εκείνο που δεν αναλώνεται αποκλειστικά στην εξιχνίαση της όποιας δολοφονίας περιγράφει, αυτό δεν χρειάζεται εξάλλου και τόσο πολύ ταλέντο.
5 βιβλία που αξίζει να διαβάσετε φέτος το καλοκαίρι
19.07.2016 12:46
Κάθε καλοκαίρι δημιουργείται μία μεγαλύτερη διάθεση για διέξοδο μέσω της ανάγνωσης. Αυτή η διαδικασία ψυχαγωγίας αξίζει να έχει εγγυήσεις μιας και ο χρόνος είναι χρήμα. Τα παρακάτω βιβλία παρουσιάζουν το καθένα ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον τόσο ως προς την θεματολογία όσο και προς τη σημασία τους και αυτό γιατί είναι βαθιά ανθρώπινα, στέρεα ως προς την λογοτεχνική τους ποιότητα και προσφέρουν στον αναγνώστη πληροφορίες για πρόσωπα και πράγματα ενώ παράλληλα εγείρουν ερωτήματα και γεννούν συναισθήματα. Κάθε βιβλίο έχει επιλεγεί με την μέθοδο του μελισσοκόμου που επιθυμεί την καλύτερη δυνατή σοδειά μελιού.
Βασίλης Γκουρογιάννης: Σενάριο αθανασίας
07.04.2016 11:35
Η διαδικασία της γραφής μυθιστορήματος ποικίλλει από συγγραφέα σε συγγραφέα. Οι περισσότεροι πριν αρχίσουν να το γράφουν έχουν κατά νου μια βασική ιδέα που σιγά σιγά γίνεται σχέδιο και συνεχώς εξελίσσεται στο μυαλό και στο χαρτί προς ορισμένη κατεύθυνση σχηματίζοντας πρωταγωνιστή και δευτερεύοντες ήρωες, σκιτσάροντας τους επιμέρους χαρακτήρες, την εξέλιξη της πλοκής, καταλήγοντας ακόμη και στο τέλος του μύθου πριν καν αρχίσουν να γράφουν την αρχή. Σε μένα τα πράγματα λειτουργούν εντελώς διαφορετικά.
Ευτυχία Παναγιώτου: Περιοχή κινδύνου
12.02.2016 13:07
Η δουλειά του ποιητή είναι δύσκολη, μα δεν το ξέρεις ακόμη. Μια ενστικτώδης πράξη σε ωθεί να περισώσεις λέξεις. Μα, όταν ακούγεται φρικτή μια μουσική, κουνάς δεξιά κι αριστερά το κεφάλι: δεν είμαι εγώ αυτό. Ανοίκεια, ακατοίκητη, αυτή η νέα γλώσσα σε καλωσορίζει σε μια περιοχή κινδύνου.
Ρέα Βιτάλη: Ενδιαφέρουσες χώρες οι άνθρωποι
17.12.2015 17:06
Τήνος. Πού ακριβώς; Αδύνατο να θυμηθώ. Ίσως γιατί οι λέξεις που ακολούθησαν, διέγραψαν τον τόπο. Άλλωστε ότι ακολούθησε ήταν εξω-στεριανό, ήταν ουράνιο. Όπως οι μοιραίες συναντήσεις. «Να δω, εσάς, ποιος θα σας γράψει τη βιογραφία σας;» τον ρώτησα ενώ μέσα μου αναρωτιόμουν πώς πήρα αυτό το θάρρος. Κι ήρθε ένα «Εσύ» που με εξανάγκασε να ανοιγοκλείσω τα βλέφαρα των ματιών μου σαν εκείνες τις πορσελάνινες κούκλες που κατοικούν πια σκονισμένες μόνο σε καταστήματα με αντίκες. Άκουσα καλά; Το εννοούσε; Πώς το χειρίζομαι; «Πότε ξεκινάμε;», «Αύριο».