Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Θωμάς Τσαλαπάτης: Η γλυκιά συμφορά της ποίησης

Θωμάς Τσαλαπάτης: Η γλυκιά συμφορά της ποίησης

Και τι θα κάνουμε τώρα, με όλους αυτούς τους στίχους στα χέρια; Πώς θα χειρονομήσουμε τις πρακτικές μας κυριολεξίες; Γιατί είναι δύσκολες, γδαρμένες οι εποχές και το νερό παράλυτο. Και η δίψα αυτή για χέρια γυμνασμένη μέχρι την παραμόρφωση. Είναι η εποχή ετούτη των χεριών, μια εποχή για ποίηση;


Το ξέρω πως δεν είναι τα ημερολόγια αυτά που θα μας πείσουν να ομοιοκαταληκτούμε με τη ζωή (για να θυμηθούμε τον Βύρωνα Λεοντάρη), να γράφουμε ποιήματα , να πείθουμε για την όποια σημασία τους. Αλλά είναι κάπως σαν η μέσα εκδορά - η κρίση αυτή που είναι η ποίηση - να ενσαρκώθηκε στα γύρω γεγονότα, να πήρε μορφή στις τόσες μορφές τριγύρω, στην αδικία, τη συμφορά, ή την προσπάθεια, σαν να συνομιλεί – έστω βουβά - με τις στιγμές του γίγνεσθαι. Σαν παρηγοριά ή σαν σύνθημα, σαν επίδεσμος ή σαν λεπίδα.


Σε μια εποχή διακεκομμένη, η ποίηση γίνεται προνομιακός συνομιλητής. Το βραχύ της σώμα , το περιορισμένο της μέγεθος σε συνδυασμό με το ακαριαίο της, μοιάζει να ταιριάζει με τις ταχύτητες της εποχής. Όχι για να πετσοκόψει, να διαιρέσει, να συρρικνώσει ακόμα περισσότερο, ούτε για να δικαιώσει την ψηφιδωτή αυτή πραγματικότητα που ζούμε. Αλλά για να μας πείσει πως ακόμη και το ελάχιστο κάποιες φορές μπορεί να είναι αρκετό. Για να δώσει τη σημασία στο Λίγο εκείνο που γίνεται πολύ, όταν το πολύ δεν φτάνει.


Στην εποχή της κρίσης η ποίηση γίνεται προνομιακός συνομιλητής. Η συμπύκνωση της ιστορίας, - ο ιστορικός χρόνος που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια με όλες τις αλλαγές, τις μεταμορφώσεις και τις καταστροφές που περιέχει στριμωγμένες την μία δίπλα στην άλλη - μπορεί να μεταδοθεί μόνο μέσα από τη συμπύκνωση της γλώσσας, μέσα από τη διαδικασία της ποίησης. Γιατί το ποίημα κυριολεκτεί πιο βαθιά από την κυριολεξία, κουβαλά μέσα του αυτό που δεν ειπώνεται, ακριβώς γιατί δεν μπορεί να ειπωθεί. Σε μια εποχή που η σιωπή εξημερώνει τις κραυγές, χρειαζόμαστε στίχους για να κυριολεκτήσουμε το συνταρακτικό.


Info: Ο Θωμάς Τσαλαπάτης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1984. Σπούδασε στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Αθηνών. Η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο ‘’Το ξημέρωμα είναι σφαγή κύριε Κρακ’’ κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Εκάτη το 2011 και απέσπασε το Κρατικό Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα. Από τις ίδιες εκδόσεις κυκλοφορεί επίσης, ένα βιβλίο με ποίηση του W.B. Yeats, που μετέφρασε σε συνεργασία με τον Μιχάλη Παπαντωνόπουλο. Αρθρογραφεί στην Εφημερίδα των Συντακτών, στην εφημερίδα Εποχή, στο περιοδικό Unfollow και σε άλλα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα. Το σύνολο των κειμένων του βρίσκονται στο ιστολόγιo Groucho Marxism (tsalapatis.blogspot.gr).

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 31

Σχετικές ειδήσεις
5 βιβλία που αξίζει να διαβάσετε φέτος το καλοκαίρι
19.07.2016 12:46
Κάθε καλοκαίρι δημιουργείται μία μεγαλύτερη διάθεση για διέξοδο μέσω της ανάγνωσης. Αυτή η διαδικασία ψυχαγωγίας αξίζει να έχει εγγυήσεις μιας και ο χρόνος είναι χρήμα. Τα παρακάτω βιβλία παρουσιάζουν το καθένα ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον τόσο ως προς την θεματολογία όσο και προς τη σημασία τους και αυτό γιατί είναι βαθιά ανθρώπινα, στέρεα ως προς την λογοτεχνική τους ποιότητα και προσφέρουν στον αναγνώστη πληροφορίες για πρόσωπα και πράγματα ενώ παράλληλα εγείρουν ερωτήματα και γεννούν συναισθήματα. Κάθε βιβλίο έχει επιλεγεί με την μέθοδο του μελισσοκόμου που επιθυμεί την καλύτερη δυνατή σοδειά μελιού.
Γιώργος Κ. Ψάλτης: Στο καφέ Ombre
11.03.2016 13:18
Στα δάχτυλά μου
μυρίζω από το πρωί 
τον ύπνο μίας Μαρίας.
 Γράφω στο κινητό
 "Πόσο ωραία που δεν έχω πλύνει ..."
 και σβήνει. Ξαφνικά,
 μ' ένα goodbye στην οθόνη.

Ευτυχία Παναγιώτου: Περιοχή κινδύνου
12.02.2016 13:07
Η δουλειά του ποιητή είναι δύσκολη, μα δεν το ξέρεις ακόμη. Μια ενστικτώδης πράξη σε ωθεί να περισώσεις λέξεις. Μα, όταν ακούγεται φρικτή μια μουσική, κουνάς δεξιά κι αριστερά το κεφάλι: δεν είμαι εγώ αυτό. Ανοίκεια, ακατοίκητη, αυτή η νέα γλώσσα σε καλωσορίζει σε μια περιοχή κινδύνου.
Δημήτρης Σωτάκης: Λογοτεχνικός αυτισμός
13.01.2016 13:04
Εγκλωβισμένοι σε μια ταχύτητα χωρίς συνοχή και έναν ολοένα ασαφέστερο ρυθμό, η λογοτεχνική σοδειά του πραγματικού χρόνου που διανύουμε και εν τέλει η ζωή ενός συγγραφέα, μού μοιάζει σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, με μια αρένα μιας αδιευκρίνιστης κοσμικής μάχης.
Ρέα Βιτάλη: Ενδιαφέρουσες χώρες οι άνθρωποι
17.12.2015 17:06
Τήνος. Πού ακριβώς; Αδύνατο να θυμηθώ. Ίσως γιατί οι λέξεις που ακολούθησαν, διέγραψαν τον τόπο. Άλλωστε ότι ακολούθησε ήταν εξω-στεριανό, ήταν ουράνιο. Όπως οι μοιραίες συναντήσεις. «Να δω, εσάς, ποιος θα σας γράψει τη βιογραφία σας;» τον ρώτησα ενώ μέσα μου αναρωτιόμουν πώς πήρα αυτό το θάρρος. Κι ήρθε ένα «Εσύ» που με εξανάγκασε να ανοιγοκλείσω τα βλέφαρα των ματιών μου σαν εκείνες τις πορσελάνινες κούκλες που κατοικούν πια σκονισμένες μόνο σε καταστήματα με αντίκες. Άκουσα καλά; Το εννοούσε; Πώς το χειρίζομαι; «Πότε ξεκινάμε;», «Αύριο».