Παναγιώτης Λαμπρινίδης – «Η Κουλτούρα της Πτώσης Σκοτώνει / Μια Αντι-Μετανθρωπιστική Θεώρηση»: Έκθεση στον Εικαστικό Κύκλο ΔΛ

Μία εικαστική ενότητα γλυπτικών έργων που εστιάζει στον τρόπο με τον οποίο η βία, η εξουσία και η απώλεια του μέτρου έχουν μετατοπιστεί από τα πεδία των συγκρούσεων στην καθημερινή ζωή.

Ο Παναγιώτης Λαμπρινίδης επιλέγει αντικείμενα άμεσα αναγνωρίσιμα (παιχνίδια, προϊόντα μαζικής κουλτούρας και σύμβολα της καταναλωτικής κοινωνίας), μετασχηματίζοντάς τα σε γλυπτικές συνθέσεις με έντονη αφηγηματική και συμβολική φόρτιση. Αρκετά από τα έργα της έκθεσης παραπέμπουν σε πορσελάνινες μορφές και στην αισθητική των δεκαετιών 1950–1980, προσδίδοντας στο σύνολο του έργου μια έντονη αίσθηση βιωματικής μνήμης και ιστορικού φορτίου.

Όπως σημειώνει ο ίδιος ο καλλιτέχνης: «Το στρατιωτάκι, η παιδική κούκλα, η Barbie, το παιχνίδι-πιστόλι, αλλά και τα στρατιωτικά κουτιά πρώτων βοηθειών συνιστούν το λεξιλόγιο της εικαστικής μου γλώσσας. Αντικείμενα μαζικής κουλτούρας και υλικά που φέρουν μνήμη πολέμου μεταβάλλονται γλυπτικά και λειτουργούν ως σύμβολα βίας και αθωότητας, αλήθειας και ψεύδους. Ο τρόπος σύνθεσής τους υποδηλώνει έναν πόλεμο όπου ο ηττημένος είναι ο ευκολοδιαχείριστος άνθρωπος».

Τα έργα της έκθεσης «Η Κουλτούρα της Πτώσης Σκοτώνει / Μια Αντι-Μετανθρωπιστική Θεώρηση» δεν αφηγούνται έναν συγκεκριμένο πόλεμο. Αναφέρονται σε μια κατάσταση σύγκρουσης που έχει ενσωματωθεί αθόρυβα στην καθημερινότητα: στο παιχνίδι που χάνει την αθωότητά του, στην εικόνα που μετατρέπεται σε εργαλείο επιβολής, στη συνήθεια που καταλήγει σε παθητικότητα. Η παιδικότητα συνυπάρχει με τη βία, το αθώο με το απειλητικό, δημιουργώντας σκηνές που προκαλούν ταυτόχρονα οικειότητα και ένταση.

Χωρίς διδακτική πρόθεση, η έκθεση θέτει ερωτήματα για τη θέση του ανθρώπου σε έναν κόσμο όπου η ευκολία, η προσαρμογή και η διαρκής έκθεση σε μηχανισμούς ελέγχου αλλοιώνουν σταδιακά τη συνείδηση. Η τεχνολογία και η μαζική κουλτούρα εμφανίζονται εδώ όχι ως αφηρημένες έννοιες, αλλά ως απτά στοιχεία που διαμορφώνουν συμπεριφορές, επιλογές και επιθυμίες.

Η έκθεση δεν επιχειρεί να δώσει απαντήσεις. Προσκαλεί τον θεατή σε μια εμπειρία παρατήρησης και αναστοχασμού πάνω σε εικόνες που, αν και προέρχονται από τον κόσμο της καθημερινότητας, αποκαλύπτουν μια βαθύτερη πολιτισμική κόπωση. Πρόκειται για μια ενότητα έργων που συνομιλεί άμεσα με το βλέμμα και την εμπειρία του επισκέπτη, καταγράφοντας με καθαρό και συχνά αιχμηρό τρόπο μια πραγματικότητα που όλοι αναγνωρίζουμε, ακόμη κι αν προτιμούμε να μην τη βλέπουμε κατάματα.

Παναγιώτης Λαμπρινίδης:

Ο Παναγιώτης Λαμπρινίδης σπούδασε γλυπτική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (1985–1990). Κατά την περίοδο 1993–1999 δίδαξε ως Ειδικός Επιστήμονας στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, στον Τομέα Γλυπτικής και στο Γ΄ Εργαστήριο Γλυπτικής. Από το 2005 έχει αναλάβει τα καθήκοντα του Καλλιτεχνικού Διευθυντή των Εικαστικών Εργαστηρίων του Δήμου Καλαμάτας και της Δημοτικής Πινακοθήκης Καλαμάτας, όπου έχει διοργανώσει και επιμεληθεί σημαντικές ατομικές και ομαδικές εικαστικές εκθέσεις. Έχει παρουσιάσει το έργο του σε ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα, στις γκαλερί Νέες Μορφές και Thanassis Frissiras Gallery, ενώ έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα, την Καλαμάτα, το Παρίσι, την Κωνσταντινούπολη, τη Ρώμη, το Λονδίνο και τη Matsue στην Ιαπωνία.