Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Μάκης Παπαδημητρίου: Το πόσο δυνατά θα φωνάξεις δεν έχει νόημα αν δεν σε ακούει κανένας

Μάκης Παπαδημητρίου: Το πόσο δυνατά θα φωνάξεις δεν έχει νόημα αν δεν σε ακούει κανένας

Ο Μάκης Παπαδημητρίου , ένας σημαντικός εκπρόσωπος της νέας γενιάς ηθοποιών μιλάει  στο CulturenowMag
 

… για το θέατρο και όχι μόνο.


Συνέντευξη: Μαριάννα Παπάκη
Photo: Βιργίλιος Τσιούλλι


CulturenowMag: Θα θελα να αρχίσουμε την κουβέντα μας με την αρχή της σχέσης σου με την τέχνη του θεάτρου. Πώς αποφάσισες από το τμήμα Φυσικής της Αθήνας να δώσεις εξετάσεις στο Εθνικό Θέατρο;
Μάκης Παπαδημητρίου:
Ενώ σπούδαζα στο Πανεπιστήμιο, μια φίλη μου - η Δήμητρα - μου πρότεινε να πάω στη θεατρική ομάδα (στον Φιλοπρόοδο Όμιλο Υμηττού) στην οποία συμμετείχε. Αυτή ήταν η πρώτη επαφή που είχα με το θέατρο. Έπειτα από δυο-τρία χρόνια έδωσα εξετάσεις και πέρασα στο Εθνικό. Και μετά το ένα έφερε το άλλο...


C.M: Πώς αντιλαμβανόσουν το θέατρο στη σχολή και πώς τώρα; Ονειρευόσουν – ονειρεύεσαι ρόλους ή αφήνεσαι στην έκπληξη του τυχαίου;
Μ.Π.:
Στη σχολή ήταν ελαφρώς πιο ρομαντικά τα πράγματα, όχι πως έχεις άγνοια για το τι γίνεται στο χώρο, αλλά ως σπουδαστής έχεις και το κομμάτι της "διδασκαλίας" και της "συναναστροφής" (!)  που τουλάχιστον στο έτος που ήμουν ήταν απολαυστικό απ’ όλες τις απόψεις. Όσο για τους ρόλους, όχι δεν "ονειρεύομαι" να παίξω κάτι συγκεκριμένο αλλά ούτε και αφήνομαι τελείως στο τυχαίο, αν και έχει συμβεί να με εκπλήξουν ευχάριστα με διάφορες προτάσεις.


C.M: Συμμετέχεις πάντα σε αξιόλογες δουλειές. Ξεχωρίζεις κάποια συνεργασία και για ποιους λόγους;
Μ.Π.:
Οι παραστάσεις που κάνουμε με μια ομάδα ανθρώπων - φίλων - τα τελευταία χρόνια (και που εύχομαι να έχει τη δυνατότητα να συνεχίσει) είναι αυτές που ξεχωρίζω, κυρίως γιατί αισθάνομαι ότι μέσα από αυτή τη διαδικασία είμαι πολύ ελεύθερος, όπως όλοι, να εκφραστώ, να δοκιμάσω, να αποτύχω, να προχωρήσω, να διασκεδάσω και πολλά πολλά άλλα…  Επίσης ξεχωρίζω τις συνεργασίες μου με τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο, την Κατερίνα Ευαγγελάτου και  τον Νίκο Μαστοράκη.
 


