Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Λένα Δροσάκη: Η Τέχνη είναι παρούσα στις εξελίξεις

Λένα Δροσάκη: Η Τέχνη είναι παρούσα στις εξελίξεις

Είναι φορές, που πολλοί άνθρωποι της δικής μου ηλικίας αναρωτιούνται, διατυπώνουν ερωτήματα στα οποία δεν έχουν απαντήσεις, προβληματίζονται για το τι συμβαίνει στον κόσμο μας, γιατί γύρω μας η ανεργία και τα αδιέξοδα πολλαπλασιάζονται, παρά όλα αυτά, οι νέοι άνθρωποι δείχνουν μια απίστευτη παθητικότητα. Σχεδόν δεν αντιδρούμε βλέποντας να διαμορφώνεται ένας κόσμος χωρίς δικαιώματα, με περιορισμένες αξίες, με ψαλιδισμένα ιδανικά, με έκδηλη την αδυναμία μας να αλλάξουμε τα πράγματα, έστω να προσπαθήσουμε να το κάνουμε.

 

Θα μπορούσε κανείς να πει, ότι η τέχνη, η πολιτιστική δράση, μπορεί να κινητοποιήσει, να συνεγείρει, να διαφωτίσει. Η τέχνη έρχεται να επισφραγίσει, να δώσει πανηγυρικό τόνο, σε όσα οι κοινωνίες και οι άνθρωποι κατακτούν. Πολλοί το λένε και αλλιώς: Η τέχνη πρέπει να είναι παρούσα στις εξελίξεις, να προβληματίζει, να αφυπνίζει και να δίνει διέξοδο στα προβλήματα της καθημερινότητας.

 

Τα τελευταία χρόνια, παρατηρούμε γύρω μας μιζέρια και δυστυχία, που διαρκώς μεγεθύνονται. Δεν χρειάζεται να κάνει κανείς κοινωνική έρευνα για να το ανακαλύψει. Το βλέπουμε στις οικογένειες μας, το βλέπουμε στους φίλους μας, το βλέπουμε στους εαυτούς μας. Προφανώς η κατάσταση αυτή έχει αιτίες. Πολλοί τις καταλαβαίνουν. Άλλοι απλώς μπλέκονται ακόμα περισσότερο με όσα ακούνε σαν απαντήσεις. Το βέβαιο είναι ότι δεν φταίμε εμείς. Το βέβαιο είναι ότι εμείς πληρώνουμε τις συνέπειες.

 

Καταλαβαίνω, όλη η γενιά μου νομίζω καταλαβαίνει, ότι δεν μπορούμε να έχουμε στόχους, η οικογενειακή αποκατάσταση και η επαγγελματική εξέλιξη μοιάζουν μακρινό όνειρο. Όλα αυτά δημιουργούν απογοήτευση, καταστέλλουν τις δημιουργικές μας δυνατότητες, μειώνουν το απόθεμα των ψυχικών μας δυνάμεων.

 

Πιστεύω ειλικρινά, ότι όλα αυτά μας έχουν αφοπλίσει, μας κάνουν αδύναμους να αντιδράσουμε. Πολλοί μας κατηγορούν, ότι μέσα σε αυτή την αδυσώπητη κρίση, εμείς πλημμυρίζουμε τις καφετέριες, ότι αρνούμαστε να κάνουμε το οποιοδήποτε έστω και ευκαιριακό μεροκάματο. Δεν έχουν δίκιο. Νιώθω, ότι εμείς θέλουμε ολόκληρη την ζωή μας. Θέλουμε τα δικαιώματα που μας αναλογούν. Έχουμε σπουδάσει, έχουμε προσόντα και δεν συμβιβαζόμαστε με το μισό που μας προτείνουν, δεν δεχόμαστε η ζωή μας συνεχώς να χειροτερεύει.

 

Πολλοί λένε, ότι μια σπίθα χρειάζεται που θα μας αφυπνίσει όλους. Θέλω να πιστεύω ότι δεν θα αργήσει να έρθει. Και τότε όποιος απουσιάσει θα είναι σαν να φτύνει κατάμουτρα την ιστορία και το μέλλον.

