Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Δημήτρης Μπογδάνος: Η απλή μέθοδος των Γαργαληστών ή πώς να προσφέρεις το μισογεμάτο ποτηράκι σου

Δημήτρης Μπογδάνος: Η απλή μέθοδος των Γαργαληστών ή πώς να προσφέρεις το μισογεμάτο ποτηράκι σου

Η απλή μέθοδος των ανθρώπων που επιλέγουν τα θετικά πρόσημα, τα πρωτόνια, τα ναι, τα μισογεμάτα ποτήρια. Και κυρίως των ανθρώπων αυτών που αποφασίζουν να δροσίσουν κάποιον προσφέροντας το μισό τους αυτό ποτηράκι. 

 

Η δυσχέρεια, η γκρίνια και το σύννεφο πάνω από την πόλη κάνει τους ανθρώπους ιδιοτελείς. Αυτό με τρομάζει στην κρίση. Το οικονομικό - θέλω να πιστεύω - θα παρέλθει με το πέρασμα των χρόνων. Όμως ως ένας λαός που κρατά τα αρνητικά στο DNA του με μεγαλύτερη ευκολία απ' ό, τι τα θετικά, αναρωτιέμαι κατά πόσο αυτή η μιζέρια στην καρδιά θα εντυπωθεί στην ιδιοσυγκρασία του Έλληνα. Κατά πόσο θα καταχωρηθεί στο γενετικό κώδικα της επόμενης γενιάς η τσιγκουνιά. Και αναφέρομαι κυρίως στη συναισθηματική. 

 

Έχω την τύχη να περνάω παραπάνω από τη μισή εργασιακή μου ημέρα δουλεύοντας με παιδιά και για παιδιά. Αυτό άμεσα καθιστά τον αυθορμητισμό και τη δοτικότητα μέρος της καθημερινότητας, ενώ το χαμόγελο βγαίνει αβίαστα. Τα παιδιά θα προσφέρουν χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα. Και η καρδιά τους θα εκφραστεί μόνο με ειλικρίνεια, παραδίδοντας έτσι ένα σοφό, μη συμβατό με την ηλικία τους, μάθημα. Ένα μάθημα που βίωσα στο όμορφο ταξίδι του Γαργαληστή, που ανεβαίνει στο θέατρο Ιλίσια Βολανάκης κάθε Σάββατο και Κυριακή. Αυτού του παράξενου, ξακουστού Ληστή που κατά τη διάρκεια της νύχτας, "κλέβει" λίγο από το γέλιο των παιδιών που το έχουν σε περίσσεια και στη συνέχεια τα αναδιανέμει σε εκείνα που το έχουν ανάγκη. Με ανιδιοτέλεια ανάγει ένα μη υλικό αγαθό σε υπέρτατη αξία. 

 

Ειδικά στην εποχή που διανύουμε, οφείλουμε να μεταδώσουμε στα παιδιά ότι δε μετρώνται όλα σε ευρώ. Ότι η ευτυχία δεν συμπορεύεται με τον πλούτο. Ότι η ζωή είναι καλύτερη όσο την αντιμετωπίζουμε με θετικό πνεύμα, όσο φωνάζουμε γενναιόδωρα "ναι" και όσο προσφέρουμε απλόχερα το γέλιο μας. Γιατί τελικά, τα ακριβότερα δώρα δεν αγοράζονται. Τόσο απλά.

 

 

Ο Δημήτρης Μπογδάνος είναι σκηνοθέτης της παράστασης «Γαργαληστής» που ανεβαίνει στο θέατρο Ιλίσια Βολανάκης κάθε Σάββατο στις 3.00 και Κυριακή στις 12.00.