C.M: Σήμερα, σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο, ποιός είναι κατά τη γνώμη σου ο ρόλος του θεάτρου και πόσο ηχηρή μπορεί να γίνει η φωνή των ηθοποιών της δικής σου γενιάς; Πιστεύεις πως οι νέοι καλλιτέχνες έχουν «υψώσει» τη φωνή τους επαρκώς στην παρούσα κατάσταση;
Μ.Π.:
Δεν ξέρω πόσο ηχηρή μπορεί να γίνει η φωνή της "δικής" μου γενιάς, υποθέτω πολύ ηχηρή και υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα (παραστάσεων). Αλλά δεν είναι εκεί το ζήτημα. Δεν είναι θέμα "κόντρας" μιας γενιάς σε μια άλλη. Το πόσο δυνατά θα φωνάξεις δεν έχει νόημα αν δεν σε ακούει κανένας, αν φωνάζεις στο κενό. Αυτό είναι ένα συνολικό πρόβλημα και ως τέτοιο πρέπει να λυθεί. Συνολικά. Όταν ζητήθηκε να συμπλεύσουν οι πολιτικές δυνάμεις για να σωθεί ο τόπος ο καθένας κοίταζε να δει πώς θα σώσει τον κώλο του. Είμαστε ένας λαός που "αντιστάθηκε" στον δικομματισμό ψηφίζοντας - αν έχουμε το θεό μας - ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μαζί!!! Ποιός να φωνάξει και ποιος θα τον ακούσει, λοιπόν.  Αν δεν γίνει κάτι μαζικά από όλους (εγώ δεν διαχωρίζω καλλιτέχνες από τους υπόλοιπους ούτε θεωρώ ότι άλλο μερίδιο ευθύνης έχουν οι μεν από τους δε) η κατάσταση δεν πρόκειται να αλλάξει και δυστυχώς ακόμα και ισχυρές καλλιτεχνικές φωνές θα αρχίσουν να χαρακτηρίζονται γραφικές και "της μόδας".  Προς το παρόν νομίζω ότι μας διακατέχει ο φόβος. Αλλά αυτός ο φόβος είναι σίγουρο ότι θα αρχίσει κάποια στιγμή να υποχωρεί ...


C.M: Αν επέλεγες εσύ να ανεβάσεις ένα θεατρικό έργο που να ανταποκρίνεται και να εκφράζει το σήμερα, ποιο θα ήταν αυτό και για ποιους λόγους θα το επέλεγες;
Μ.Π.:
Το έργο αυτό θα ανέβει τέλος Οκτώβρη! Είναι ο Βυσσινόκηπος, του Τσέχωφ , και μπορεί ο σκηνοθέτης να είναι ο Παντελής Δεντάκης, αλλά…  κι εγώ αυτό θα ανέβαζα! (αστειεύομαι, για την ακρίβεια παίζω στην παράσταση αυτή…). Νομίζω ότι περιγράφει με πολύ όμορφο τρόπο το πέρασμα από μια εποχή σε μια άλλη παρουσιάζοντας…  «πρόσωπα τραγικά, σε ένα κωμικό ποίημα για το βαθύ και το ασήμαντο, το υψηλό και το γελοίο, με το τέλος του Βυσσινόκηπου τελειώνει και χάνεται μια εποχή πολυτέλειας, ανεμελιάς και ταυτόχρονα χυδαιότητας, βρωμιάς και διαφθοράς», όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και το Δελτίο Τύπου της παράστασης.  Θα ανέβει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου και θα παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη.


C.M: Αισιοδοξείς ή φοβάσαι για το μέλλον;
Μ.Π.:
  Όχι, δεν φοβάμαι και σαν άνθρωπος είμαι πολύ αισιόδοξος. Το μόνο που φοβάμαι είναι ίσως ότι είμαι πολύ αισιόδοξος ...


Info:
Ο Μάκης Παπαδημητρίου είναι αριστούχος απόφοιτος του Εθνικού Θεάτρου, έχει συνεργαστεί με το Θέατρο του Νέου Κόσμου, το Εθνικό Θέατρο, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καλαμάτας κ.α. Έχει συμμετάσχει σε τρεις τηλεοπτικές σειρές καθώς και σε επτά κινηματογραφικές ταινίες. Το 2008 τιμήθηκε με το βραβείο Χορν και το βραβείο νέου δημιουργού. Οδηγεί μοτοσυκλέτα. Μικρός ήθελε να γίνει πιλότος. Κρίμα που δεν έγινε. Θα είχε πλάκα. Λύνει τον κύβο του Ρούμπικ σε λιγότερο από 20 δευτερόλεπτα. Έχει έναν γιο 3 ετών.

