Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016
Θέατρο: Ελένη ή ο Κανένας της Ρέας Γαλανάκη - Θέμης Μουμουλίδης (Θέατρο Άνεσις, μέχρι 11-04-2012)
Δημοσίευση: Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012 13:40
Θέατρο: Ελένη ή ο Κανένας της Ρέας Γαλανάκη - Θέμης Μουμουλίδης (Θέατρο Άνεσις, μέχρι 11-04-2012)

Πέρυσι την άνοιξη το Μουσείο Μπενάκη παρουσίαζε την έκθεση «Ιωάννης Αλταμούρας. Η ζωή και το έργο του.»  Ανάμεσα στα δικά του έργα

 

Από τη Φωτεινή Τσαρδούνη

 

και κάποια της μητέρας του, Ελένης Αλταμούρα – Μπούκουρα. Φέτος την άνοιξη η ίδια οικογένεια απασχολεί το θεατρικό γίγνεσθαι μέσα από την παράσταση «Ελένη ή ο Κανένας» στο Θέατρο Άνεσις. Το ομώνυμο έργο της ιστορικού και συγγραφέως  Ρέας Γαλανάκη μεταφέρεται στην σκηνή από τον Θέμη Μουμουλίδη και την Αθανασία Γκανά. Αφορά στην Ελένη Αλταμούρα-Μπούκουρα, γεννηθείσα – μάλλον – το 1821. Υπήρξε η πρώτη Ελληνίδα ζωγράφος.
 

 

Η συγγραφέας στο μυθιστόρημά της έχει μετουσιώσει τα ιστορικά στοιχεία της ζωής της καλλιτέχνιδος σε λογοτεχνικό έργο. Ο λόγος της ποιητικός. Μοιάζει σα να έχει επηρεαστεί από τον πατέρα και καπετάνιο της Ελένης, Γιάννη Μπούκουρα, καθώς και τον γιο της, θαλασσογράφο  Ιωάννη Αλταμούρα. Όπως τα  κύματα, έτσι και τα γεγονότα και οι μνήμες της αντικομφορμιστικής μορφής της ζωγράφου αναπτύσσονται αριστοτεχνικά και μπερδεύονται αρμονικά με το όνειρο και την πραγματικότητα.

 


Το κείμενο της παράστασης είναι ένα κολάζ αποσπασμάτων του βιβλίου της Ρέας Γαλανάκη. Καθ’ όλα όμως δομημένο και σπονδυλωτό.  Ακολουθείται η πρωτοπρόσωπη ή τριτοπρόσωπη αφήγηση του βιβλίου, επιτρέποντας έτσι και τον θεατή να πλησιάσει τη ζωή της ηρωίδας, μέσα από το δικό της πρίσμα θεώρησης των πραγμάτων.  Γνωρίζει την έμφυτη αγάπη της για την ζωγραφική, τις τιμωρίες της, την μετάβασή της στην Ιταλία ντυμένη ως άντρας για να αποκτήσει  «περγαμηνές, τεκμήρια ανδρών» πάνω στην τέχνη που λατρεύει, τον έρωτά της για τον Σαβέριο Αλταμούρα, τη γέννηση και τον χαμό των παιδιών της με όποιον τρόπο, την μελαγχολία, την «τρέλα» και την απομόνωσή της στην πατρίδα της, τις Σπέτσες. Και όλα αυτά μετά την ελληνική επανάσταση, όπου η Ελλάδα παλεύει ν’ ανορθωθεί. Η ίδια στο μεταίχμιο μεταξύ δύο ταυτοτήτων, αυτή της Ελένης και του Κανένα.

 


Η σκηνοθεσία του Θέμη Μουμουλίδη πατά στην απλότητα και την ουσία, σεβόμενη την ταραχώδη και γεμάτη ειλικρινή αγώνα ζωή της Ελένης Αλταμούρα-Μπούκουρα. Με μετρημένα αντικείμενα υπογραμμίζονται οι σταθμοί της. Η σκηνογραφία διακριτικότατη αλλά καίρια. Μέσα από φωτιστικούς συμβολισμούς, από το υγρό στοιχείο και το οριοθετημένο πάτωμα οι θεατές λαμβάνουν μια αισθητηριακή αντίληψη του πατρικού της μεγάλης ζωγράφου με «τα δεκαέξι παράθυρα που απέθεταν γαλάζιο μέσα στην μονόχωρη σάλα, όπου ο καπετάν Γιάννης νόμιζε πως βρισκόταν στ’ ανοιχτά». Παράλληλα μπορούν και  ταξιδεύουν, μέσα από την αφήγηση, όπου έχει πατήσει και ταξιδέψει και η ίδια η ηρωίδα.

