Η Ελένη Θεοφυλάκτου στην έκθεση της “Μικρή Αναδρομή” στη Gallery ALMA στα Τρίκαλα, θα παρουσιάσει επιλεγμένα έργα της από σειρές έργων που έγιναν τα τελευταία περίπου 10 χρόνια. Έργα σε χαρτιά με μολύβια ή με ζωγραφική κολάζ, σε τελάρα με τεχνικές που την απασχολούν εμμονικά καθ’ όλη τη διάρκεια της εικαστικής της έρευνας. Απόσπασμα του κειμένου της Νίκης Λοϊζίδη δίνει μια ιδέα για το συνολικό πεδίο της αναζήτησής της.
Η Ελένη Θεοφυλάκτου ζει στη Θεσσαλονίκη και είναι διδάσκουσα στη Σχολή Καλών Τεχνών του ΑΠΘ.
Λίγα λόγια για τις ευτυχισμένες μέρες της Ελένης Θεοφυλάκτoυ
Η Φιλοπαίγμων Ελένη
Χωρίς αμφιβολία, δεν είναι και τόσο εύκολο να γράψει κανείς μια πειστική ή τουλάχιστον ενδιαφέρουσα κριτική για το συνολικό καλλιτεχνικό έργο της Ελένης Θεοφυλάκτου. Αυτό βέβαια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι λίγο έως πολύ ισχύει για όλες τις -σημαντικές ή και λιγότερο σημαντικές – καλλιτεχνικές δημιουργίες που αποτελούν αντικείμενο μιας «σοβαρών προθέσεων» θεωρητικής ανάλυσης. Το πρόβλημα ωστόσο με τις αλλόκοτες όσο και προκλητικές εικαστικές αφηγήσεις της Ελένης Θεοφυλάκτου είναι ότι οι «σοβαρές αυτές προθέσεις» του θεωρητικού αναλυτή, παγιδεύονται διαρκώς μέσα σε ένα χώρο ή μάλλον μέσα σε ένα φαντασιακό σκηνικό, μέσα στο οποίο εναλλάσσονται διαδοχικά ναρκισσιστικές μεταμορφώσεις, διαχρονικές χίμαιρες, μεταμορφώσεις του καλλιτεχνικού εγώ σε συνάρτηση με διάσημες μορφές της τέχνης, της ποίησης και του πολιτισμού, τέλος, αυτοσαρκαστικά σχόλια που συνιστούν μια πανούργα όσο και επιτυχημένη άμυνα της ίδιας, απέναντι σε κάθε είδους καλοπροαίρετη μεν, αλλά αφελή κριτική προσέγγιση. Διότι η πανουργία, η αενάως φιλοπαίγμων πανουργία, αποτελεί βασικό συστατικό στοιχείο της ποιητικής της οπτικής. Θα μπορούσα ωστόσο να υποστηρίξω ότι ο αυτοσαρκασμός ή η χαριτόβρυτη ειρωνεία της Ελένης, δεν είναι μια έκφραση απλής αυτοάμυνας απέναντι στην διαρκή ασάφεια και πολυπλοκότητα των καθημερινών πραγμάτων, αλλά μια γενναία, λίγο υπεροπτική, όσο και ευφυής παραδοχή του συμπεράσματος, «είμαι ακριβώς αυτό που εμπαίζω».
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Προσωπικά έχω κάθε λόγο να το πιστεύω αυτό διότι η ίδια ανατρέπει χωρίς να διδάσκει και όπως διαπιστώνει κανείς, κρατά σαφείς αποστάσεις από κάθε είδους θεωρητικές κατηγοριοποιήσεις παρά το γεγονός ότι η τέχνη της έχει έναν έντονο κοινωνικό χαρακτήρα. Παίζοντας και εγώ, αρέσκομαι στο να αντιπαραβάλλω τις συνθέσεις που εμπνεύστηκε από την Αμερικανίδα ποιήτρια Έμιλυ Ντίκινσον ( χρυσοποίκιλτες κορνίζες εποχής, πορτρέτα, φθαρμένες αστικές ταπετσαρίες, κόσμος που βουλιάζει στον υποτιθέμενο κανόνα και την αμφίβολη τάξη) με μια υπέροχη μικροσκοπική σύνθεση που μου έστειλε η ίδια σε χειροποίητη κάρτα, και η οποία απεικονίζει ένα νεαρό κορίτσι να παίζει σχοινάκι ανάποδα, αντιστρέφοντας τελείως τους στοιχειώδεις κανόνες του παιχνιδιού, αλλά και της βαρύτητας.
-Νίκη Λοϊζίδη, Επίτιμη Καθηγήτρια ΑΣΚΤ
