Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016
Θέατρο: Ο Μαξιλαρένιος - Off off Athens Festival
Δημοσίευση: Παρασκευή, 7 Ιουνίου 2013 16:48
Θέατρο: Ο Μαξιλαρένιος - Off off Athens Festival

Εκ πρώτης, ο τίτλος «Ο  Μαξιλαρένιος» παραπέμπει σε κάτι παιδικό και παραμυθένιο, ανάλαφρο όσο ένα μαξιλάρι.

 

Από τη Φωτεινή Τσαρδούνη

 

Το μαξιλάρι όμως μπορεί και να πνίγει. Αυτή την ιδιότητά του την αξιοποιεί ο συγγραφέας Μάρτιν Μακ Ντόνα και γράφει το 2003 τον «Μαξιλαρένιο», που κατατάσσεται από τους σύγχρονούς μας στο “in yer  face” θέατρο. Θέατρο που «πετάει στα μούτρα» του θεατή, χωρίς υπεκφυγές, τη βία και τη σκληρότητα του ανθρώπινου κόσμου. Το συγκεκριμένο έργο πραγματεύεται μέσα από τις επιλογές του την κακοποίηση και τα εγκλήματα εις βάρος των παιδιών, θίγοντας και άλλες μορφές βίας και τις επιπτώσεις τους.

Η ομάδα Εμιγκρέδες, έχοντας ήδη στο παρελθόν επαφή  με άλλο έργο του ιδίου συγγραφέα (‘Μοναξιά στην Άγρια Δύση’), ανεβάζουν τον ‘Μαξιλαρένιο’ σε διασκευή και σκηνοθεσία του Ηλία Βαλάση.

Η παράσταση ξεκινά δυνατά με το πρώτο της φως. Η εικόνα μας χτυπά και ο ήχος, σας ξυπνητήρι που μας ξυπνά, τριβελίζει τ’ αυτιά μας. Δεν λείπουν  οι αντιθέσεις και οι στιγμές αγωνιώδους ηρεμίας μέσα από την χρήση θεάτρου σκιών. Κι έτσι από την αρχή δημιουργείται μία ατμόσφαιρα συγκρουσιακή, παιδικής αθωότητας από τη μια και κρύα αίθουσα αστυνομικών ανακρίσεων από την άλλη. Ο καλός και ο κακός μπάτσος ανακρίνουν έναν συγγραφέα ιστοριών. Δύο παιδιά αγνοούνται. Ο συγγραφέας νοιάζεται περισσότερο για τον αδελφό του που έχει νοητική καθυστέρηση και βρίσκεται  στην διπλανή αίθουσα. Και η ιστορίες τους βγαίνονυ σιγά σιγά στην επιφάνεια...

Οι ερμηνείες των ηθοποιών, ιδιαιτέρως του κακού μπάτσου (Ηλία Βαλάση) και του συγγραφέα ( Αλέξανδρος Θωμάς), ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις των ρόλων τους. Από την αρχή γίνεται παιχνίδι πάνω στην σκηνή μεταξύ των ηρώων, βλέπουμε καθαρά τις σχέσεις τους, το σταδιακό ξεδίπλωμά τους, είναι από την αρχή μέσα στους χαρακτήρες που καλούνται να υπηρετήσουν. Δεν φοβούνται την βία που πρέπει ν’ ασκήσουν και την ασκούν.  Καταφέρνουν να διατηρούν την απειλή, όποιου είδους, σε πρώτο πλάνο. Ο νοητικά καθυστερημένος αδερφός μας παρουσιάζεται αρκετά ρεαλιστικός και όχι με υπερβολές. Ο καλός μπάτσος παραμένει μεν λίγο «καλός» όταν έρχεται η στιγμή να φανερώσει το κακό του πρόσωπο, αλλά αυτό δεν αποδυναμώνει τον ρόλο του, γιατί ενισχύεται από την ήδη τεταμένη ατμόσφαιρα του έργου και της σκηνής.

 Ό,τι δεν βλέπουμε , αλλά ακούμε από την σκηνή, το συμπληρώνει το μονταρισμένο και σοκαριστικό βίντεο – γροθιά που συμπληρώνει κάθε πτυχή αυτού του βίαιου εγκλήματος που ονομάζουμε ‘παιδική κακοποίηση’.

Μία καλά κουρδισμένη παράσταση, με ένταση και ωμότητα, που δεν αφήνει τον θεατή ν’ αναπαυθεί, αλλά αντίθετα του σφίγγει το στομάχι. Παρ’όλη τη βία του έργου, η τελευταία εικόνα που μου έμεινε είναι το ότι όλοι έχουμε υπάρξει παιδιά κάποτε και αυτό το κάποτε το κουβαλάμε μέσα μας συνεχώς , έως το τέλος μας.

