Λευκό μακρύ παλτό – Χρυσοξένη Προκοπάκη

Κάθε μέρα νέοι διαγωνισμοί στο Culturenow.gr

Δες εδώ!

Από της εκδόσεις Μανδραγόρας κυκλοφορεί το βιβλίο, Λευκό μακρύ παλτό (και άλλες ιστορίες) της Χρυσοξένης Προκοπάκη.

Από της εκδόσεις Μανδραγόρας κυκλοφορεί το βιβλίο, Λευκό μακρύ παλτό (και άλλες ιστορίες) της Χρυσοξένης Προκοπάκη.

Η συλλογή αυτή περιλαμβάνει έντεκα διηγήματα, τα οποία αποτελούν μια ιδιαίτερη μίξη σουρεαλιστικών και ρεαλιστικών στοιχείων. Οι ήρωες, άνθρωποι καθημερινοί, ζουν απρόσμενες καταστάσεις με ανατροπές, απρόοπτα, εκπλήξεις. Γραφή ιδιαίτερη, από την οποία αναδύονται ισχυρές εκρήξεις της λαβυρινθώδους ανθρώπινης ψυχής. Γραφή που ξαφνιάζει τον αναγνώστη, που προκαλεί σε εγρήγορση τη φαντασία και το ονειροπόλημα και οδηγεί σε μια ιδιόμορφη αντίστιξη πραγματικού και φανταστικού.


Η Χρυσοξένη Προκοπάκη γεννήθηκε το 1981 στο Ρέθυμνο. Είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Αθηνών και ασχολείται με την επιμέλεια και τη διόρθωση κειμένων. Διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά και εφημερίδες, ενώ το 2012 εκδόθηκε η πρώτη της νουβέλα «Μέλαινα Χολή».

Οχτωμισάρια - Ελένη Μπουκαούρη

Λευκό μακρύ παλτό – Χρυσοξένη Προκοπάκη

Κάθε μέρα νέοι διαγωνισμοί στο Culturenow.gr

Δες εδώ!

Από τις εκδόσεις Μανδραγόρας κυκλοφορεί το βιβλίο, Λευκό μακρύ παλτό ( και άλλες ιστορίες) της Χρυσοξένης Προκοπάκη.

Από τις εκδόσεις Μανδραγόρας κυκλοφορεί το βιβλίο, Λευκό μακρύ παλτό ( και άλλες ιστορίες) της Χρυσοξένης Προκοπάκη.

Στο λιμάνι η νύχτα πέφτει βιαστικά. Στο λιμάνι ο κόσμος ζει για λίγο. Στο λιμάνι οι άνθρωποι είναι περαστικοί. Έρχονται ή φεύγουν. Όταν φτάνεις στο λιμάνι, πάντα φεύγεις. Ή σχεδόν πάντα. Τα αυτοκίνητα τρέχουν, οι επιβάτες σέρνουν βαλίτσες βιαστικά, τα φορτηγά μεταφέρουν εγκιβωτισμένες θλίψεις. Κάποιοι έρχονται στο λιμάνι για τον νυχτερινό τους περίπατο. Για ποιο λόγο να φτάσεις ως το λιμάνι για να κάνεις τον περίπατό σου; αναρωτιέμαι. Κανείς δεν θα μου απαντήσει, γιατί όλοι είναι βιαστικοί, περαστικοί, έτοιμοι να φύγουν.
Κάθομαι σ’ ένα παγκάκι ακριβώς απέναντι από την είσοδο του πλοίου και περιμένω. Να περάσει η ώρα, να μπω μέσα στο καράβι. Να δείξω το εισιτήριό μου στον παχουλό κύριο που στέκεται στην είσοδο. Να ανέβω στο σαλόνι του πλοίου. Να φύγω κι εγώ με τη σειρά μου.
Μέχρι τότε, ξαπλώνω στο παγκάκι και κλείνω τα μάτια. Κανένας δεν δίνει σημασία σε έναν άνθρωπο που κοιμάται. Όλοι θέλουν να φτάσουν κάπου. Οι ήχοι από τις μηχανές των πλοίων με αποκοιμίζουν. Ο αέρας ζεστός, ευχάριστος. Βυθίζομαι στον ύπνο. […] (Από το διήγ. Λευκό Μακρύ Παλτό)



NOW: ένα τριήμερο με λογοτεχνία, εικαστικά και κινηματογράφο στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά