Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016
Θεατρο: Πνιγμονή στο θέατρο Vault
Δημοσίευση: Δευτέρα, 3 Φεβρουαρίου 2014 09:44
Θεατρο: Πνιγμονή στο θέατρο Vault

Ελλείψει διαδικτυακής σύνδεσης και με επιπλέον εργασιακές υποχρεώσεις, πάλι ανυποψίαστη πήγα στο θέατρο. Δεν είναι απαραίτητα αρνητικό αυτό. Το στοιχείο της έκπληξης είναι πάντα ευπρόσδεκτο σε τέτοιες περιπτώσεις. Από τον τίτλο βέβαια και μόνο, ήμουν σίγουρη ότι δεν θα πήγαινα σε κάποια ανάλαφρη παράσταση .


Πρώτη φορά στον ενδιαφέροντα πολυχώρο του Vault και ανεβήκαμε σε μια μικρή αίθουσα που είχε μετατραπεί σε μικρό θεατράκι. Η πρώτη επαφή ήταν με την μουσική της παράστασης. Πομπώδης και γι’ αυτό επιβλητική. Ηλεκτρονικά δημιουργημένη που με προϊδέαζε περισσότερο πως θα παρακολουθούσα μια κινηματογραφική υπερπαραγωγή παρά το έργο που ακολουθούσε. Και να οι πρώτες παρουσίες. Δύο μαυροφορεμένες νεαρές κοπέλες, σε ένα φτωχικό καθιστικό αγροτικής-επαρχιακής κατοικίας. Τα πρώτα λόγια ειπώθηκαν υπό μία αόρατη απειλή και λανθάνουσα καταπίεση. Το πένθος τους ήταν φανερό, και από το ενδυματολογικό κομμάτι, αλλά  και από την εσωστρέφεια των γυναικών, ως ρόλων.


Οι σχέσεις των γυναικών και οι διάλογοι μου θύμιζαν το «Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα», αλλά τα ονόματα ήταν τούρκικα: Φαντιμά, Νουράν, Γιαγκμούρ και άλλα. Δεν μπορούσε να είναι πιστή αντιγραφή ενός τόσο γνωστού έργου! Ήταν λοιπόν μια διασκευή. Ακολουθήθηκε σε όλους τους βασικούς άξονες και στην κλιμάκωσή του το γνωστό έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Εμπλουτίστηκε ωστόσο από κάποιες ιστορίες, όπως αυτή με τα πουλιά και τον σύζυγο της Ουλβιγιέ-Πόνθια, το παρελθόν της μάνας Χαντισέ-Μπερνάρντα Άλμπα. Αφηγήσεις που φώτιζαν και αιτιολογούσαν τις σημερινές τους συμπεριφορές. Ιστορίες που έφερναν στην επιφάνεια την σκληρότητα των ανθρώπων και έδιναν μία βάση στην αγριότητα που κληρονομείται από γενιά σε γενιά. Ιστορίες που σε κάνουν να στέκεις με τρυφερότητα και κατανόηση δίπλα σ’ αυτούς που τις έχουν ζήσει, να τους καταλαβαίνεις, αλλά χωρίς απαραίτητα να συμφωνείς μαζί τους, επειδή έγιναν και οι ίδιοι σκληροί προκειμένου να επιβιώσουν σε ένα εξίσου σκληρό κόσμο, υιοθετώντας συμπεριφορές που και οι ίδιοι αρχικά απαξίωναν.


Η θεατρική διασκευή του Δημήτρη Καρατζιά συνετή, αν και ίσως περιττή. Εμφανής η μεταφορά από την ισπανική επαρχία της εποχής του Λόρκα στα βάθη της Ανατολικής Τουρκίας αλλά απροσδιόριστη η χρονολογία. Γι’ αυτό δεν φταίει η διασκευή, αλλά η ίδια η πραγματικότητα, καθώς τέτοιες κοινωνίες έχουν κρατήσει τον πουριτανισμό τους, χωρίς να έχουν παραχωρήσει δικαιώματα στις γυναίκες, αλλά και χωρίς εν γένει να έχουν εξελιχθεί στον πυρήνα τους κοινωνικά. Για όποιον έχει τα μάτια του ανοιχτά στις αδικίες και στα εγκλήματα που λαμβάνουν χώρα τη σύγχρονη εποχή σε χώρες που κράτος δικαίου αποτελεί ο φανατισμός και η θρησκοληψία, μπορεί εύκολα να κάνει τον συσχετισμό πως ότι συνέβαινε πριν περίπου 100 χρόνια εις βάρος των αδυνάτων συνεχίζει να συμβαίνει και σήμερα. Ίσως η μεταφορά στη σκηνή να κάνει αυτό τον συσχετισμό πιο ορατό, αλλά για πόσο άλλο θα εθελοτυφλούμε για να χρειαζόμαστε μια θεατρική παράσταση για να μας «πονηρέψει» στα κακώς κείμενα της σύγχρονης εποχής;


