Η λατινική φράση tempus fugit, που σημαίνει «ο χρόνος περνά» ή «ο χρόνος φεύγει», προέρχεται από τον Ρωμαίο ποιητή Βιργίλιο και το έργο του Γεωργικά (Georgica). Συνδέεται με την ανθρώπινη θνητότητα, τη φθορά και τη νοσταλγία, καθώς μας υπενθυμίζει ότι η ζωή είναι εφήμερη και πως κάθε στιγμή που περνά χάνεται οριστικά.
Η ίδια φράση tempus fugit στο έργο των Φλαμανδών ζωγράφων μετουσιώνεται σε εικόνα, όπου η ομορφιά συνδιαλέγεται με τη φθορά. Τα λουλούδια των ανθογράφων του 17ου αιώνα παραπέμπουν έμμεσα στην κοινή μοίρα του εφήμερου, οπτικοποιώντας εικαστικά το παράδοξο μιας παρουσίας που εμπεριέχει την απουσία, μιας ζωής που προοικονομεί τον θάνατο.
Υπηρετώντας την εικαστική παράδοση των vanitas, τα άνθη στις νεκρές φύσεις αυτής της περιόδου λειτουργούν ως φορείς απώλειας και θνητότητας, αναδεικνύοντας την εγγενή ευαλωτότητα της ζωής. Τα πεσμένα πέταλα, μαραμένες σημάνσεις ενός χρόνου που φεύγει, οι σταγόνες της δροσιάς, φευγαλέες μαρτυρίες μιας ευθραυστότητας, τα έρποντα έντομα, υπαινιγμοί σήψης, αλλά κι η πανάκριβη ριγωτή τουλίπα, λανθάνουσα προειδοποίηση απέναντι στην υλιστική ματαιοδοξία, συγκροτούν ένα κωδικοποιημένο εικονογραφικό λεξιλόγιο θνητότητας, μέσα από το οποίο η ομορφιά προαναγγέλλει τη φθορά.
Τα έργα της Στρατηγούλας Γιαννικοπούλου εκκινούν ξανά μια σύγχρονη εικαστική συνομιλία με τη θνητότητα και την ματαιότητα. Σε τόπους όπου τα οικεία οπτικά λήμματα της ανθοφορίας και της παρακμής συνδιαλέγονται σιωπηλά, λουλούδια κι ανθρώπινα μέλη εγκαθιδρύουν μια υπαρξιακή συνθήκη φθοράς και απώλειας. Ανδρικά σώματα σημαδεμένα από τη χλωμάδα του θανάτου, και αρχετυπικές γυναικείες φιγούρες που οικειοποιούνται το βάρος της οδύνης, αναδύονται μέσα από το μαύρο φόντο ενός ανεξερεύνητου πένθους ως θραύσματα εφήμερων παρουσιών. Έργα πλαισιωμένα από φθαρμένες κορνίζες, μεταλλάσσουν τη αποσύνθεση από οπτική εγγραφή σε υλική αναπόφευκτη συνθήκη.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Σε μια διαχρονική εικαστική συνομιλία η ζωγραφική της Στρατηγούλας επανανοηματοδοτεί οπτικά το εφήμερο και ταυτόχρονα το καθιστά απτό. Εικόνα και πλαίσιο, σώματα και άνθη βυθισμένα στον σκοτεινό καμβά του θρήνου αναδεικνύουν τη ζοφερή κοινή μοίρα: Όλα τα ανθρώπινα μεταβάλλονται, φθείρονται και οδηγούνται νομοτελειακά στη σιωπή.
-Αγγελική Γιαννικοπούλου
Καθηγήτρια Παιδικής Λογοτεχνίας
Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία
Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Στρατηγούλα Γιαννικοπούλου – Πληροφορίες για την εικαστικό
Η Στρατηγούλα Γιαννικοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1966. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1984-1989), με δασκάλους τον Νίκο Κεσσανλή και τον Δημήτρη Μυταρά ,και αποφοίτησε με άριστα. Έχει πάρει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις και έργα της ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
