Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016
Θέατρο: Η μικρή γοργόνα του Μάικ Κένι – Θωμάς Μοσχόπουλος (Μικρή Πόρτα)
Δημοσίευση: Πέμπτη, 4 Απριλίου 2013 16:01
Θέατρο: Η μικρή γοργόνα του Μάικ Κένι – Θωμάς Μοσχόπουλος (Μικρή Πόρτα)

Από πότε οι γοργόνες βγαίνουν στην στεριά; Από τότε που έχουν όμορφες ιστορίες να διηγηθούν...  Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν  κατέγραψε την ιστορία της  το 1837 και από τότε ταξιδεύει .

 

 

Από τη Φωτεινή Τσαρδούνη

 

 

Ο Βρετανός Μάικ Κένι την έκανε θεατρικό έργο και η Ξένια Καλογεροπούλου την μετέφρασε.  Ο Θωμάς Μοσχόπουλος τη μεταμορφώνει σε ζωντανές εικόνες μαζί με τους συνεργάτες του στο θέατρο Πόρτα, αλλά και στο θέατρο Αυλαία της Θεσσαλονίκης.

 

Το έργο «Η Μικρή Γοργόνα» εξελίσσεται σε δύο επίπεδα. Το ένα είναι ότι  ένα αγόρι, ο Βαθύβιος, είναι ερωτευμένο μ’ ένα κορίτσι, την Αλισάχνη και κάνει τα πάντα γι’ αυτήν. Πιο πολύπλοκο δεν γίνεται! Εκείνη θέλει να παίξει την μικρή γοργόνα κι έτσι  εκείνος τη βοηθά με κάθε τρόπο. Το δεύτερο επίπεδο είναι η αφήγηση του κλασσικού παραμυθιού  του Άντερσεν που γίνεται μέσα από το παιχνίδι του Βαθύβιου και της Αλισάχνης. Η μικρή Γοργόνα ανυπομονεί να γίνει 15 χρονών και να κάνει το ταξίδι της ενηλικίωσής της στην επιφάνεια της θάλασσας. Όταν συμβαίνει αυτό, ερωτεύεται έναν όμορφο πρίγκιπα. Για να μπορέσει να μείνει κοντά του θα θυσιάσει την φύση της και την χαρισματική φωνή της. Η αυταπάρνησή της ωστόσο δεν αρκεί για να είναι μαζί του ως το τέλος.

 

Η διασκευή αυτή του Μάικ Κένι είναι γεμάτη παιχνίδι και ενθουσιασμό. Φεύγει από τα όρια της μιας αφήγησης, προσθέτει και την δεύτερη των δύο παιδιών και έτσι δίνει στον εαυτό του την δυνατότητα να δείξει σε μικρούς  και μεγάλους θεατές τί είναι το θέατρο. Πώς λειτουργούν τα φώτα, πώς μεταμορφώνεται μια σκηνή , πώς παίζουν οι ηθοποιοί. Δίνει μεγάλα περιθώρια ελευθερίας σε ηθοποιούς και σκηνοθέτη ν’ αναδείξουν την ομορφιά και την συγκίνηση του παραμυθιού.

 

Αυτό φαίνεται ήδη από την αρχή  της  παράστασης που ως θεατές δεν ήμασταν και σίγουροι αν όντως άρχιζε ή όχι. Τι σημαίνει αρχίζει μια παράσταση; Πότε γίνεται αυτό, όταν βγαίνει ο ηθοποιός; Ναι, αλλά ως τι;  Ο πρόλογος του έργου έχει δουλευτεί σε συνεργασία του ηθοποιού (Γιώργος Χρυσοστόμου) και του σκηνοθέτη. Δεν καταλαβαίνεις αν πατά σε κείμενο ή αν αυτοσχεδιάζει. Και μέσα από έναν βασικό άξονα ο ερωτευμένος Βαθύβιος μας συστήνεται και μας κερδίζει με την αμεσότητα και την ειλικρίνειά του. Μας εκμυστηρεύεται την κρυφή του αγάπη για την Αλισάχνη και μας κάνει συνένοχους στην προσπάθειά του να την κερδίσει. Τον βοηθάμε όλοι, μικροί μεγάλοι, αφήνουμε πίσω τις ντροπές και γινόμαστε κύματα, φύκια, μέρος του σκηνικού. Παράλληλα μας παρουσιάζεται και η δουλειά των υπολοίπων συντελεστών της παράστασης, κατανοούμε πόσο σημαντικά είναι τα φώτα,  τα σκηνικά, η μουσική  και πως όλα γίνονται η σχεδία μας σε αυτό το ταξίδι.

