Πώς να κάνεις stand up comedy όταν δεν βρίσκεις τίποτα από όσα συμβαίνουν γύρω σου αστείο; Γίνεται; Ναι, γίνεται, γιατί αυτό ακριβώς είναι το πιο «αστείο» πιο όλα. 

Με όσα project έχουμε καταπιαστεί μέχρι σήμερα αυτό που κυριαρχεί είναι η λοξή μας ματιά απέναντι στην καθημερινότητα, το χιούμορ και τα γέλια που κάνουμε κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας. Μαύρο χιούμορ μεν, λυτρωτικό δε γιατί το γέλιο είναι αυτό που τελικά μας κρατάει στην επιφάνεια.

Η κωμωδία εξυπηρετεί δύο σκοπούς, να κάνει τον θεατή να γελάσει, να ξεφύγει, να εκτονωθεί και τον δημιουργό – εμάς δηλαδή – να μιλήσουμε για θέματα δύσκολα χωρίς διδακτικό ή δραματικό λόγο και ύφος. Στις «Σκληρές Αλήθειες» ο θεατής θα γελάσει με τα χάλια μας, δικά μας, δικά του, της ελληνικής πραγματικότητας και του πλανήτη ολόκληρου.

Εξάλλου όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας θα ήταν για γέλια αν δεν ήταν για κλάματα και εμείς συχνά γελάμε μέχρι δακρύων, κάτι που θέλουμε να συμβεί και στο κοινό γιατί ο φόβος είναι πάντα μην κλάψει για το εισιτήριο που πλήρωσε. Φτάνει που κλαίει κάθε φορά που βλέπει τον λογαριασμό της ΔΕΗ, να μην κλάψει και για χάρη μας.

ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!

Η εξίσωση όμως δυσκολεύει αφού θέλουμε να γελάσει μεν αλλά κάτι να πάρει και μαζί του να έχει να σκέφτεται όπως π.χ. «μα τι κρίμα να μην έχουν γεννηθεί στο Χόλυγουντ, χαραμίζονται τέτοια ταλέντα στην Ελλάδα» ή «μα είναι δυνατόν κάτι τέτοιο να μην επιχορηγείται από το υπουργείο πολιτισμού ή έστω από το υπουργείο τουρισμού σαν την τέλεια διαφήμιση για τη χώρα μας;».

Μα γιατί στο φουαγιέ; Θα αναρωτηθούν πολλοί και κυρίως εκείνοι που μας πρότειναν να παρουσιάσουμε τις «Σκληρές Αλήθειες» στα μεγαλύτερα θέατρα του Λονδίνου, της Νέας Υόρκης και της Άπω Ανατολής. Γιατί πολύ απλά είμαστε ταπεινές, προσγειωμένες και θέλουμε να βοηθήσουμε τον συνάνθρωπο εκείνον που θα θελήσει να φύγει στα μισά γιατί στο φουαγιέ η πόρτα είναι ακριβώς δίπλα, τον συνάνθρωπο που θα χρειαστεί ένα ποτό από το μπαρ που θα είναι δίπλα του, είτε γιατί ήρθε στο κέφι, είτε γιατί θέλει ένα βοήθημα για να αντέξει. Τον συνάνθρωπο που για να πειστεί πως η Επιστημονική Κοινότητα είναι υπαρκτό πρόσωπο, θέλει να την πλησιάσει, να την αγγίξει, να της κλείσει το μάτι.

Και γιατί stand up και όχι ένα κανονικό έργο σαν τα προηγούμενα μας; Γιατί είναι ένα είδος που δοκιμάσαμε σαν μέρος της προηγούμενης θεατρικής μας δουλειάς και τώρα θέλαμε να το εξελίξουμε αυτόνομα. Η «Επιστημονική Κοινότητα» με το ύφος της αυθεντίας δίνει την απάντηση στο γιατί κάθε ελληνικό σπίτι έχει μια φρουτιέρα με στυλό, κλειδιά, χαρτομάντηλα και οτιδήποτε άλλο εκτός από φρούτα, γιατί η τιμή του χρυσού ανεβαίνει συνεχώς, γιατί είναι αγένεια να πάρουμε τηλέφωνο αφού μπορούμε να στείλουμε μήνυμα, μέχρι και το γιατί οι γάτες είναι προτιμότερες από τους συζύγους.

Και η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου: Aν δεν γελάσει κάποιος; Τότε πρέπει να κλείσει ένα προσωπικό ραντεβού με την «Επιστημονική Κοινότητα» για να ανακαλύψει με τη βοήθεια της τι πάει στραβά μαζί του.

***

Η Επιστημονική Κοινότητα, μία περσόνα που δημιουργήθηκε για την παράσταση “Ανδρόγυνο”, και η οποία αυτονομήθηκε και επιστρέφει για να απαντήσει “επιστημονικά” επί παντός επιστητού. Η Χριστίνα Σαμπανίκου παρουσιάζει και γράφει τα κείμενα, ενώ η Βίκυ Αδάμου έχει την σκηνοθετική και καλλιτεχνική επιμέλεια.

Στο Φουαγιέ του Θεάτρου Olvio από 25 Σεπτεμβρίου 2025.

Photo Credit: Κατερίνας Δρούκα

Διαβάστε επίσης:

Σκληρές Αλήθειες: 54′ λεπτά με την Επιστημονική Κοινότητα στο Olvio