Σχετικές ειδήσεις
Δημήτρης Μπογδάνος: Η ξέφρενη περιπέτεια προς το άπειρο Φως ή πώς το Εσείς μπορεί να γίνει Εμείς
21.11.2016 15:56
Ο Δημήτρης Μπογδάνος γράφει τις σκέψεις του με αφορμή την παράσταση "Τα Ταξίδια των Γκιουλ_Ιβερ. Όλοι είμαστε ξένοι, κάπου.", η οποία παρουσιάζεται από την ομάδα Huit στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
Γιάννης Κατσιγιάννης: Ο Σούπερ Φιστίκης Ενάντια στο Τεράστιο Παγωτό Χωνάκι!
01.04.2016 11:07
Θέλω και θα προσπαθήσω να είμαι ειλικρινής. Λέω θα προσπαθήσω, γιατί μέσα από ανάλογα σημειώματα, μπορεί κανείς εύκολα να ξεστρατίσει από την προσωπική του αλήθεια. Γράφοντας τον Σούπερ Φιστίκη, είχα κατά νου, τα παιδιά με τους γονείς, πακέτο, έχοντας σαν στόχο μου πρώτιστα, «να περάσουν όλοι καλά». Πολλοί ταυτίζουν την παραπάνω έκφραση με έκπτωση διδακτισμού, ποιότητας και μηνυμάτων… Αυτό ακριβώς προσπάθησα να αποφύγω. Προσπάθησα να αποφύγω τον στείρο και τον παλιάς κοπής διδακτισμό όπως και την πεπατημένη ποιοτική οδό. Σαν μαθητής, αρκετές φορές θυμάμαι να έγειρα γλυκά το κεφάλι μου στο θρανίο, ακούγοντας με τον πλέον νανουριστικό τρόπο, αναλύσεις επί αναλύσεων, και τι θέλει τέλος πάντων να πει ο ποιητής και… και… Κλείνοντας άλλοτε τ’ αυτιά μου, μην αντέχοντας να ακούω την λογοτεχνία να στενάζει κάτω από το τότε αδυσώπητο φιλολογικό νυστέρι…
Ομάδα Τσόκαρα: Θέατρο που πάει παντού!
28.01.2016 09:36
Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε όπου η δημιουργικότητα και η επιβίωση μέσω της τέχνης του θεάτρου είναι μια δύσκολη υπόθεση, επιλέξαμε έναν διαφορετικό τρόπο οργάνωσης μιας θεατρικής ομάδας. Έναν τρόπο που βασίζεται στην συλλογικότητα, την συν δημιουργία και την αλληλεγγύη. Η θεατρική ομάδα Τσόκαρα δεν έχει σκηνοθέτη ούτε παραγωγό, παρά μόνο ισότιμα μέλη με τις ίδιες ευθύνες και υποχρεώσεις.
Βαλέρια Χριστοδουλίδου: Ο μαγικός κόσμος της «Ονειροχώρας»...
22.12.2015 10:44
Άραγε εσύ θυμάσαι τον εαυτό σου όταν ήσουν παιδί, να μπερδεύει τα όνειρα με την πραγματικότητα ή την πραγματικότητα με όνειρο? Μαγικές επιθυμίες... στιγμές που ήθελες να γίνεις αόρατος & να περιπλανηθείς παντού απαρατήρητος... κι έκλεινες τα μάτια κι όλα γίνονταν με την αναπνοή της φαντασίας σου. Να γίνεις τοσοδούλης & να χωρέσεις μέσα στο παιχνιδοσπιτάκι που σου έκαναν δώρο τα Χριστούγεννα & να παίξεις μαζί με τα μικροσκοπικά σου κουκλάκια ή να πολεμήσεις παρέα με τα στρατιωτάκια σου.
Άρης Τρουπάκης: Η μόνη κορφή που κατακτάς είναι η γνώση πως υπάρχει πάντα μια ακόμα ψηλότερη
07.12.2015 10:18
Τα «Ψηλά Βουνά» είναι τα παιδικά μας χρόνια. Όχι μια οποιαδήποτε στιγμή τους. Είναι εκείνη η παράξενη στιγμή – «τα παιδιά της τελευταίας τάξης του δημοτικού» λέει ο δάσκαλος που παροτρύνει τους μαθητές ν’ ανέβουν στο βουνό – που σιγά-σιγά κι ανύποπτα η παιδική αθωότητα συναντάει την περιπετειώδη μυρωδιά των πρώτων χρόνων της εφηβείας.