Ο Δημήτρης Καρατζιάς, και ως σκηνοθέτης της παράστασης, μπορεί να μην προτείνει κάτι καινούργιο, πέραν από την καλοδουλεμένη διασκευή του, αλλά είναι επίσης σημαντικό πως καταφέρνει να βγάλει δυνατές ερμηνείες από τις ηθοποιούς του. Άλλες με πιο εμφανή την θεατρική τους εμπειρία και τεχνική, άλλες με καλή διαχείριση του συναισθηματικού φορτίου του ρόλου τους, πετυχαίνουν να εναρμονίζονται ως γυναικείο θεατρικό ανσάμπλ και να βγάζουν ένα δυνατό αποτέλεσμα επί σκηνής. Ο μικρός και κλειστός χώρος επίσης, συμβάλει στην «πνιγμονή» των θεατών, καθώς πολλαπλασιάζει και μεταφέρει το ασφυκτικό περιβάλλον όπου ζουν οι νεαρές θυγατέρες της μάνας Χαντισέ, αλλά και γιατί λειτουργεί ως ηχείο σε οποιοδήποτε ύψωμα της φωνής, επιτείνοντας αυτή την ασφυξία και καταπίεση που βράζει συνεχώς υπόγεια έως την τελική έκρηξή της. Ξεχωρίζουν η Γιάννα Σταυράκη ως Ζαφίρα, για το συναισθηματικό της ξεγύμνωμα και η Αθηνά Τσιλύρα ως Χαντισέ που καταφέρνει να την αντιπαθήσουμε, αλλά και να την συμπονέσουμε και αγαπήσουμε εξίσου.


Το πρωτότυπο έργο του Φ.Γ.Λόρκα πραγματεύεται ούτως ή άλλως θέματα όπως: ο εγκλεισμός, η ανδροκρατούμενη κοινωνία από την μια και η μητριαρχική κυριαρχία από την άλλη, η σεξουαλική καταπίεση, οι συναισθηματικές αναπηρίες… . Για όποιον το έχει δει ή διαβάσει, η «Πνιγμονή» μπορεί να μην του προσφέρει κάτι περισσότερο από τις εμβόλιμες ιστορίες που σκιαγραφούν υποκειμενικά το ψυχικό παρελθόν κάποιων από τις ηρωίδες και από τις ερμηνείες των ηθοποιών. Κατά τ’ άλλα, είναι μία καλή παράσταση, που δεν ξεφεύγει ανατρεπτικά από το πρωτότυπο, αλλάζουν μεν τα ονόματα, αλλά η ουσία παραμένει η ίδια. Για όποιον πάλι δεν γνωρίζει το «Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα», είναι μια καλή πρώτη επαφή μέσα από τη συγκεκριμένη παράσταση,  χωρίς όμως να παραβλέπουμε πως η ίδια η πηγή έχει άλλη γοητεία.


Συντελεστές:
Κείμενο / Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καρατζιάς, Βοηθός σκηνοθέτη: Δήμητρα Κολλά, Μουσική σύνθεση: Μάνος Αντωνιάδης, Αφίσα: Βαρνάβας Φιλίππου, Επιμέλεια κοστουμιών/ Σκηνικά: Σίμος Παπαναστασόπουλος, Επιμέλεια κίνησης: Βιβή Ρωμανά, Φωτισμοί: Βαγγέλης Μούντριχας,

Παίζουν οι ηθοποιοί: Νίκη  Αναστασίου, Κική Μαυρίδου, Μελισσάνθη Μάχουτ, Αλεξάνδρα Ούστα, Θεοδώρα Σιάρκου, Ειρήνη Σταματίου, Γιάννα Σταυράκη, Αθηνά Τσιλύρα.

