Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016
Loot- Τα λάφυρα - Μάκης Παπαδημητρίου: Κριτική θεάτρου
Δημοσίευση: Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014 15:42
Loot- Τα λάφυρα - Μάκης Παπαδημητρίου: Κριτική θεάτρου

Με αστείρευτες κωμικές αναφορές στη ζωή και το θάνατο, την εκκλησία και την αστυνομία, ο Τζο Όρτον, το ακραίο παιδί του αγγλικού θεάτρου, κατάφερε με το «Loot» να θίξει με γαργαλιστικό τρόπο την κοινωνική τάξη, σε μία εποχή διόλου εύπεπτη και αθώα.

 

Ο συγγραφέας του πασίγνωστου στην Ελλάδα «Τι είδε ο μπάτλερ», έζησε μία ζωή πικάντικη και μακριά από συμβάσεις, υπήρξε ανοιχτά ομοφυλόφιλος και τάχθηκε εναντίον του βρετανικού καθωσπρεπισμού. Σύνδεσε το όνομά του με τον όρο «μαύρη κωμωδία» και αποτέλεσε ένα από τα μεγαλύτερα συγγραφικά ονόματα της θεατρικής φάρσας τον 20ο αιώνα. Λίγο πριν δολοφονηθεί άγρια από τον επίσης συγγραφέα –μα παραγνωρισμένο- φίλο του, κατάφερε να χαρακτηριστεί από τον αγγλικό τύπο ως «Όσκαρ Γουάιλντ του μεταπολεμικού κοινωνικού κράτους».

 

Στο «Loot» περιγράφονται με παιγνιώδη και σαρκαστικό τρόπο, οι περιπέτειες μίας τυπικής οικογένειας, που συνηθίζει να κρύβει… «σκελετούς στην ντουλάπα», γνώρισμα όχι απαραίτητα μόνο αγγλικό, με τη μεταφορική του έννοια.

 

Στην κηδεία της μητέρας του Χαλ και ενώ ο μόλις χηρεύσας πατήρ κλαίει απαρηγόρητος για το χαμό της συζύγου, ο παμπόνηρος τυχοδιώκτης νέος, με τον φίλο του Ντένις, υπάλληλο του γραφείου κηδειών, κρύβουν τα λάφυρα μιας ληστείας στο φέρετρο και τοποθετούν το ταριχευμένο πτώμα στην ντουλάπα, προσπαθώντας μάταια να μην αποκαλυφθούν. Η μυστήρια θρησκευόμενη νοσοκόμα που παρηγορεί την οικογένεια και έχει βάλει στο μάτι τα περισσότερα αρσενικά που αναπνέουν στο χώρο, θα είναι η πρώτη που θα αντιληφθεί τι συνέβη και φυσικά θα απαιτήσει μερίδιο από το πλιάτσικο. Γρήγορα όμως, όλα θα ανατραπούν, καθώς κάνει την εμφάνισή του ένας παράξενος τύπος που θα συστηθεί ως υπάλληλος της «Εταιρίας υδάτων» και θα κάνει τη ζωή τους δύσκολη, λίγο πριν φανερώσει τόσο την δική του ταυτότητα, όσο και των υπολοίπων.

 

Σπιρτόζικο, πανέξυπνο, απολαυστικά μαύρο και απεριόριστα καυστικό, το «Loot», εναντιώνεται σε κάθε κοινωνική υποκρισία. Θίγει κάθε είδους κομφορμισμό: απατεωνιές που κρύβονται με μανδύες θρησκευτικότητας, σεξουαλικότητα που μπαίνει κάτω από το χαλί με δημιουργία οικογένειας, κατάλυση του θεσμού αυτού παντοιοτρόπως, χιούμορ σκωπτικό απέναντι στη ζωή και το θάνατο και φυσικά ανελέητη σάτιρα απέναντι στην «ανίκητη» βρετανική αστυνομία.

 

Στα «Λάφυρα» του «Νέου Κόσμου», φύσηξε ένας αέρας περισσότερο ελληνικός, με αρκετές αναφορές σε όσα απασχολούν και τη δική μας καθημερινότητα, τα οποία έδεσαν εύστοχα με το πρωτότυπο αγγλικό κείμενο , χωρίς άσκοπα πλατιάσματα και υπερβολές. Γιατί είναι πολύ εύκολο να ξεφύγει κανείς προς την υπερβολή, όταν δίνεται πάτημα για αναφορές σε μία πραγματικότητα τόσο πλούσια όσο σήμερα η ελληνική.

