Νίκος Ζούδιαρης: Με οδηγεί αυτός ο ονειροπόλος πιτσιρικάς

Ο Νίκος Ζούδιαρης έρχεται στον Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός» ένα πρόγραμμα με τίτλο Α’ και Β΄ Ανάγνωση. Πρόκειται για μια αναδρομή στο σύνολο του ρεπερτορίου του σπουδαίου τραγουδοποιού, με το πηγαίο ταλέντο, με ερμηνευτή τον ίδιο. Μαζί με την εξαιρετικά ταλαντούχα, Αλεξάνδρα Γκουντούλια, με την οποία κυκλοφόρησε και τον νέο του album “Mascaron”. Μαζί με τον Αριστείδη Χατζησταύρου και τον Δημήτρη Τσεκούρα, θα διανύσουν “αλλιώς” μια διαδρομή από την Αγορά του Κόσμου (1993) έως την τελευταία δισκογραφική δουλειά του.

Ο ίδιος ο Ζούδιαρης  σημειώνει για τη συναυλία: «Σαν να «χρώσταγα» αυτό το ταξίδι σ’ ένα παιδί με κοντά παντελονάκια, που τελευταία συναντώ αναπάντεχα μέσα μου όλο και πιο συχνά, να με κοιτάζει ντροπαλά και να φεύγει. Κι όλο θέλω να του πω, «Νικολάκη, που μικρός ονειρεύτηκες έναν κόσμο ολόκληρο, εσύ είμαι, εγώ είσαι! Δε σε πρόδωσα, δε σε ξέχασα, πάμε να παίξουμε τα τραγούδια μας για πρώτη φορά!».

Ραντεβού με υπέροχες μελωδίες και ανθρώπους το Σάββατο 01 Νοεμβρίου 2025 στις 21:00, στον Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός»!

***

-Ποια είναι η πρώτη σας μουσική ανάμνηση;

Η ανάμνηση που έχει παραμείνει μέσα μου έντονα, είναι ο πατέρας μου να τραγουδάει το τραγούδι «Αστέρω απόψε τα βουνά γιατί είναι βουρκωμένα…», στο προαύλιο ενός εξωκλησιού. Είχε στηρίξει ένα καθρεφτάκι σε μια εσοχή του τοίχου, ξυριζόταν και τραγουδούσε. Ήμουν μικρό παιδάκι γύρω στα πέντε, πρωινό καλοκαιριού.

-Αν συναντούσατε σήμερα «το παιδί με τα κοντά παντελονάκια», τι θα του λέγατε; 

Τη ζωή που έζησα την ξέρει, πως σκέφτομαι το ξέρει, όλα τα ξέρει, είναι μέσα μου, μαζί πορευτήκαμε. Αυτός ονειρεύτηκε, φύγαμε και ακόμα πάμε. «Τώρα τελευταία όλο σε συγχέω με τον εγγονό σου, τον Αχιλλέα» θα του έλεγα και ξέρω πόσο πολύ θα του αρέσει.

Του χρωστάω του «Νικολάκη» γιατί είχε μια δύναμη να προχωρήσει με τη δική του πυξίδα. Με τα χρόνια του το αναγνωρίζω απόλυτα, δεν ήταν εύκολο. Ακόμα με οδηγεί αυτός ο ονειροπόλος πιτσιρικάς.

-Σε μια παλιότερη συνέντευξή σας είχατε πει πως μέσα από το τραγούδι “φούντωσε ο έρωτάς σας για την ποίηση”. Πώς εξελίχθηκε αυτή η σχέση;

Δεν εξελίχθηκε απλώς, με κατακυρίευσε. Η ενότητα «Ιστορία της Λογοτεχνίας στην Ευρώπη» ήταν ο κύριος λόγος για της σπουδές μου στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό (Ε.Α.Π). Δεν μου αρκούσε η προσωπική μου ενασχόληση με την ποίηση και ευρύτερα με την λογοτεχνία, ήθελα να μπω πιο μέσα, να καταλάβω καλύτερα. Οι μεγάλοι μας ποιητές μου τραγουδούσαν ακατάπαυστα τον κόσμο όλο, θέλησα να βουτήξω μέσα του. Το παιγνίδι με τις λέξεις και τις έννοιες είναι ένα μαγευτικό ταξίδι χωρίς τέλος. Παρακινούμενος από αυτό το πάθος, χρόνια τώρα εισηγούμαι σεμιναρίων ποίησης και Ιστορίας της Ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, σε ανθρώπους που διακατέχονται από την ίδια ανάγκη.

– Στη συναυλία σας στον Παρνασσό υπόσχεστε μια αναδρομή στο ρεπερτόριό σας. Με ποιο κριτήριο επιλέξατε τα τραγούδια που θα ακουστούν; Υπάρχει κάποια εσωτερική αφήγηση πίσω από το πρόγραμμα της βραδιάς;

Πολλά τραγούδια μου ταξίδεψαν πέρα από μένα. Με τους υπέροχους ερμηνευτές τους πέρασαν από ψυχή σε ψυχή και αγαπήθηκαν.

Θα μπορούσα να πιάσω από πολλές μεριές το νήμα για να πλέξω μια αφήγηση. Μα γρήγορα κατάλαβα, πως όποια αφήγηση και να έφτιαχνα, την ίδια ιστορία θα έλεγε. Έτσι ακολούθησα την χρονική σειρά που πρωτοεμφανίστηκαν δισκογραφικά τα τραγούδια. Όχι πιστά, μα κατά το δυνατόν, γιατί κάποια διαφορετικών περιόδων, συνομιλούν μεταξύ τους μουσικά ή στιχουργικά. Αυτή η συνομιλία έχει κάτι επιπλέον να πει.

