Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016
Τα πρόσωπα του Όλιβερ - Liz Nugent: Κριτική βιβλίου
Δημοσίευση: Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2015 10:10
Τα πρόσωπα του Όλιβερ - Liz Nugent: Κριτική βιβλίου

Ένα από τα βιβλία που κυκλοφόρησαν σχετικά πρόσφατα και που όμως, δεν έχει ακουστεί όσο θα έπρεπε και όσο θα του άξιζε, είναι δίχως άλλο το "Τα πρόσωπα του Όλιβερ", το πρώτο μυθιστόρημα της Liz Nugent, το οποία είναι πολύ περισσότερα απ' όσα ίσως να έχετε κατά νου όταν θα το πάρετε στα χέρια σας.

Γιατί, "Τα πρόσωπα του Όλιβερ", δεν είναι απλά ένα μυθιστόρημα, ούτε ένα θρίλερ μυστηρίου, αλλά ένα εσωτερικό ψυχογράφημα ενός ειδεχθούς χαρακτήρα, που παρά την αποστροφή που προκαλεί προς το πρόσωπό του από τις πρώτες κιόλας σελίδες, σε καθηλώνει με έναν σχεδόν αρρωστημένο τρόπο, προκαλώντας σε να ανακαλύψεις ποιος είναι πραγματικά ο Όλιβερ, ποια σκοτεινά μυστικά κρύβει, μέχρι που ήταν ικανός να φτάσει για να έχει την τέλεια ζωή και, τελικά, τι πλήρωσε ως αντίτιμο υποστηρίζοντας με αθέμιτα μέσα την ματαιότητα της ύπαρξής του.

Ο Όλιβερ έχει την ιδανική ζωή και ένα κοινωνικό προφίλ που πολλοί θα ζήλευαν. Είναι όμορφος, έχει οικονομική άνεση, αναγνωρισιμότητα στη δουλειά του και την αποδοχή του κύκλου του, ενώ είναι παντρεμένος με μια υπέροχη γυναίκα. Φαινομενικά, όλα είναι τέλεια και τακτοποιημένα, και δεν έχει να ανησυχεί για τίποτα. Όμως, ένα βράδυ, ο Όλιβερ βγαίνει εκτός εαυτού. Χτυπάει τη γυναίκα του, την Άλις,η οποία καταλήγει στο νοσοκομείο σε κωματώδη κατάσταση. Αυτή είναι η αρχή της πτώσης του Όλιβερ, που μέσα από μια αναδρομή στο παρελθόν, φτάνοντας μέχρι και το σήμερα, ξετυλίγεται το πραγματικό παζλ που συνθέτει την ύπαρξή του, και φέρνει στο φως καλά κρυμμένα μυστικά που είναι βουτηγμένα στην ντροπή, το ψέμα, αλλά και της μοναδικής του ικανότητας να χειραγωγεί ανθρώπινες συνειδήσεις προκειμένου να πετύχει τους στόχους του.

Προσωπικά, θεωρώ πως η συγγραφέας είχε στο μυαλό της μια πολύ δύσκολη ιδέα την οποία, όμως, κατάφερε να υλοποιήσει αγγίζοντας την αφηγηματική τελειότητα, ένα στοιχείο που ούτε ο Όλιβερ, ούτε οι υπόλοιποι ήρωες που έχουν περάσει από την ζωή του, έχουν. Αξιοποιώντας της πιο σκοτεινές πλευρές του ανθρώπου, η Nuget βγάζει στην επιφάνεια τον χειρότερο εαυτό του πρωταγωνιστή της, που κρυβόταν για χρόνια ολόκληρα πίσω από τα πρόσωπα του ανθρώπου εκείνου που θα ήθελε -ίσως- να είναι, αλλά και πίσω από την ιδέα της εικόνας των προσώπων που είχαν στο μυαλό τους, οι γύρω του για τον ίδιο. Κανένας άνθρωπος δεν έχει μόνο μια πλευρά, καθένας μας κρύβει μέσα του σκοτάδι και φως. Το πιο θα υπερισχύσει και ποιο θα αποτελέσει μέρος του όλων μας, αυτό εξαρτάται από εμάς, αλλά και από τα βιώματά μας που ακόμα και αν δεν το θέλουμε, μας καθορίζουν και μας αλλάζουν, οδηγώντας μας πολλές φορές σε μονοπάτια διαφορετικά από αυτά που προοριζόταν να ακολουθήσουμε.

