Την καλλιτεχνική διεύθυνση και την επιμέλεια της έκθεσης «Δανεικές Αναμνήσεις» στην genesis gallery έχει ο Γιώργος Τζάνερης.
Την έκθεση προλογίζει με το κείμενό της η Σοφία Βερυκίου.
Δεύτερες ευκαιρίες
Μπορεί το να μορφοποιείς και να ενώνεις ξύλο να μην καθορίζει πια την καρεκλοποιία, ορίζει όμως την προϋπόθεση κάτω από την οποία ο Σπύρος Κολόμβος κάνει γλυπτική. Με μόρσο-θηλυκωτή ένωση, μία τεχνική με την οποία τα ξύλα συνδέονται μεταξύ τους μέσω προεξοχών και υποδοχών, η καρέκλα αποκτά ξανά μία ιδιαίτερη υπόσταση, όχι ως αποτέλεσμα μηχανικής αναπαραγωγής, αλλά ως προϊόν ενός παλιού ξυλουργικού τεχνάσματος. Τυχαία κομμάτια ξύλου που ξεβράζει η θάλασσα, παραχωρούν τα δάση και αποβάλλουν ως άχρηστα οι οικοδομές συναρμόζονται, προκειμένου να συνθέσουν μία λεπτεπίλεπτη γλυπτή δομή που προορίζεται για να ισορροπήσει σε τέσσερα πόδια.
Τα διάφορα readymade ξύλα που ενώνονται μεταξύ τους σε διαφορετικούς συνδυασμούς, μορφοποιούν ένα καλλιτεχνικό αντικείμενο που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί readymade. Κενές, διάτρητες δομές, σχεδόν σαν σκελετοί, δίνουν την αίσθηση ότι αποτελούν ένα σύνολο από λεπτές γραμμές που εκτείνονται σε διαφορετικά ύψη και πλάτη, σχηματίζοντας πόζες. Πρόκειται για μία γλυπτική που εκφράζοντας ανιμιστικές διαθέσεις, παραπέμπει σε χαρακτήρες ή ακόμη και σε αντικείμενα με ιδιότητες. Εγείροντας εδώ το πεδίο του φαντασιακού, η τάση για προσωποποίηση, μας προσκαλεί να επανεστιάσουμε στη σημασία της καρέκλας ως αντικείμενο. Φανταζόμαστε το σώμα, καθώς κάθεται, να εξαπλώνει την ύπαρξή του πέρα από τα όρια της σάρκας, σε ένα ζωτικό χώρο που διαφορετικά θα παρέμενε απρόσιτος. Εδώ, το οργανικό γλυπτό δεν αντανακλά μόνο τη φιγούρα-χαρακτήρα που απουσιάζει, αλλά ταυτόχρονα αναδεικνύει μία νέα μορφή παρουσίας: ένα είδος παρένθετου σώματος που μεσολαβεί μεταξύ παρόντος και παρελθόντος για να συνδέσει το αντικείμενο με το υποκείμενο. Το παρένθετο σώμα δεν προσφέρεται μόνο για να υπενθυμίσει το απόν σώμα, αλλά για να ανακαλέσει τη στάση που το αντικείμενο έχει προτείνει στο υποκείμενο. Ακόμη σημαντικότερα, η μεσολάβηση αυτή μας φέρνει όλο και πιο κοντά στο αποτύπωμα που το υποκείμενο αφήνει τελικά στο αντικείμενο.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Σε αυτή τη συνθήκη, οι καρέκλες του Κολόμβου δεν αντέχουν στο χρόνο μόνο λόγω της ευρηματικής τους αρχιτεκτονικής υπόστασης. Καταφέρνουν να αντισταθούν στη φθορά του χρόνου, από τη στιγμή που μας προκαλούν να σκεφτούμε μεταξύ τέχνης και χρήσης. Στην προσπάθειά μας να εκλογικεύσουμε ή ακόμη να ρευστοποιήσουμε, σε ορισμένες περιπτώσεις, τον κόσμο γύρω μας, δεν έχουμε παρά να αναζητήσουμε τη σχέση μεταξύ υποκειμένων και αντικειμένων. Όταν μάλιστα η σχέση μεταξύ τους φθείρεται, δεν έχουμε παρά να πιστέψουμε στις δεύτερες ευκαιρίες που τόσο τα υποκείμενα όσο και τα αντικείμενα χρειάζονται για να υπάρξουν ξανά και με νέους όρους.