Σχετικές ειδήσεις
Αλέξανδρος Μυλωνάς - Μαρία Ξανθοπουλίδου: Δημιουργία χωρίς ρίσκο δεν υφίσταται
25.10.2016 16:26
Η β’ σκηνή του Θεάτρου Κεφαλληνίας διαγράφει από φέτος μία νέα εποχή υπό τη διεύθυνση του Αλέξανδρου Μυλωνά και της Μαρίας Ξανθοπουλίδου. Η μικρή σκηνή του επιτυχημένου θεάτρου, φιλοδοξεί να μπει στην καρδιά του θεατρόφιλου κοινού με ιδιαίτερες ρεπερτοριακές επιλογές, δίνοντας ταυτόχρονα βήμα σε νέους δημιουργούς. Στην συνέντευξη που ακολουθεί, οι δύο καλλιτεχνικοί διευθυντές απαντούν στις ερωτήσεις μας και αποκαλύπτουν το όραμά τους για τη νέα εποχή, όσο και τις αποχρώσεις που θέλουν αυτή να έχει.
Δημήτρης Μυλωνάς: Νιώθω τυχερός και ευτυχής που πραγματοποιώ το όνειρό μου
28.03.2016 16:48
Το «Διασκεδάζοντας με τον κύριο Σλόουν», ένα από τα ιδιαίτερα, σαρκαστικά κείμενα του Τζο Όρτον («Τι είδε ο Μπάτλερ», «Loot») παρουσιάζεται στο Αγγέλων Βήμα, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μυλωνά, ο οποίος κρατά και έναν από τους ρόλους του έργου. Στην συνέντευξη που ακολουθεί, μας περιγράφει το τι πρέπει να περιμένουμε από την παράσταση και πόσο επίκαιρη φαντάζει σε κάθε κοινωνία και εποχή. Ωστόσο, δεν παραλείπει να αναφερθεί στο πόσο τυχερός αισθάνεται για όσα δημιουργεί καλλιτεχνικά μέσα στα χρόνια της κρίσης και σε ποια σημαντικά πρόσωπα του θεάτρου μας, χρωστά ευγνωμοσύνη για τα όσα του δίδαξαν.
Λυδία Φωτοπούλου: Με προβληματίζει η έλλειψη συναίσθησης στην κοινωνία
24.02.2016 10:45
Η Λυδία Φωτοπούλου παραμένει πιστή εργάτρια του θεάτρου από την αρχή της καριέρας της μέχρι σήμερα. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ως ηθοποιός συνδέθηκε κατεξοχήν με το σανίδι, συνεργαζόμενη με τους σπουδαιότερους Έλληνες σκηνοθέτες, σε κάποιες από τις σημαντικότερες σκηνές της χώρας. Λίγες μέρες πριν την πρεμιέρα της πολυαναμενόμενης «Όπερας της Πεντάρας» στο Παλλάς, όπου κρατά τον ρόλο της «Τζέννυ», συζητήσαμε μαζί της για το ιδιαίτερο αυτό έργο και πόσο σύγχρονος αποδεικνύεται για ακόμη μια φορά ο Μπρεχτ.
Αλέξανδρος Βάρθης: Θα ήθελα να συνεργάζομαι με όσους αγαπούν αυτό που κάνουν
12.02.2016 10:55
Ο Αλέξανδρος Βάρθης έχει κερδίσει ήδη τις εντυπώσεις στο χώρο του θεάτρου. Ο ίδιος, εργατικός και συνεπής στα «θέλω» του, εμφανίζεται αυτόν τον καιρό στο θέατρο Κιβωτός και συγκεκριμένα στον «Ταρτούφο», υποδυόμενος τον «Δάμη». Στην συνέντευξη που ακολουθεί, μας ξεναγεί στον κόσμο του Μολιέρου και ανάμεσα σε διάφορες σκέψεις του, μας αποκαλύπτει ενδιαφέρουσες ιδέες για το τι θα ήθελε να καταπιαστεί στο μέλλον.
Βάνα Πεφάνη: Οι άνθρωποι που αγαπώ με γεμίζουν περισσότερο από όλα
19.01.2016 11:23
Η Βάνα Πεφάνη έχει σταθερή παρουσία στα θεατρικά δρώμενα, εδώ και πολλά χρόνια. Δοκιμάστηκε κατά καιρούς σε όλα τα είδη, με μεγάλη επιτυχία, πράγμα που την έχει κάνει αναγνωρίσιμη και αγαπητή στο ευρύ κοινό.