 

 


«Ο καπετάνιος, βέβαια, από τη μεριά του ουδέποτε υπολόγισε τη γη ολάκερη σαν κάτι απρόσιτο και ξένο. Ένα γερό αρμένισμα και φτάνεις, έλεγε. Μαθαίνεις έπειτα τον άλλο κόσμο, αν έχεις βαθιά μελετήσει τον δικό σου», λέει η ζωγράφος Ελένη διά στόματος Αλεξάνδρας Σακελλαροπούλου. Ως Ελένη, Χρυσίνης, Κανένας, αλλά κυρίως ως γυναίκα που τόλμησε ν’ αντιταχθεί στο ρεύμα των κοινωνικών επιταγών της εποχής της, η ηθοποιός είναι απόλυτα συνεπής με την δύναμη και την εσωτερικότητα που απαιτεί μια τέτοια στιβαρή προσωπικότητα. Ο απεγκλωβισμός και η πάλη με το παρελθόν και τη λήθη απαιτεί μια στέρεη σχέση με την γη και όχι ακρότητες. Η παράσταση επιτυγχάνει να εισάγει το κοινό της, μέσω αυτών των δρόμων, στο να γνωρίσει μία Ελληνίδα που παθιάστηκε, πάλεψε αλλά και υπέφερε τολμώντας να ισορροπήσει μέσα της τις μεγάλες της αγάπες.

 

 

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Θέμης Μουμουλίδης
Θεατρική μεταφορά του μυθιστορήματος της Ρέας Γαλανάκη
Ερμηνεύει η Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου
Θεατρική μεταφορά: Αθανασία Γκανά
Σκηνικά –Κοστούμια: Παναγιώτα Κοκκορού 
Μουσική επιμέλεια: Γεωργία Αλεβιζάκη
Φωτισμοί: Νίκος Σωτηρόπουλος

 

