Τι μπορεί να δει από το παράθυρό του ένας άνθρωπος που μια κακιά στιγμή και ένα μόνιμα εχθρικό περιβάλλον τον έχουν καταδικάσει σε κατ’ οίκον περιορισμό;

Ο Τάσος Βιζικίδης απαντά: τα πάντα.

Τον κόσμο την ώρα που υπάρχει, που αλλάζει, που συντρίβεται και ξαναζεί.
Το κάδρο είναι ήδη εκεί. Το μόνο που λείπει είναι η γωνία του βλέμματος.

Στο πρώτο του βιβλίο, με τον τίτλο Μια βόλτα, ρε γαμώτο, να με κάψει ο Μάρτης, ο συγγραφέας καταγράφει με ωμή τρυφερότητα ό,τι «βλέπει» το παράθυρό του: ανθρώπους, στιγμές, ζωές, ιστορίες.

ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!

Σκηνικό του μια γειτονιά οικεία και ταυτόχρονα φευγαλέα, σαν να την έχουμε ζήσει χωρίς ποτέ να την κατοικήσουμε. Εκεί κινούνται τα σύντομα διηγήματα του βιβλίου, γεμάτα ένταση και ψιθύρους.

Τελευταίο δείπνο, Επεξεργαστής από πέτρα, Η αλάνα, Ο χαμαιλέοντας, Οι απέναντι, Η καρέκλα του σκηνοθέτη, Η μαμά του Μάρκου, Το φυλαχτό, Αφρικανικό σπουργίτι, Μελαμίνη, Στάση εμβρύου, Ο ένοικος του 3ου, Το λιβάδι της ελπίδας, Ευχή και κατάρα, Ζήσης Γεράσης, Η άνοιξη που σταμάτησε στις σκάλες…

Ιστορίες γειωμένες, καθαρές και ανήσυχες που δίνουν φωνή και ταυτότητα στους οικείους Ανώνυμους δίνοντάς τους για πάντα μια θέση στη Μεγάλη Αφήγηση.

Προλογίζει η Μανίνα Ζουμπουλάκη