 

Οι Μαρία Σκουλά και Γιώργος Χρυσοστόμου  είναι εξαιρετικοί. Άλλωστε η πρωτοτυπία του έργου απαιτεί δύο ηθοποιούς με αυξημένα αντανακλαστικά και υψηλή σκηνική αντίληψη για να μπορέσουν να ανταποκριθούν  στις βουτιές που κάνει το κείμενο. Από την μία τα δυο παιδιά αφηγούνται την ιστορία και την επόμενη στιγμή γίνονται οι  ίδιοι οι χαρακτήρες της ιστορίας. Ωστόσο μεγαλύτερο βάρος ανατίθεται στον Βαθύβιο, πάνω στον οποίο στηρίζεται η ροή της παράστασης,  καθώς κρατά ενεργητικότατα τον ρόλο του εμψυχωτή για τους θεατές.

 

Αυτό που καταφέρνει περισσότερο απ’ όλα αυτή η παράσταση είναι να μεταδίδει μια καθαρά παραμυθένια  ατμόσφαιρα. Μπορεί όλο το θέατρο να μην μπόρεσε να βαφτεί μπλε, αλλά βυθός μπόρεσε να γίνει! Τα σκηνικά και οι ζωγραφικές του διεγείρουν το αισθητική ματιά των θεατών, μέσα από μορφές της κλασσικής εποχής και τεχνοτροπία που συναντούμε κατά τον Ρομαντισμό. Η κίνηση επίσης των ηθοποιών είναι με μεράκι δουλεμένη. Οι ηθοποιοί βρίσκονται στο νερό, ταράζονται, ηρεμούν, χορεύουν με αθωότητα και επίσης ρομαντική διάθεση.

 

Πολύ προσεγμένο είναι και το πρόγραμμα της παράστασης που εμπεριέχει παραμύθια απ’ όλο τον κόσμο που σχετίζονται με γοργόνες ή γοργόνους. Ακολουθείται και από ένα δεύτερο βιβλιαράκι, το «Μετά την παράσταση», ως συμπλήρωμα που ολοκληρώνει τον εκπαιδευτικό σκοπό του έργου και της παράστασης.

 

Το ανέβασμα του έργου απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες, αρκεί η γονείς των μικρότερων  παιδιών να πάνε υποψιασμένοι ότι δεν θα δουν μια πλούσια παράσταση σε αριθμό ηθοποιών, αλλά πλούσια σε καλαισθησία,  μάθηση και ευαισθησία. Οι μικρότεροι θεατές θα μαγευτούν από τα χρώματα και την ονειρική ατμόσφαιρα και οι μεγαλύτεροι από την ζωντάνια, την αμεσότητα και την αλληλεπίδραση συντελεστών και θεατών.

 

 