Εκτύπωση
Περισσότερα
Θέατρο: Blasted - Ερείπια, της Σάρα Κέιν
15.05.2014 16:13
Όταν αυτοκτόνησε η Σάρα Κέιν ήμουν 15 χρονών. Δεν την ήξερα. Αν ζούσε τώρα, είμαι σίγουρη ότι θα πήγαινα στην Αγγλία για να της χτυπήσω το κουδούνι.
Θέατρο: Τα ραδίκια ανάποδα, σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη (Eliart)
27.03.2014 10:15
Ήθελα να δω κωμωδία. Μαύρη, άσπρη, κίτρινη, κόκκινη, μπλε, δεν με ενδιέφερε. Κάτι που θα με κάνει να γελάσω χωρίς να σκέφτομαι. Βέβαια και η κωμωδία, όπως χρησιμοποιούμε τη λέξη σήμερα, το χιούμορ, προκαλούν το πνεύμα μας, το νοητικό μας κομμάτι, άρα είναι μάλλον αναπόφευκτο να θέλω να γελάσω χωρίς να συμβάλλει σε αυτό η σκέψη μου. Εξού και η έκφραση «πνευματώδες αστείο». Κατέληξα τελικά σε μια μαύρη κωμωδία: «Τα ραδίκια ανάποδα».
Θέατρο: Πολιτισμός, μία κοσμική τραγωδία, του Δημήτρη Δημητριάδη (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης)
05.03.2014 12:55
Το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Πολιτισμός: μία κοσμική τραγωδία» ανεβαίνει από την ομάδα «Bijoux de Kant» και την Καριοφυλλιά Καραμπέτη στο υπόγειο γκαράζ του Ιδρύματος Κακογιάννη. «Ανεβαίνει» στο υπόγειο… Αντιθετικό σχήμα, όπως και το «πολιτισμός-τραγωδία».
Θεατρο: Πνιγμονή στο θέατρο Vault
03.02.2014 09:44
Ελλείψει διαδικτυακής σύνδεσης και με επιπλέον εργασιακές υποχρεώσεις, πάλι ανυποψίαστη πήγα στο θέατρο. Δεν είναι απαραίτητα αρνητικό αυτό. Το στοιχείο της έκπληξης είναι πάντα ευπρόσδεκτο σε τέτοιες περιπτώσεις. Από τον τίτλο βέβαια και μόνο, ήμουν σίγουρη ότι δεν θα πήγαινα σε κάποια ανάλαφρη παράσταση.
Θέατρο: Η ζωή μπροστά σου, σε σκηνοθεσία Άννας Βαγενά (Θέατρο Μεταξουργείο)
09.01.2014 16:18
Είμαι στο λεωφορείο, κάπου στα προάστια της Αθήνας. Μόλις έχω μετακομίσει και δεν έχω ίντερνετ σπίτι. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχω καμιά πληροφορία για τη παράσταση που μου προτάθηκε να δω και να γράψω. Μιλώ στο τηλέφωνο με φίλη για να πάμε μαζί το βραδάκι να δούμε την παράσταση «Η ζωή μπροστά σου». «Δεν έχω ιδέα περί τίνος πρόκειται, παίζει η Βαγενά» της λέω. Μια κυρία μεγάλης ηλικίας, από το μπροστινό κάθισμα, γυρίζει και μου λέει: «ααα! Να πάτε, πάρα πολύ ωραία παράσταση!».
Θέατρο: Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην, σε σκηνοθεσία Γ. Μιχαλακόπουλου στο Άνεσις
11.12.2013 10:56
Αναμονή έξω από το θέατρο Άνεσις, Παρασκευή βράδυ. Ένας νεαρός σαξοφωνίστας στην είσοδο. «Έξυπνη ιδέα να παίζεις έξω από το θέατρο», σκέφτηκα. Όλο και κάποιος θεατής θα σου ρίξει κανένα κέρμα και επιπλέον οι τζαζ μελωδίες του παραπέμπουν σε αμερικάνικες γειτονιές. Και τελικά ο σαξοφωνίστας είναι κομμάτι της παράστασης, μέρος της αμερικάνικης ατμόσφαιρας, που κυρίως μέσα από τη μουσική προσπαθεί να μας περάσει η παράσταση «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην».
Θέατρο: Ο μικρός εγώ, του Βασίλη Ανδρέου (Βρυσάκι)
30.10.2013 09:45
Βράδυ Παρασκευής στον πολιτιστικό χώρο «Βρυσάκι». Περιμένω την φίλη μου, Ειρήνη, για να μπούμε να δούμε την παράσταση «Ο μικρός Εγώ». Αργεί. Αρχίζουν τα τηλέφωνα, τα μηνύματα, καμία απάντηση. “Η παράσταση θα πρέπει να ξεκινήσει, παρακαλώ μπείτε στην αυλή” μου είπαν και πήγα όντως στη θέση μου. Τηλεφώνημα Ειρήνης: “Ρε συ, συγγνώμη, με πήρε ο ύπνος. Φταίει που δούλευα βράδυ αυτές τις μέρες” μου λέει “τα λέμε μετά” της απαντάω.
Θέατρο: Άτιτλη Βία, από την ομάδα LEGΩ
10.10.2013 15:04
Τον περασμένο Μάιο στην Αθήνα και στο Bob Theatre Festival η ομάδα του Κ. Ανδρικόπουλου επικράτησε στο Scratch Night διαγωνισμό, συναγωνιζόμενη άλλες 11 ομάδες. 15 λεπτά παρουσίασης της υπό διαμόρφωσης παράστασής του έκαναν το κοινό να ψηφίσει υπέρ της ολοκληρωμένης του δημιουργικής πρότασης. Έτσι λοιπόν, πέντε μήνες μετά, η ομάδα βαφτίστηκε “LEGω” και ξεκίνησε τον θεατρικό της βίο στο BIOS με την παράσταση, ολοκληρωμένης πια, «Άτιτλη Βία» .