Εκτύπωση
Περισσότερα
Θέατρο: Blasted - Ερείπια, της Σάρα Κέιν
15.05.2014 16:13
Όταν αυτοκτόνησε η Σάρα Κέιν ήμουν 15 χρονών. Δεν την ήξερα. Αν ζούσε τώρα, είμαι σίγουρη ότι θα πήγαινα στην Αγγλία για να της χτυπήσω το κουδούνι.
Θέατρο: Τα ραδίκια ανάποδα, σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη (Eliart)
27.03.2014 10:15
Ήθελα να δω κωμωδία. Μαύρη, άσπρη, κίτρινη, κόκκινη, μπλε, δεν με ενδιέφερε. Κάτι που θα με κάνει να γελάσω χωρίς να σκέφτομαι. Βέβαια και η κωμωδία, όπως χρησιμοποιούμε τη λέξη σήμερα, το χιούμορ, προκαλούν το πνεύμα μας, το νοητικό μας κομμάτι, άρα είναι μάλλον αναπόφευκτο να θέλω να γελάσω χωρίς να συμβάλλει σε αυτό η σκέψη μου. Εξού και η έκφραση «πνευματώδες αστείο». Κατέληξα τελικά σε μια μαύρη κωμωδία: «Τα ραδίκια ανάποδα».
Θέατρο: Πολιτισμός, μία κοσμική τραγωδία, του Δημήτρη Δημητριάδη (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης)
05.03.2014 12:55
Το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Πολιτισμός: μία κοσμική τραγωδία» ανεβαίνει από την ομάδα «Bijoux de Kant» και την Καριοφυλλιά Καραμπέτη στο υπόγειο γκαράζ του Ιδρύματος Κακογιάννη. «Ανεβαίνει» στο υπόγειο… Αντιθετικό σχήμα, όπως και το «πολιτισμός-τραγωδία».
Θέατρο: Η ζωή μπροστά σου, σε σκηνοθεσία Άννας Βαγενά (Θέατρο Μεταξουργείο)
09.01.2014 16:18
Είμαι στο λεωφορείο, κάπου στα προάστια της Αθήνας. Μόλις έχω μετακομίσει και δεν έχω ίντερνετ σπίτι. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχω καμιά πληροφορία για τη παράσταση που μου προτάθηκε να δω και να γράψω. Μιλώ στο τηλέφωνο με φίλη για να πάμε μαζί το βραδάκι να δούμε την παράσταση «Η ζωή μπροστά σου». «Δεν έχω ιδέα περί τίνος πρόκειται, παίζει η Βαγενά» της λέω. Μια κυρία μεγάλης ηλικίας, από το μπροστινό κάθισμα, γυρίζει και μου λέει: «ααα! Να πάτε, πάρα πολύ ωραία παράσταση!».
Θέατρο: Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην, σε σκηνοθεσία Γ. Μιχαλακόπουλου στο Άνεσις
11.12.2013 10:56
Αναμονή έξω από το θέατρο Άνεσις, Παρασκευή βράδυ. Ένας νεαρός σαξοφωνίστας στην είσοδο. «Έξυπνη ιδέα να παίζεις έξω από το θέατρο», σκέφτηκα. Όλο και κάποιος θεατής θα σου ρίξει κανένα κέρμα και επιπλέον οι τζαζ μελωδίες του παραπέμπουν σε αμερικάνικες γειτονιές. Και τελικά ο σαξοφωνίστας είναι κομμάτι της παράστασης, μέρος της αμερικάνικης ατμόσφαιρας, που κυρίως μέσα από τη μουσική προσπαθεί να μας περάσει η παράσταση «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην».
Θέατρο: Ο μικρός εγώ, του Βασίλη Ανδρέου (Βρυσάκι)
30.10.2013 09:45
Βράδυ Παρασκευής στον πολιτιστικό χώρο «Βρυσάκι». Περιμένω την φίλη μου, Ειρήνη, για να μπούμε να δούμε την παράσταση «Ο μικρός Εγώ». Αργεί. Αρχίζουν τα τηλέφωνα, τα μηνύματα, καμία απάντηση. “Η παράσταση θα πρέπει να ξεκινήσει, παρακαλώ μπείτε στην αυλή” μου είπαν και πήγα όντως στη θέση μου. Τηλεφώνημα Ειρήνης: “Ρε συ, συγγνώμη, με πήρε ο ύπνος. Φταίει που δούλευα βράδυ αυτές τις μέρες” μου λέει “τα λέμε μετά” της απαντάω.
Θέατρο: Άτιτλη Βία, από την ομάδα LEGΩ
10.10.2013 15:04
Τον περασμένο Μάιο στην Αθήνα και στο Bob Theatre Festival η ομάδα του Κ. Ανδρικόπουλου επικράτησε στο Scratch Night διαγωνισμό, συναγωνιζόμενη άλλες 11 ομάδες. 15 λεπτά παρουσίασης της υπό διαμόρφωσης παράστασής του έκαναν το κοινό να ψηφίσει υπέρ της ολοκληρωμένης του δημιουργικής πρότασης. Έτσι λοιπόν, πέντε μήνες μετά, η ομάδα βαφτίστηκε “LEGω” και ξεκίνησε τον θεατρικό της βίο στο BIOS με την παράσταση, ολοκληρωμένης πια, «Άτιτλη Βία» .
Θέατρο: Amo da Morte, Μαθήματα καλής συμπεριφοράς, Από τα μικράτα μου κρατώ – Οff off Athens
02.07.2013 15:26
Το 5ο off off Athens Festival στο Θέατρο Επί Κολωνώ μπήκε στο τελευταίο 10ήμερο παραστάσεών του με την παράσταση “Amo da Morte”.