 

Ο Μάκης Παπαδημητρίου – θα θέλαμε να τον δούμε και να παίζει – σκηνοθέτησε την παράσταση με κέφι, συνέπεια και σωστά μοιρασμένους ρυθμούς. Έγινε φανερό το δέσιμο της ομάδας πάνω στη σκηνή και άφησε τους ηθοποιούς να ελιχθούν με το κωμικό τους ταπεραμέντο, χωρίς να ξεχειλώσουν το ενδιαφέρον υλικό. Με αστεία γκανγκς, φόρμες, σκηνοθετικά εκφραστικά ευρήματα και κοφτερές ατάκες, οι ήρωες είχαν οικεία στοιχεία αστυνομικών μυθιστορημάτων, ταινιών, αλλά και κόμικς. Ειδικά ο Τράσκοτ, θύμιζε κάτι από Σέρλοκ Χολμς μέχρι Αστυνόμο Σαΐνη. Οι ατμοσφαιρικοί και πιστοί στη ροή του έργου φωτισμοί ανήκουν στο Σάκη Μπιρμπίλη, ενώ τα τυπικά σκηνικά και τα ευφάνταστα κοστούμια στις Χριστίνα Κάλμπαρη και Βίλλυ Αττάρτ.


Ο Γιάννος Περλέγκας, καλοσχεδιασμένη φιγούρα κατασκοπικού νουάρ ή εξώφυλλο περιπετειών κόμικς, στάθηκε απολαυστικά ως πονηρός και γκαφατζής αστυνομικός. Ερμήνευσε με φυσικότητα, παλμό και χωρίς αυτοσχεδιαστικές εκπτώσεις έναν τύπο διαρκώς μεταβαλλόμενο. Ο Δημήτρης Πασσάς, αν και φάνηκε κάπως αναποφάσιστος σε ορισμένες στιγμές, γενικά είχε καλά κωμικά ξεσπάσματα και μαζί με τον Όμηρο Πουλάκη, ο οποίος έπλασε απλά και όμορφα τον αφελή ήρωά του, έφτιαξαν ένα χαριτωμένο δίδυμο απατεώνων. Η Κατερίνα Λυπηρίδου με μπρίο και ακριβείς εκφραστικές πινελιές, έδωσε στην επικίνδυνη νοσοκόμα τις υποκριτικές διαστάσεις που άρμοζαν. Ο Γιώργος Μακρής, απέδωσε με μια συμπαθητική υπερβολή την συμβατικότητα και το μικροαστισμό του πατέρα. Τέλος, στο μικρό βουβό ρόλο του «Πολύς-μαν» ο Σπύρος Γραμμένος, ο οποίος επιμελείται και τη μουσική .

 

Τα «Λάφυρα» γράφτηκαν το 1964, όμως εν έτει 2014 και σε διαφορετικό γεωγραφικό πλάτος από τη χώρα προέλευσης, εξακολουθούν να στρέφουν βέλη στα καθ’ ημάς που βρίσκουν ακόμη επίκαιρους στόχους για σημάδι… και πλιάτσικο. 

 

 

Η μαύρη κωμωδία του Τζο Όρτον, Loot - Τα λάφυρα, παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο θέατρο του Νέου Κόσμου, σε σκηνοθεσία Μάκη Παπαδημητρίου. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

 