Εκτύπωση
Περισσότερα
Θέατρο: Blasted - Ερείπια, της Σάρα Κέιν
15.05.2014 16:13
Όταν αυτοκτόνησε η Σάρα Κέιν ήμουν 15 χρονών. Δεν την ήξερα. Αν ζούσε τώρα, είμαι σίγουρη ότι θα πήγαινα στην Αγγλία για να της χτυπήσω το κουδούνι.
Θέατρο: Τα ραδίκια ανάποδα, σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη (Eliart)
27.03.2014 10:15
Ήθελα να δω κωμωδία. Μαύρη, άσπρη, κίτρινη, κόκκινη, μπλε, δεν με ενδιέφερε. Κάτι που θα με κάνει να γελάσω χωρίς να σκέφτομαι. Βέβαια και η κωμωδία, όπως χρησιμοποιούμε τη λέξη σήμερα, το χιούμορ, προκαλούν το πνεύμα μας, το νοητικό μας κομμάτι, άρα είναι μάλλον αναπόφευκτο να θέλω να γελάσω χωρίς να συμβάλλει σε αυτό η σκέψη μου. Εξού και η έκφραση «πνευματώδες αστείο». Κατέληξα τελικά σε μια μαύρη κωμωδία: «Τα ραδίκια ανάποδα».
Θέατρο: Πολιτισμός, μία κοσμική τραγωδία, του Δημήτρη Δημητριάδη (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης)
05.03.2014 12:55
Το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Πολιτισμός: μία κοσμική τραγωδία» ανεβαίνει από την ομάδα «Bijoux de Kant» και την Καριοφυλλιά Καραμπέτη στο υπόγειο γκαράζ του Ιδρύματος Κακογιάννη. «Ανεβαίνει» στο υπόγειο… Αντιθετικό σχήμα, όπως και το «πολιτισμός-τραγωδία».
Θεατρο: Πνιγμονή στο θέατρο Vault
03.02.2014 09:44
Ελλείψει διαδικτυακής σύνδεσης και με επιπλέον εργασιακές υποχρεώσεις, πάλι ανυποψίαστη πήγα στο θέατρο. Δεν είναι απαραίτητα αρνητικό αυτό. Το στοιχείο της έκπληξης είναι πάντα ευπρόσδεκτο σε τέτοιες περιπτώσεις. Από τον τίτλο βέβαια και μόνο, ήμουν σίγουρη ότι δεν θα πήγαινα σε κάποια ανάλαφρη παράσταση.
Θέατρο: Η ζωή μπροστά σου, σε σκηνοθεσία Άννας Βαγενά (Θέατρο Μεταξουργείο)
09.01.2014 16:18
Είμαι στο λεωφορείο, κάπου στα προάστια της Αθήνας. Μόλις έχω μετακομίσει και δεν έχω ίντερνετ σπίτι. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχω καμιά πληροφορία για τη παράσταση που μου προτάθηκε να δω και να γράψω. Μιλώ στο τηλέφωνο με φίλη για να πάμε μαζί το βραδάκι να δούμε την παράσταση «Η ζωή μπροστά σου». «Δεν έχω ιδέα περί τίνος πρόκειται, παίζει η Βαγενά» της λέω. Μια κυρία μεγάλης ηλικίας, από το μπροστινό κάθισμα, γυρίζει και μου λέει: «ααα! Να πάτε, πάρα πολύ ωραία παράσταση!».
Θέατρο: Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην, σε σκηνοθεσία Γ. Μιχαλακόπουλου στο Άνεσις
11.12.2013 10:56
Αναμονή έξω από το θέατρο Άνεσις, Παρασκευή βράδυ. Ένας νεαρός σαξοφωνίστας στην είσοδο. «Έξυπνη ιδέα να παίζεις έξω από το θέατρο», σκέφτηκα. Όλο και κάποιος θεατής θα σου ρίξει κανένα κέρμα και επιπλέον οι τζαζ μελωδίες του παραπέμπουν σε αμερικάνικες γειτονιές. Και τελικά ο σαξοφωνίστας είναι κομμάτι της παράστασης, μέρος της αμερικάνικης ατμόσφαιρας, που κυρίως μέσα από τη μουσική προσπαθεί να μας περάσει η παράσταση «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην».
Θέατρο: Ο μικρός εγώ, του Βασίλη Ανδρέου (Βρυσάκι)
30.10.2013 09:45
Βράδυ Παρασκευής στον πολιτιστικό χώρο «Βρυσάκι». Περιμένω την φίλη μου, Ειρήνη, για να μπούμε να δούμε την παράσταση «Ο μικρός Εγώ». Αργεί. Αρχίζουν τα τηλέφωνα, τα μηνύματα, καμία απάντηση. “Η παράσταση θα πρέπει να ξεκινήσει, παρακαλώ μπείτε στην αυλή” μου είπαν και πήγα όντως στη θέση μου. Τηλεφώνημα Ειρήνης: “Ρε συ, συγγνώμη, με πήρε ο ύπνος. Φταίει που δούλευα βράδυ αυτές τις μέρες” μου λέει “τα λέμε μετά” της απαντάω.
Θέατρο: Άτιτλη Βία, από την ομάδα LEGΩ
10.10.2013 15:04
Τον περασμένο Μάιο στην Αθήνα και στο Bob Theatre Festival η ομάδα του Κ. Ανδρικόπουλου επικράτησε στο Scratch Night διαγωνισμό, συναγωνιζόμενη άλλες 11 ομάδες. 15 λεπτά παρουσίασης της υπό διαμόρφωσης παράστασής του έκαναν το κοινό να ψηφίσει υπέρ της ολοκληρωμένης του δημιουργικής πρότασης. Έτσι λοιπόν, πέντε μήνες μετά, η ομάδα βαφτίστηκε “LEGω” και ξεκίνησε τον θεατρικό της βίο στο BIOS με την παράσταση, ολοκληρωμένης πια, «Άτιτλη Βία» .