 

Info: Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Πάτρα. Έχω τρία μεγαλύτερα αδέρφια αγόρια. Σπουδασα στα Α.Τ.Ε.Ι Ηλεκτρολογιας αλλα συνειδητοποίησα ότι το αντικείμενο δεν με ενδιέφερε, έτσι άρχισα να ψάχνω τί θέλω να κάνω στη ζωη μου.Τότε συναντήθηκα με το θέατρο.Ξεκίνησα ερασιτεχνικά απο την Πάτρα, στο Λιθογραφείον. Μετά από δύο χρόνια αποφάσισα να ανέβω στην Αθήνα προκειμένου να ασχοληθω επαγγελματικά με το θέατρο.Η πρώτη μου δουλειά ήταν με τον Θάνο Παπακωνσταντίνου στο Venison.Και εν συνεχεια ακολούθησαν οι παραστάσεις με τους Bijoux de Kant. Πριν λίγο καιρό ολοκληρώθηκαν οι παραστάσεις " Η Λιλα λέει " στο Θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία Μαριάννας Καλμπαρη και Βασίλη Μαυρογεωργίου. Σήμερα κάνω πρόβες για το καινούργιο έργο του Βασίλη Κατσικονουρη " Καγκουρό " σε σκηνοθεσία Δημητρη Μυλωνά για το Εθνικό Θέατρο.


*Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 33

Σχετικές ειδήσεις
Κλήμης Εμπέογλου: Προσπαθώντας να βρω απαντήσεις, βρέθηκα με περισσότερα ερωτήματα
02.12.2016 16:43
Ο Κλήμης Εμπέογλου γράφει τις σκέψεις του σχετικά με το ζήτημα της ανθρώπινης βίας, με αφορμή την παράσταση Μάουζερ που θα παρουσιαστεί από 5 Δεκεμβρίου στο Θέατρο της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών.
Θάλεια Γρίβα: Τι κάνουμε με τα παραμύθια, οέο;
16.09.2016 12:56
Σε αυτήν την περίεργη κατηγορία ανθρώπων, που ασχολούνται επαγγελματικά με το θέατρο, συμβαίνει κάτι μαγικό. Από τη στιγμή που θα ξεκινήσει να τρέχει μια πρόβα, και μέχρι την πρεμιέρα, αυτό είναι το πιο σημαντικό ζήτημα στη ζωή τους. Γίνεται προτεραιότητα, και μπορεί, όσο περνάνε οι μέρες, και πλησιάζει η πρεμιέρα, μια μέρα να ξεχάσεις να φας, ή, ακόμα χειρότερα, να ξεχάσεις να ταΐσεις το σκύλο! Ή, έτσι λέω στον εαυτό μου ότι συμβαίνει γενικώς, και δεν είμαι μόνο εγώ που το παθαίνω… Όμως, παρά τις αντιξοότητες, που εκούσια αντιμετωπίζουμε, οι θεατρίνοι επιβιώνουμε, σαν τις κατσαρίδες και είμαστε εδώ ακόμα και μετά από πυρηνική καταστροφή.
Ελένη Τριανταφυλλοπούλου: Ένα γοτθικό μυθιστόρημα στη σκηνή του θεάτρου
15.03.2016 10:14
570 σελίδες, 154.000 λέξεις, 90 ημέρες εντατικής συγγραφικής δραστηριότητας, πάνω από έξι μήνες μελέτης και έρευνας. Αυτή θα μπορούσε να είναι μια συνοπτική αποτίμηση της ενασχόλησής μου με τη θεατρική μεταφορά του Καλόγερου. Η θεατρική διασκευή ενός μυθιστορήματος όμως είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο από ένα μαθηματικό άθροισμα.
Μάνος Βαβαδάκης: Ο έρωτας πάντα έχει τέλος, αυτό που πρέπει να κερδίσουμε είναι το μετά
16.02.2016 15:42
Η παράσταση δημιουργήθηκε σαν βάλσαμο στις πληγές ενός περασμένου έρωτα. Το υλικό από τις δίκες των Μαγισσών του Σάλεμ παρουσιάστηκε μπροστά μου εκείνη τη περίοδο της ζωής μου και η Abigail Williams με τις πράξεις της πριν από 300 χρόνια, έπαιρνε ξανά εκδίκηση για όλους εμάς. Η τέχνη λειτουργεί πάντα σαν καθαρτήριο για τις νευρώσεις των καλλιτεχνών και μακάρι αυτή η παράσταση να βοηθήσει να κατανοήσουμε αυτό το μύχιο, σκοτεινό και ανεξερεύνητο κομμάτι του εαυτού μας.
Ευθαλία Παπακώστα: Δημιουργώντας σε Αμερική και Ελλάδα. Μια προσωπική καταγραφή
24.12.2015 13:15
Αυτό που δούλευα στο πανεπιστήμιο και επαγγελματικά στην Νέα Υόρκη είναι κάτι εντελώς διαφορετικό απο αυτό που καταπιάνομαι τώρα και αυτή είναι η πρόκληση και η δυσκολία.