-Έχετε συνεργαστεί με πολλούς σημαντικούς καλλιτέχνες. Τι είναι αυτό που αναζητάτε στους «άλλους» όταν ξεκινάτε ένα νέο μουσικό ταξίδι;

Ως «άλλους» φαντάζομαι πως εννοείτε τους ερμηνευτές που επιλέγω κάθε φορά να ταξιδέψουν τα τραγούδια μου – την ψυχή μου με την ψυχή τους. Ναι είναι ακριβώς αυτό. Δύο ψυχές, δύο προσωπικότητες, δύο ταυτότητες σε ένα τραγούδι. Το επιθυμώ και το αναγνωρίζω όταν ανοίγονται μέσα στο τραγούδι, πέρα από τις φωνητικές τους ικανότητες.

-Πώς έγινε η πρώτη σας επαφή με την Αλεξάνδρα Γκουντούλια; Υπάρχει κάποιο αγαπημένο σας κομμάτι από το άλμπουμ “Mascaron” που σας αγγίζει περισσότερο; Εκείνη ξέρετε αν ξεχωρίζει κάποιο;

Εδώ έπαιξαν καθοριστικό ρόλο τα social media. Τη «γνώρισα» στο you tube, την κάλεσα μέσω facebook και να ‘μαστε τώρα με έναν πολύ αγαπημένο μας νέο κύκλο τραγουδιών και μαζί επί σκηνής στον «Παρνασσό».

Σχετικά με το αν αγαπώ κάποιο τραγούδι μου περισσότερο, θα ακουστεί κοινότυπο αλλά όλα τα τραγούδια είναι παιδιά μου και δεν γίνεται να τα ξεχωρίζω. Όλα τους είναι στη καρδιά μου με τον δικό τους χτύπο. Όλα τους ήπιαν νερό απ’ το ίδιο ποτήρι.

Θα μαρτυρήσω όμως πως, η Αλεξάνδρα, μου έχει εξομολογηθεί πρόσφατα ότι η ανάμνηση της εσωτερικής της δόνησης όταν πρωτάκουσε και είπε το τραγούδι «Μας μεγαλώνουν οι χειμώνες», την κατοικεί αναλλοίωτα. Κάπως έτσι μου το έχει περιγράψει και το συγκράτησα γιατί μου άρεσε.

-Ως ακροατής, τι θα θέλατε να αλλάξει στο ελληνικό ραδιόφωνο; Και τι είναι αυτό που εκτιμάτε σε αυτό σήμερα;

Καταρχήν να πω πως ένα χρόνο τώρα τραγούδια από το «Mascaron», μια ανεξάρτητη δική μου παραγωγή, παίζονται μόνο στην ΕΡΑ και σε κάποια περιφερειακά ραδιόφωνα, ενώ είμαι ένας γνωστός τραγουδοποιός με αρκετά κλασσικοποιημένα τραγούδια του ρεπερτορίου. Προσοχή, δεν θέλω να πω με αυτό ότι δικαιούμαι ιδιαίτερης μεταχείρισης αλλά να καταδείξω πόσο δύσκολο είναι να βρουν ραδιοφωνικό τόπο να ακουστούν νέοι τραγουδοποιοί ή ανεξάρτητα μουσικά έργα.

Θα σας περιγράψω λοιπόν ένα ουτοπικό σενάριο περί καλού ραδιοφώνου, κατά τη γνώμη μου: Παραγωγοί με φαντασία και αγάπη στο τραγούδι είναι ελεύθεροι να παίζουν ότι θέλουν. Με γνώση και έρωτα για το τραγούδι φτιάχνουν ραδιοφωνικές παραγωγές που μας ενημερώνουν και μας μένουν αξέχαστες. Οι ιδιοκτήτες των σταθμών και οι δισκογραφικές εταιρείες τους αφήνουν ήσυχους στην τρέλα τους – στο πάθος τους. Μόνιμες ειδικές εκπομπές παρουσιάζουν το έργο όλων των πρωτοεμφανιζόμενων καλλιτεχνών.

Μήπως περιγράφω, κάπως, τις απαρχές του ελεύθερου ραδιοφώνου όπως το ζήσαμε κάποτε και να ‘μαστε καλά να το θυμόμαστε;

-Έχετε πει πως οι τραγουδοποιοί καταγράφουν την ιστορία των κοινωνιών. Αν γράφατε ένα τραγούδι πέντε χρόνια από τώρα, ποια ιστορία θα θέλατε να αφηγείται;

Ένα όνειρο που ξέφυγε από το κομματάκι ουρανού που αντικρύζω απ’ το παράθυρό μου. Ένα όνειρο, πουλί, που ανέβηκε στον ουρανό, τρύπησε το σύννεφο που μας πότισε με την βροχή του και ξυπνήσαμε όλοι μονιασμένοι κι αγκαλιά.

Κι ως επιμύθιο θα τραγουδούσα μια απορία του ποιητή μας, Αργύρη Χιώνη.

«Τα πούπουλα του μαξιλαριού 
ονειρεύονται ακόμα τα ύψη;» 

Διαβάστε επίσης:

Α’ και Β΄ Ανάγνωση: Ο Νίκος Ζούδιαρης στον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός