Η ταινία «Όλες οι Κυριακές» της Αλάουντα Ρουίθ ντε Αθούα, σάρωσε στα βραβεία Γκόγια, αποσπώντας τα πέντε σημαντικότερα ισπανικά “όσκαρ”: Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλύτερου Πρωτότυπου Σενάριου για την Alauda Ruiz de Azúa, Α΄ Γυναικείου Ρόλου για την Patricia López Arnaiz και Β΄ Γυναικείου Ρόλου για τη Nagore Aranburu. Έτσι, κέρδισε επάξια τον τίτλο της “Ισπανικής ταινίας της χρονιάς“, ενώ θεωρείται μία από τις δέκα καλύτερες ισπανικές ταινίες όλων των εποχών.
Η ταινία έχει ως ηρωίδα μία 17χρονη έφηβη σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι της ζωής της: πρέπει να αποφασίσει τι θα σπουδάσει, όμως η ίδια αισθάνεται πως το μέλλον της μπορεί να βρίσκεται αλλού: πιο κοντά στον Θεό…
Το «Όλες οι Κυριακές» κέρδισε το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν, και υπηρξε υποψήφιo για 13 Βραβεία Γκόγια.
Από την περασμένη Πέμπτη προβάλλεται στις ελληνικές αίθουσες, με μεγάλη επιτυχία.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Ο φακός της Αλάουντα Ρουίθ ντε Αθούα εστιάζει στις μοναχές, στο γαλήνιο βλέμμα τους και στη φαινομενικά διακριτική τους επιρροή στο κορίτσι, αλλά αφήνει τον θεατή να βγάλει τα δικά του συμπεράσματά για τον τρόπο που χειρίζονται την επιθυμία μιας ανήλικης να ακολουθήσει τον μοναχισμό. Το ίδιο συμβαίνει και με την αμφιλεγόμενη στάση του πατέρα του κοριτσιού…
Η νεαρή σκηνοθέτης σημειώνει: “To Όλες οι Κυριακές το εμπνεύστηκα εξαιτίας μιας ιστορίας που άκουσα πριν από λίγο καιρό: ένα 18χρονο κορίτσι αποφάσισε να κλειστεί σε μοναστήρι. Οι προσπάθειες της οικογένειάς της να την αποτρέψουν ήταν μάταιες. Αναρωτήθηκα: Γιατί να γίνει κάποιος μοναχός σε αυτή την ηλικία; Γιατί αποφασίζει να γυρίσει την πλάτη στον κόσμο ακριβώς τη στιγμή που μπαίνει στην ενηλικίωση; Και πώς μπορείς να τον πείσεις ότι αξίζει να βιώσει την ενηλικίωση όταν ο έξω κόσμος μοιάζει τόσο αβέβαιος και δύσκολος;»
«Ο μοναχισμός», υποστηρίζει, «είναι ίσως μια από τις πιο ακραίες εκφράσεις της αναζήτησης μιας θέσης στον κόσμο, και μου φάνηκε ως η τέλεια δικαιολογία για να αμφισβητήσω την οικογένεια ως το φυσικό μας καταφύγιο.
Είτε είμαστε άθεοι, είτε αγνωστικιστές, είτε πιστοί, πρέπει να πιστεύουμε σε κάτι για να συνεχίσουμε. Όλοι ποντάρουμε σε κάτι, δεσμευόμαστε σε διαφορετικές σχέσεις χωρίς καμία απόλυτη απόδειξη ότι αυτές είναι αληθινές. Τις νιώθουμε αληθινές και αυτό είναι αρκετό για μας. Υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν στον Θεό, άλλοι στους συντρόφους τους και κάποιοι άλλοι στην οικογένεια τους -ως κάτι αδιάλυτο».
Διαβάστε επίσης:
Όλες οι Κυριακές: Ταινία της Αλάουντα Ρουίθ ντε Αθούα για μια νεαρή που θέλει να μονάσει