-Σοφία Βερυκίου, Ιστορικός Τέχνης
“Ήθελαν μια αντικειμενική αποτύπωση του ανθρώπου αυτού.
Των συνηθειών του.
Της καθημερινότητας.
Των ωρών που πέρναγε μόνος, χωρίς μάρτυρες..”
Άραγε τα ντουβάρια ακούνε;
Τα αντικείμενα νιώθουν;
Οι στιγμές έρχονται και περνούν για τους ανθρώπους μόνο, ή και για το γύρω υλικό κόσμο;
Ύλη συνοδεύει χρόνια της ύπαρξης μας …την ίδια την ύπαρξη μας!
Αν μπορούσαν να μιλήσουν για εμάς τα αντικείμενα που μας πλαισιώνουν τι θα έλεγαν;
Τι ιστορίες έχει να πει η καρέκλα του συγγραφέα; Tου κάθε μάστορα;
Οι καρέκλες της κουζίνας που ξεκούρασαν και τάισαν μουσαφίρηδες;
Η καρέκλα αυτή η αναπαυτική … που κοίταζε προς το παράθυρο, που με το σούρουπο γινόταν μωβ; Και εγώ δε μίλαγα, μόνο σκεφτόμουν …και ξεκούραζα το κορμί πάνω της πριν αποσυρθώ για να ξεκινήσω την επόμενη μέρα. Αλλά οι σκέψεις μου σμίλευαν το κορμί της, αυτή κάπως … μπορούσε και τις άκουγε. Υπομονετική πάντα ,επικριτική … καθόλου. Aπλώς κατέγραφε τη πορεία μου σαν ένας σιωπηλός συνοδός.
Έχουν ιστορίες πολλές τα αντικείμενα που έγραψαν μαζί με την ανθρώπινη ύπαρξη. Aκόμα και όταν φεύγει αυτή κάτι κρατάνε από τη ζωή – με ένα περίεργο τρόπο.
H κουνιστή καρέκλα μπροστά από το τζάκι θυμίζει τη γιαγιά ακόμα, παρόλο που εκείνη έγινε άστρο του σύμπαντος χρόνια τώρα … και άλλες καρέκλες φυλάνε ιστορίες!
Ξύπνησα από ένα παράξενο όνειρο πως τα αντικείμενα ζωντάνεψαν και άρχισαν να αφηγούνται ιστορίες των συνοδοιπόρων τους στη ζωή! Είχαμε μαζευτεί γύρω από μια καρέκλα και το δωμάτιο, από το τζάκι που έκαιγε είχε ένα φως πορτοκαλί… Eκείνη μας έλεγε για τον άνθρωπο που ζέσταινε τόσα χρόνια το κορμί της και για την ιστορία της ζωής του.
«’Ολα ξέρουν να μιλούν, σε αυτόν που ξέρει να ακούει» ακούστηκε μια φωνή από έξω μακριά… μαζί με γαυγίσματα σκύλων και η νύχτα έγινε πιο βαθιά!
Ξύπνησα σε πηχτό σκοτάδι και απέναντι φαινόταν αχνά η λευκή καρέκλα που ζέσταινε τα ρούχα της αυριανής μου καθημερινότητας.
Μου έγνεψε με θαλπωρή, άλλαξα πλευρό και σε λίγο βυθίστηκα πάλι στον ασυνείδητο κόσμο της αλήθειας μέχρι ο ήλιος να σημάνει ξανά τη ρουτίνα της ύπαρξης μας.
-Σπύρος Κολόμβος
Λίγα λόγια για τον καλλιτέχνη:
Γεννήθηκε στην Αθήνα.
Έκανε σπουδές στα οικονομικά.
Πήρε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής από το λαϊκό ζωγράφο Κολόμβο Δημήτριο και συνέχισε με ελεύθερες σπουδές στο σχέδιο.
Από το 2009 έως 2018 δραστηριοποιήθηκε στο χώρο της διακόσμησης και της διαφήμισης ενώ παράλληλα διατηρούσε ατελιέ.
Από το 2019 ξεκίνησε ένα ανοικτό εργαστήριο στη περιοχή της Νεάπολης Εξαρχείων.
Έργα του υπάρχουν σε συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Κεντρική φωτογραφία θέματος: Αριστερά – Κονιόρδος, Κέντρο – Πρίμα Μπαλαρίνα, Δεξιά – Le Professeur