Εκτύπωση
Περισσότερα
«Δεύτερη φωνή»: Μια κοινωνία γεμάτη απωθημένα
07.12.2016 12:18
Η κρίση και η περίοδος που τη γέννησε, τροφοδοτεί αρκετά συχνά το θέατρό μας, δίνοντας στους δημιουργούς διάφορες αφορμές για δραματουργικούς σχολιασμούς. Ένα τέτοιο έργο, είναι και η «Δεύτερη φωνή» του Μιχάλη Ρέππα και του Θανάση Παπαθανασίου, που απεικονίζει με απόλυτο ρεαλισμό, την ελληνική κοινωνία που παρακμάζει σταθερά, μέσα από τον πιο «ισχυρό» πυρήνα της: την οικογένεια.
«Το ’21»: Ελληνική Επανάσταση σε ροκ τόνους
22.11.2016 12:09
Τι μουσικές θα συνόδευαν ιδανικά την Ελληνική Επανάσταση; Παραδοσιακοί ήχοι όπως τους έχουμε συνηθίσει ή μήπως οι ροκ και πανκ αποχρώσεις αποτελούν ένα πιο ταιριαστό «χαλί» στα γεγονότα; Ο Άρης Μπινιάρης φαίνεται να απαντά σε αυτήν την απορία, μέσα από «Το ’21», μια παράσταση που ύστερα από τη μεγάλη επιτυχία της σε Φεστιβάλ Αθηνών και Gazarte, την βρίσκουμε αυτή τη φορά στο θέατρο Πορεία.
Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: Top Girls, Αλέξης Ρίγλης
28.07.2016 14:58
Σε μια εποχή που κυλάει με φρενήρεις ρυθμούς, τα διλήμματα και οι ενδοιασμοί που γεννιούνται στη σύγχρονη γυναίκα είναι πολλαπλοί. Ζητήματα όπως η επιλογή καριέρας ή οικογένειας ή η κοινωνική ανέλιξη με πολλά θύματα και σκληρές συνέπειες, είναι μόνο μερικά από όσα αναδύθηκαν τα χρόνια της έντονης ανάγκης για χειραφέτηση. Στον απόηχο όλων αυτών των κοινωνικών συγκυριών, αλλά ταυτόχρονα την περίοδο ενός πολιτικού αναβρασμού, η Caryl Churchill γράφει τα «Top Girls», με τα οποία εξερευνά ένα σύνολο φεμινιστικών ανησυχιών και επιδιώκει να απομυθοποιήσει τις κατηγορίες της τάξης και του φύλου, προκειμένου να συμβάλει στην πολιτική μεταμόρφωση των γυναικών.
«Τρεις αδερφές»: Ζωές γεμάτες ανεκπλήρωτες προσδοκίες
23.05.2016 17:11
Από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα του Τσέχωφ, οι «Τρεις αδερφές», αφηγούνται το ταξίδι τριών γυναικών σε ένα σύμπαν πλημμυρισμένο συναισθήματα και τρυφερές, ανεκπλήρωτες προσδοκίες.
«Χειρόγραφο» - Χάρις Αλεξίου: Απολογισμός μιας μεγάλης πορείας
15.04.2016 11:27
«Σήμερα ήταν τρύγος και πατήσαμε σταφύλια», είναι η πρώτη φράση που ακούγεται από το στόμα της γυναίκας που μπαίνει κρατώντας στα χέρια ένα ηλεκτρονικό σημειωματάριο, του οποίου η οθόνη είναι το μοναδικό πράγμα που φωτίζει το πρόσωπό της στο πυκνό σκοτάδι. Ξεκινά τότε μια επισκοπική απαρίθμηση γεγονότων της πρώιμης ζωής της. «Σήμερα η γιαγιά έφτιαξε τηγανίτες και έβαλε πετιμέζι», «Σήμερα ο μπαμπάς είναι άρρωστος», «Σήμερα η μαμά έβαψε τα ρούχα μαύρα για να είναι έτοιμα», «Σήμερα ο μπαμπάς πήγε στην εκκλησία, γύρισε και πέθανε».
«Άννα Καρένινα»: Καταστροφικά πάθη στην Ρωσία του 19ου αιώνα
08.04.2016 15:45
Ακόμα και όποιος δεν έχει ποτέ πιάσει στα χέρια του το μυθιστόρημα του Τολστόι, γνωρίζει επιγραμματικά την τραγική ιστορία της ηρωίδας που απελπισμένη έπεσε στις ράγες του τρένου, αποζητώντας διέξοδο στα βασανιστικά της διλήμματα και αμφιθυμίες. Το βιβλίο αποτελεί ψηφιδωτό της ρωσικής κοινωνίας του 19ου αιώνα, ενώ την κεντρική του πλοκή, αποτελεί το ερωτικό δράμα μιας νέας και όμορφης γυναίκας, της Άννας, η οποία αδυνατώντας να ζήσει όπως πραγματικά επιθυμεί κοντά στο πρόσωπο που αγαπά, πνίγεται μέσα στις κοινωνικές συμβάσεις.
«Το Κουκλόσπιτο»: Συναισθηματική αποκάλυψη με πρώιμη φεμινιστική χροιά
28.03.2016 13:36
Χρειάζονται μόνο λίγες μέρες ανελέητης συναισθηματικής πίεσης και εκβιαστικής αγωνίας για μια σύζυγο και μητέρα στην Σκανδιναβία του 19ου αιώνα, ώστε να αποφευχθεί η αναμενόμενη κατάρρευσή της και να αποκαλυφθεί ένας πηγαίος δυναμισμός και μια αναπάντεχη διάθεση για ανεξαρτησία. Η Νόρα είναι μια γυναίκα ευτυχισμένη και ικανοποιημένη με τον μέχρι τώρα συζυγικό βίο. Με μια φαινομενική αφέλεια, απολαμβάνει να ξοδεύει χρήματα για την οικογένειά της, γεγονός που εκνευρίζει τον άνδρα της, Τόρβαλντ.
«Victor-Victoria»: Ερωτικά μπερδέματα υπό τους ήχους της jazz
02.03.2016 16:20
Το τελευταίο διάστημα το μιούζικαλ βρίσκει στην Ελλάδα ένα πρόσφορο έδαφος για να αναδειχθεί και να αγαπηθεί εν τέλει από συντελεστές και κοινό. Χρειάστηκε πολύς χρόνος για να αναιρεθεί η αντίληψη μιας παλιακής αισθητικής ως προς το είδος και να επενδυθεί αρκετό χρήμα στις διάφορες παραγωγές, καθώς και εκσυγχρονισμός της σκηνοθετικής/ερμηνευτικής οπτικής τους. Ένα από τα πιο πολυδιαφημισμένα μιούζικαλ της φετινής σεζόν, το «Victor-Victoria», παίζεται αυτόν τον καιρό στο θέατρο Πάνθεον.