Εκλεπτυσμένη, ανυπόφορη και αξέχαστη. Ένα από τα πιο ριζοσπαστικά έργα στην ιστορία του κινηματογράφου.

Θεωρείται από πολλούς μελετητές και ιστορικούς του σινεμά ως το κύκνειο άσμα ενός δημιουργού που έφτασε στα όρια της κινηματογραφικής γλώσσας. Μια από τις πιο ριζοσπαστικές γυναικείες μορφές στην ιστορία του κινηματογράφου. Η Γερτρούδη δεν ζητά κατανόηση. Ζητά συνέπεια.

Ταυτότητα ταινίας
Γερτρούδη / Gertrud

  • Σκηνοθεσία: Carl Theodor Dreyer
  • Σενάριο: Carl Theodor Dreyer (βασισμένο στο θεατρικό έργο Gertrud του Hjalmar Söderberg)
  • Φωτογραφία: Henning Bendtsen
  • Μοντάζ: Edith Schlüssel
  • Μουσική: Jørgen Plaetner
  • Σκηνικά: Ebbe Neergaard
  • Κοστούμια: Sølvi Stübing
  • Πρωταγωνιστούν: Nina Pens Rode (Gertrud Kanning), Bendt Rothe (Gustav Kanning), Poul Reichhardt (Gabriel Lidman), Baard Owe (Erland Jansson)

-Βραβείο FIPRESCI στο 26ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας – 1965
-Βραβείο National Board of Review (ΗΠΑ) για Top Foreign Films – 1965
-Bodil Award Best Danish Film – 1965

ΣΥΝΟΨΗ

Το Gertrud αφηγείται την ιστορία μιας γυναίκας που αρνείται να συμβιβαστεί στον έρωτα και στη ζωή. Παντρεμένη με έναν επιτυχημένο, αλλά συναισθηματικά απόντα πολιτικό, η Γερτρούδη θα επανασυνδεθεί με έναν παλιό της έρωτα και θα έρθει αντιμέτωπη με έναν νεότερο ποιητή. Σε όλες τις εκδοχές, η επιλογή της παραμένει αμετακίνητη: η απόλυτη αφοσίωση στον έρωτα, χωρίς εκπτώσεις, χωρίς διαπραγμάτευση.

ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!

Γυρισμένη με ακραία λιτότητα, μεγάλες σε διάρκεια σκηνές και σχεδόν πλήρη απουσία εξωτερικής δράσης, η ταινία μετατρέπει τον λόγο, τη σιωπή και το βλέμμα σε καθαρό κινηματογραφικό γεγονός.

Η Γερτρούδη δεν είναι απλώς ένας χαρακτήρας. Είναι μια στάση ζωής. Η επιλογή της μοναξιάς αντί της ημιτελούς αγάπης, η εμμονή στην απόλυτη αλήθεια του συναισθήματος και η άρνηση κάθε κοινωνικού ρόλου που περιορίζει την εσωτερική ελευθερία, την καθιστούν μια από τις πιο ριζοσπαστικές γυναικείες μορφές στην ιστορία του κινηματογράφου.

Κατέχει μια μοναδική θέση στο έργο του Dreyer. Ο σκηνοθέτης φτάνει εδώ σε μια μορφή «καθαρής» κινηματογραφικής έκφρασης, όπου η κάμερα παραμένει σταθερή, οι κινήσεις είναι ελάχιστες και κάθε λέξη έχει το βάρος μιας ηθικής δήλωσης.
Ο André Bazin είδε στην ταινία την απόλυτη δικαίωση του κινηματογράφου ως τέχνης της διάρκειας και της ηθικής στάσης. Ο Jacques Rivette μίλησε για έναν κινηματογράφο που δεν αναπαριστά συναισθήματα, αλλά τα θέτει σε δοκιμασία. Για τον Susan Sontag, η Gertrud αποτελεί ένα ακραίο παράδειγμα πνευματικής αυστηρότητας, όπου η άρνηση του συμβιβασμού μετατρέπεται σε πράξη αισθητικής αντίστασης.

Σήμερα, η ταινία θεωρείται θεμελιώδης για την κατανόηση του μοντέρνου κινηματογράφου, επηρεάζοντας δημιουργούς όπως ο Robert Bresson, ο Chantal Aker.