Στη νέα του έκθεση, ο Capten συνθέτει ένα ιδιόμορφο εικαστικό σύμπαν όπου το καθημερινό μετατρέπεται σε μυθικό και το προσωπικό σε συλλογικό βίωμα.
Σε αυτή τη συλλογή ιδιόμορφων έργων, υφασμάτινων ψευδο-εργόχειρων και παρωδιών εικόνων λαϊκής ζωγραφικής, ο Capten συνεχίζει την προσωπική του παράδοση αυτοσαρκαστικής τέχνης προς μια κατεύθυνση διακωμώδησης των ερωτικών φαντασιώσεων στο πλαίσιο ενός είδους αντιστροφής των σαδιστικών φαντασιώσεων του Μαρκήσιου ντε Σαντ, μετασχηματίζοντας τη συνήθως βίαιη εικονοκλαστική ερωτική διαστροφή σε φαινομενικά ήπια και (αυτο-)σατιρική μεταμόρφωση μυθολογικών και θρησκευτικών μοτίβων.
Η μορφή της μεγαλειώδους πλην απόμακρης για τα ελληνικά συμφραζόμενα λαίδης Godiva, προσγειώνοντας και ελαφρώς αποκαθηλώνοντας έτσι μία εμβληματική μορφή στην ευρωπαϊκή εικονογραφία, συνδέεται με την αρπαγή της Ευρώπης αυτογελοιοποιούμενης ως πορνοστάρ Τσιτσιολίνα, σαφές πολιτικό σχόλιο από τον Capten σχετικά με το πανευρωπαϊκό κλίμα ευτελισμού και επικράτησης της πορνογραφίας εις βάρος του ερωτισμού, καθώς και με την εικονοκλαστική τιμωρία του κτηνοβάτη από την προστάτιδα των ζώων θεά Άρτεμη, τολμηρότερη ίσως αλληγορική διακωμώδηση της πρόσφατα εκθετικά αναπτυγμένης και πληθωρικά εκφρασμένης ζωοφιλίας στον δημόσιο χώρο.
Στο δεύτερο μέρος επικρατεί ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της τέχνης του Capten: η σύζευξη του ιδιωτικού και βιωματικού με το δημόσιο και καλλιτεχνικό. Εδώ η ελληνική λαϊκή τέχνη και η θρησκευτική εικονογραφία με τον Ιωνά στην κοιλιά του κήτους γίνονται το όχημα αυτοβιογραφικών επεισοδίων, με ήρωες τον Capten και τη σύντροφό του Βάγια, σε θαλάσσιες περιπέτειες. Με αφορμή ένα σκουμπρί που δεν χωνεύτηκε ποτέ, ο θαλάσσιος κόσμος εντός του οποίου ζει ο Capten και η κοιλιά του σκουμπριού, που από θύμα γίνεται θύτης, αποτελούν το φόντο ερωτικών και ήπιων σκατολογικών επεισοδίων. Εκεί η ζωή του ζεύγους φαίνεται συναρπαστική, αν όχι συναρπαστικότερη από τη γήινη εμπειρία.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Eπιμέλεια έκθεσης: Isabela Frances, Capten