Η αφήγηση της ιστορίας δεν πέφτει αποκλειστικά στις πλάτες του Όλιβερ, αλλά μοιράζεται ανάμεσα σε διάφορους ανθρώπους, με την οπτική του καθενός να είναι διαφορετική, τόσο όσον αφορά τον Όλιβερ, όσο και την ίδια τη ζωή. Έτσι, ξεκινάμε ένα ταξίδι στο χρόνο και ανακαλύπτουμε πως ήταν ο Όλιβερ ως παιδί, ως έφηβος, στα πρώτα στάδια της ενηλικίωσής του, αλλά και όλα εκείνα τα γεγονότα, μικρά ή μεγάλα, που καθόρισαν το είναι του, συνδυαστικά πάντα με τις επιλογές του, και με απουσία κάθε ηθικής και ορίων, τον οδήγησαν στο να γίνει αυτός που έγινε. Και παρά που αντιπαθούμε τον σκοτεινό αυτό πρωταγωνιστή, κάπου μέσα μας, του δίνουμε ελαφρυντικά, επειδή είναι κομμάτι της δικιάς μας σκοτεινής εικόνας που ίσως έχουμε θάψει σε μέρη που δεν θέλουμε να αγγίξουμε, αλλά κι επειδή καταλαβαίνουμε πως το να ξεπεράσεις κάποιες λεπτές γραμμές, είναι πιο εύκολο απ' όσο ίσως να πιστεύουν ορισμένοι.

Η Nugent έχει πλέξει έναν περίπλοκο ιστό τα νήματα του οποίου είναι φτιαγμένα από τα χειρότερα υλικά της ανθρώπινης ύπαρξης. Μίσος, ψέμα, θυμός, οργή, δίψα για εκδίκηση, φθόνος, επιθυμία να αποκτήσεις όλα όσα άδικα πιστεύεις πως σου στέρησαν. Από αυτά είμαστε φτιαγμένοι οι άνθρωποι, σκέψεις και συναισθήματα που πηγάζουν από τις χειρότερες πτυχές του εαυτού μας και που μερικές φορές, δεν καταφέρνουμε να συναντήσουμε αρκετό φως στην πορεία της ζωή μας, ώστε να ξορκίσουμε τα σκοτάδια του υποσυνείδητού μας και να προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι. Ουσιαστικά καλύτεροι, όχι εικονικά, γιατί μια ψεύτικη επιφάνεια μπορεί να καταρρεύσει με την παραμικρή κρίση, σαν ένα ραγισμένος καθρέπτης που αργά ή γρήγορα, φθαρμένος από το πέρασμα του χρόνου, θα γίνει κομμάτια και θρύψαλα μπροστά στα μάτια μας. Και τότε, το τέλειο και αψεγάδιαστο προσωπείο μας δεν θα είναι τίποτα άλλο παρά παραμορφωμένα τμήματα της κάποτε εικόνας μας και που ακόμα κι αν προσπαθήσουμε να ενώσουμε, η ασχήμια θα παραμείνει εκεί, κρυμμένη στα ραγίσματα.