 

Εκτύπωση
Περισσότερα
Θέατρο: Blasted - Ερείπια, της Σάρα Κέιν
15.05.2014 16:13
Όταν αυτοκτόνησε η Σάρα Κέιν ήμουν 15 χρονών. Δεν την ήξερα. Αν ζούσε τώρα, είμαι σίγουρη ότι θα πήγαινα στην Αγγλία για να της χτυπήσω το κουδούνι.
Θέατρο: Τα ραδίκια ανάποδα, σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη (Eliart)
27.03.2014 10:15
Ήθελα να δω κωμωδία. Μαύρη, άσπρη, κίτρινη, κόκκινη, μπλε, δεν με ενδιέφερε. Κάτι που θα με κάνει να γελάσω χωρίς να σκέφτομαι. Βέβαια και η κωμωδία, όπως χρησιμοποιούμε τη λέξη σήμερα, το χιούμορ, προκαλούν το πνεύμα μας, το νοητικό μας κομμάτι, άρα είναι μάλλον αναπόφευκτο να θέλω να γελάσω χωρίς να συμβάλλει σε αυτό η σκέψη μου. Εξού και η έκφραση «πνευματώδες αστείο». Κατέληξα τελικά σε μια μαύρη κωμωδία: «Τα ραδίκια ανάποδα».
Θέατρο: Πολιτισμός, μία κοσμική τραγωδία, του Δημήτρη Δημητριάδη (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης)
05.03.2014 12:55
Το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Πολιτισμός: μία κοσμική τραγωδία» ανεβαίνει από την ομάδα «Bijoux de Kant» και την Καριοφυλλιά Καραμπέτη στο υπόγειο γκαράζ του Ιδρύματος Κακογιάννη. «Ανεβαίνει» στο υπόγειο… Αντιθετικό σχήμα, όπως και το «πολιτισμός-τραγωδία».
Θεατρο: Πνιγμονή στο θέατρο Vault
03.02.2014 09:44
Ελλείψει διαδικτυακής σύνδεσης και με επιπλέον εργασιακές υποχρεώσεις, πάλι ανυποψίαστη πήγα στο θέατρο. Δεν είναι απαραίτητα αρνητικό αυτό. Το στοιχείο της έκπληξης είναι πάντα ευπρόσδεκτο σε τέτοιες περιπτώσεις. Από τον τίτλο βέβαια και μόνο, ήμουν σίγουρη ότι δεν θα πήγαινα σε κάποια ανάλαφρη παράσταση.
Θέατρο: Η ζωή μπροστά σου, σε σκηνοθεσία Άννας Βαγενά (Θέατρο Μεταξουργείο)
09.01.2014 16:18
Είμαι στο λεωφορείο, κάπου στα προάστια της Αθήνας. Μόλις έχω μετακομίσει και δεν έχω ίντερνετ σπίτι. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχω καμιά πληροφορία για τη παράσταση που μου προτάθηκε να δω και να γράψω. Μιλώ στο τηλέφωνο με φίλη για να πάμε μαζί το βραδάκι να δούμε την παράσταση «Η ζωή μπροστά σου». «Δεν έχω ιδέα περί τίνος πρόκειται, παίζει η Βαγενά» της λέω. Μια κυρία μεγάλης ηλικίας, από το μπροστινό κάθισμα, γυρίζει και μου λέει: «ααα! Να πάτε, πάρα πολύ ωραία παράσταση!».
Θέατρο: Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην, σε σκηνοθεσία Γ. Μιχαλακόπουλου στο Άνεσις
11.12.2013 10:56
Αναμονή έξω από το θέατρο Άνεσις, Παρασκευή βράδυ. Ένας νεαρός σαξοφωνίστας στην είσοδο. «Έξυπνη ιδέα να παίζεις έξω από το θέατρο», σκέφτηκα. Όλο και κάποιος θεατής θα σου ρίξει κανένα κέρμα και επιπλέον οι τζαζ μελωδίες του παραπέμπουν σε αμερικάνικες γειτονιές. Και τελικά ο σαξοφωνίστας είναι κομμάτι της παράστασης, μέρος της αμερικάνικης ατμόσφαιρας, που κυρίως μέσα από τη μουσική προσπαθεί να μας περάσει η παράσταση «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην».
Θέατρο: Ο μικρός εγώ, του Βασίλη Ανδρέου (Βρυσάκι)
30.10.2013 09:45
Βράδυ Παρασκευής στον πολιτιστικό χώρο «Βρυσάκι». Περιμένω την φίλη μου, Ειρήνη, για να μπούμε να δούμε την παράσταση «Ο μικρός Εγώ». Αργεί. Αρχίζουν τα τηλέφωνα, τα μηνύματα, καμία απάντηση. “Η παράσταση θα πρέπει να ξεκινήσει, παρακαλώ μπείτε στην αυλή” μου είπαν και πήγα όντως στη θέση μου. Τηλεφώνημα Ειρήνης: “Ρε συ, συγγνώμη, με πήρε ο ύπνος. Φταίει που δούλευα βράδυ αυτές τις μέρες” μου λέει “τα λέμε μετά” της απαντάω.
Θέατρο: Άτιτλη Βία, από την ομάδα LEGΩ
10.10.2013 15:04
Τον περασμένο Μάιο στην Αθήνα και στο Bob Theatre Festival η ομάδα του Κ. Ανδρικόπουλου επικράτησε στο Scratch Night διαγωνισμό, συναγωνιζόμενη άλλες 11 ομάδες. 15 λεπτά παρουσίασης της υπό διαμόρφωσης παράστασής του έκαναν το κοινό να ψηφίσει υπέρ της ολοκληρωμένης του δημιουργικής πρότασης. Έτσι λοιπόν, πέντε μήνες μετά, η ομάδα βαφτίστηκε “LEGω” και ξεκίνησε τον θεατρικό της βίο στο BIOS με την παράσταση, ολοκληρωμένης πια, «Άτιτλη Βία» .