Η μνήμη αποτελεί τον καμβά πάνω στον οποίο εγγράφονται οι εικόνες που καθορίζουν την προσωπική μας ιστορία, το είναι και τις πράξεις μας. Η ενότητα: “Παλίμψηστα της μνήμης” αποτελείται από μια σειρά τοπίων ιδωμένων μέσα από μια καθαρά προσωπική και σύγχρονη ματιά του Κωνσταντίνου Κοράκη.
Τοπία φουτουριστικά; Τοπία μεταιμπρεσσιονιστικα; Πρόκειται για συνθέσεις μεταμοντέρνες που προέρχονται από εικόνες από το παρελθόν και ανασύρονται από το ασυνείδητο ως θραύσματα από ευχάριστα ή οδυνηρά για τον καλλιτέχνη συμβάντα. Εικόνες που δένονται με τις εμπειρίες του παρόντος, την εξωτερική πραγματικότητα σε μια διαρκή ανάπλαση.
Τα έργα που παρουσιάζονται εδώ είναι ζωγραφικές συνθέσεις με λάδι, δημιουργημένες μέσα από μια εσωτερική διαδικασία ανάκλησης και μετασχηματισμού της μνήμης σε ύλη και σχήματα.
Η ζωγραφική πράξη του καλλιτέχνη βασίζεται στη διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο οι αναμνήσεις και τα βιώματα συνυπάρχουν και διαστρωματώνονται στον ψυχισμό του. Κάθε έργο ξεχωριστά λειτουργεί ως ένας «εσωτερικός χάρτης» ή μια αλληγορία εικόνων στη μνήμη. Αντί να αναπαριστά πιστά τον εξωτερικό κόσμο, το φυσικό και το αστικό τοπίο που τον έχει σφραγίσει, επιλέγει να τον αποτυπώνει μέσα από την υποκειμενική του εμπειρία.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Η χρωματική του γκάμα μη ρεαλιστική, κινείται κυρίως σε ένα ή δύο βασικά χρώματα σε κάθε σύνθεση καθώς και σε ποικίλες αποχρώσεις αυτών. Οι μορφές που προκύπτουν μέσα από αυτήν την διαδικασία είναι πολύ συχνά αμφίσημες. Δεν ανήκουν ούτε στον εξωτερικό κόσμο ούτε στον καθαρά φανταστικό. Είναι παλίμψηστα όπου το ορατό και το αόρατο συνυπάρχουν.
Ένα τοπίο μπορεί έτσι να φέρει ταυτόχρονα στοιχεία από πολλά μέρη. Οι φόρμες γεωμετρικοποιούνται αλλά είναι συγχρόνως ρέουσες και συχνά προσδίδουν μια δραματική χροιά στο τοπίο. Η καθαρότητα της φόρμας εναλλάσσεται με την διάχυση, η μία επιφάνεια εγχύεται στην άλλη, σταξίματα προσδίδουν ροή, ενέργεια, παλμό. Μια ανθρώπινη φιγούρα έχει γεννηθεί μέσα από τη θύμηση μιας στιγμιαίας κίνησης ή ενός φευγαλέου βλέμματος.
Ο στόχος του καλλιτέχνη δεν είναι η απεικόνιση, αλλά η πρόκληση στον θεατή μιας προσωπικής ανάγνωσης – αναγνώρισης δικών του εσωτερικών βιωμάτων, συναισθημάτων, αναμνήσεων συνειδητών ή ασυνείδητων. Επιδιώκει δουλεύοντας με ένα εύπλαστο και ζωντανό υλικό όπως το λάδι να αποδώσει το εύθραυστο και πολυδιάστατο της μνήμης, μιας μνήμης που δεν είναι ποτέ στατική αλλά ρέουσα όπως και η ίδια η ζωή.