Το βιβλίο της Liz Nugent, Τα πρόσωπα του Όλιβερ, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Εκτύπωση
Περισσότερα
Μόνο τα μάτια μένουν - Μαρία Ρουσάκη: Κριτική βιβλίου
25.11.2016 11:55
Η Μαρία Ρουσάκη, έπειτα από πολλά χρόνια συγγραφικής παρουσίας στα δρώμενα της παιδικής λογοτεχνίας, τόλμησε φέτος να κάνει το επόμενο βήμα, ν' ασχοληθεί και με την ενήλικη, προσφέροντας ένα μυθιστόρημα αρκετά τρυφερό και συγκινητικό.
Δεν είσαι εδώ (Τριλογία της Κρήτης) - Πολυχρόνης Κουτσάκης: Κριτική βιβλίου
21.11.2016 16:36
Κάθε φορά που μια αγαπημένη λογοτεχνική σειρά φτάνει στο τέλος της, νιώθω βαθιά συγκίνηση αλλά και μια γλυκιά νοσταλγία, γιατί κάπου βαθιά μέσα μου θα ήθελα να έχει λίγο ακόμα. Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η "Τριλογία της Κρήτης" του Πολυχρόνη Κουτσάκη, μια εφηβική αστυνομική περιπέτεια γεμάτη δράση, μεταφυσικό στοιχείο, έρωτα, αγάπη, αγωνία, θυσία και αυτοθυσία -με τα δύο αυτά να συνδυάζονται τις περισσότερες φορές-, παραστατική απεικόνιση των πανέμορφων Χανίων και των μυστικών που αυτά κρύβουν -υπό την σκέπη μιας μαγείας βγαλμένη σαν από άλλη εποχή-, κινηματογραφική αφήγηση γεγονότων που σε κρατάνε καθηλωμένο. Μια τριλογία που έφτασε στο τέλος της μέσω ενός δυναμικού κρεσέντου σκέψεων και συναισθημάτων που με έκαναν να κλαίω με μαύρο δάκρυ, νιώθοντας μια γλυκόπικρη συγκίνηση.
Καρδιά από πέτρα - Simon Scarrow: Κριτική βιβλίου
10.08.2016 12:58
Ο Simon Scarrow είναι ένας εξαιρετικά ταλαντούχος συγγραφέας, ο οποίος έχει τη μοναδική ικανότητα, με ό,τι θέμα κι αν καταπιαστεί, να το κάνει ολότελα δικό του, πραγματοποιώντας την απαραίτητη έρευνα προκειμένου να προχωρήσει στην δημιουργία μιας δικής του ιστορίας που όμως, θα σέβεται την πραγματική Ιστορία.
Η σιωπή του φάρου - Kimberley Freeman: Κριτική βιβλίου
08.08.2016 13:00
Η Kimberley Freeman αποτελεί μία από τις πλέον αγαπητές φιγούρες στο χώρο της σύγχρονης λογοτεχνίας, έχοντας κερδίσει την καρδιά εκατομμυρίων αναγνωστών, πράγμα που αναπόφευκτα θα την έφερνε και στη χώρα μας με ανάλογη επιτυχία.
Η κόρη του κεραυνού - Lucinda Riley: Κριτική βιβλίου
05.08.2016 14:02
Περίπου ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του βιβλίου "Οι κόρες των αστεριών", οι εκδόσεις Διόπτρα φέρνουν στη χώρα μας το δεύτερο βιβλίο της σειράς "The seven sisters" της Lucinda Riley, της Ιρλανδής συγγραφέως που έχει καταφέρει να γίνει αγαπητή στους αναγνώστες ολόκληρου του πλανήτη μέσω των ρομαντικών της μυθιστορημάτων και πολύ περισσότερο, μέσω της συγκεκριμένης σειράς.
Η Κοιλάδα της Αλεπούς - Charlotte Link: Κριτική βιβλίου
22.07.2016 13:26
"Η Κοιλάδα της Αλεπούς" είναι ένα από τα βιβλία εκείνα που τους τελευταίους μήνες έχουν συζητηθεί όσο λίγα. Στο εξωτερικό, οι κριτικές που έχει λάβει είναι των άκρων, με τις μισές απ' αυτές να το εκθειάζουν μην διστάζοντας κατά περιπτώσεις να το χαρακτηρίσουν ως ένα από τα καλύτερα αστυνομικά βιβλία των τελευταίων ετών, και τις άλλες μισές να το κατηγορούν, άλλοτε για την σκληρότητά του και άλλοτε για την προβλεψιμότητά του.
Μικρή ερωτική ιστορία - Gilles Legardinier: Κριτική βιβλίου
19.07.2016 12:18
Η σχέση μου με την σύγχρονη γαλλική λογοτεχνία δεν θα έλεγα πως είναι και η καλύτερη δυνατή. Αν και τρέφω μεγάλη αγάπη και θαυμασμό για τους κλασσικούς συγγραφείς που προέρχονται από την χώρα αυτή, την οποία και λατρεύω μέχρι θανάτου, οι σύγχρονοι Γάλλοι λογοτέχνες έχουν ένα ύφος και μια εκφραστική φυσιογνωμία που δεν θα έλεγα πως είναι και πολύ του γούστου μου.
Ο ιππότης των Επτά Βασιλείων - George R. R. Martin: Κριτική βιβλίου
03.06.2016 12:35
Το να μπω στη διαδικασία να σας συστήσω τον George R. R. Martin είναι τουλάχιστον περιττό, όπως -ίσως- περιττό είναι και το να μπω στη διαδικασία να κρίνω το έργο του καθώς, ο Martin έχει ακριβώς το ίδιο χαρακτηριστικό που διαθέτει και ο Tolkien.