Βένια Σταματιάδη: Το Ένα Φεστιβάλ στη Σαμοθράκη ντύνεται Καλοκαίρι

Το Ένα Φεστιβάλ στη Σαμοθράκη γεννήθηκε το 2022. Το χειμώνα του 2022, για να είμαι ακριβής. Με μπουφάν, γάντια, γυμνά κλαδιά πλατάνων και ένα χιονισμένο Σάος. Γεννήθηκε σε χώρους εσωτερικούς, στο Φιδέλειο πολιτιστικό κέντρο. Φώναξε το όνομά του με ντουντούκα σε καρότσα και ήπιε κόκκινο κρασί στο Λάκκωμα, στη Σόνια και τον Zάικο το κουνέλι, τον άρχοντα του μαγαζιού. Οργάνωσε ολονύχτια γλέντια με ένα αρμόνιο και κρεμάστηκε σε ακροβατικά πανιά καλώντας μαζί του τους μικρούς του φίλους.  Το πρώτο Ένα Φεστιβάλ στη Σαμοθράκη μας ανέβαζε δάκρυα χαράς στα μάτια κάθε δευτερόλεπτο, ήταν όνειρο που γινόταν πραγματικότητα, ήταν στιγμή που έλεγες ότι όλα μπορούν να γίνουν αλήθεια.

Και όλα έγιναν. Το Ένα Φεστιβάλ στη Σαμοθράκη φέτος κλείνει τα τέσσερα, μεγαλώνει, ντύνεται καλοκαίρι και πάντα με επίκεντρο το νησί και τους ανθρώπους του πορεύεται προς αυτό που ονειρεύτηκε να γίνει: Ένα Φεστιβάλ – γέφυρα ανάμεσα στο ακριτικό νησί της Σαμοθράκης και την ηπειρωτική Ελλάδα, ένα Φεστιβάλ που όχι μόνο γίνεται δέκτης πολιτιστικών προτάσεων αλλά και γεννήτορας θεάτρου, νέας δραματουργίας, σύγχρονης παραστατικής τέχνης, ένα Φεστιβάλ που προωθεί την ίση πρόσβαση όλων στην τέχνη, που συμβάλλει στη αποκέντρωση και την εξωστρέφεια.

Από το 2022 πολλά έχουν αλλάξει και πιο πολλά έχουν μείνει ίδια. Το Φεστιβάλ είναι εδώ, φέτος βρέχεται στα ποτάμια, λούζεται στον ήλιο και απλώνεται σε όλο το νησί. “Θέρμα – Καμαριώτισσα – Χώρα – Λάκκωμα – Πλατιά” γράφει στην αφίσα του κι εμείς πιο χαρούμενοι δεν θα μπορούσαμε να είμαστε -πώς από το Φιδέλειο πιάσαμε περίμετρο από βορρά ως και νότο; Πώς έγινε αυτό; Πότε έγινε αυτό;

Το Φεστιβάλ πλέον μετρά πρωτότυπες παραγωγές – μία ομάδα ανθρώπων εργάζεται στην Αθήνα πυρετωδώς, σκέφτεται, δημιουργεί. Φαντάζεται ένα video Club και μια ζωή-ταινία. Οι αφίσες περνάνε όλη την Ελλάδα αλλάζουν χέρια για να φτάσουν να κολληθούν εκεί, στο μαγικό νησί. Εν τω μεταξύ μία άλλη ομάδα ανθρώπων πλέκει μύθους, εφευρίσκει γρίφους γράφει στην άρπα μουσικές, δένει το μυστήριο με το παιχνίδι, το θέατρο με τον κόσμο. Τυπώνονται βραχιολάκια, χτυπάνε τηλέφωνα ασταμάτητα, προπς μπαίνουν σε βαλίτσες, αλλάζουν λάστιχα σε αυτοκίνητα, τα χιλιόμετρα πολλά μα το νησί κοντά. Εδώ. Πάντα εδώ.

Ένα νησί εδώ και χρόνια συνυφασμένο με τον πολιτισμό, την τέχνη, ένα βουνό που κολυμπά στα κύματα, μιας ομορφιάς που όμοιά της δεν υπάρχει. Ένα νησί μαγικό με ήχους μπερδεμένους, φωνές από τριζόνια και φωνές νερών κατρακυλόντων -κι ας μην υπάρχει η λέξη- καρακυλόντων-  που σε μεθάνε και μαζί σε νανουρίζουν.

Και σ’αυτό το νησί τι πιο φυσικό να γεννάται θέατρο, να γεννάται τέχνη; Σ’αυτό το σκηνικό τι θα ταίριαζε περισσότερο; Η ισχυρή μας φαντασία μας οδηγεί να το σκεφτόμαστε κέντρο πολιτιστικής παραγωγής, σημείο αναφοράς στα πράγματα, κι ας ακούγεται τρελό. Ένα νησί -πέρασμα, σημείο αιχμής για την πολιτιστική παραγωγή και την τέχνη σ’όλη τη Βόρεια Ελλάδα. Κι εμείς, από την Αθήνα για εκεί να οδεύουμε, κάθε καλοκαίρι.

Ακούγεται τρελό, το ξέρω. Αλλά ξέρετε κάτι; Καμιά φορά τα πράγματα τα πιο τρελά είναι τα πιο σωστά. Και καμιά φορά η φαντασία την ξεπερνάει τη ζωή και η ζωή έρχεται εκεί που αυτή ορίζει, εκεί που η φαντασία βαζ́ει τον πήχυ.

Του χρονου κλείνουμε τα πέντε. Για να δούμε.

Διαβάστε επίσης:

Το «Ένα Φεστιβάλ στη Σαμοθράκη» επιστρέφει για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά