Τρία σχεδόν χρόνια μετά το θάνατο του, το έργο του Μάκη Θεοφυλακτόπουλου συνεχίζει να μας απασχολεί. Η διαχρονικότητα είναι άλλωστε αδιαμφησβήτητο χαρακτηριστικό μιας πραγματικά σημαντικής ζωγραφικής. Η παρούσα έκθεση στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα παρουσιάζει μια επιλεγμένη ενότητα έργων από τη σειρά που ο ίδιος είχε ονομάσει Ερωτικά, σχέδια μικτής τεχνικής που ο καλλιτέχνης δημιούργησε από το 1978 έως το τέλος της ζωής του.
Γνωρίζοντας κανείς τον ίδιο τον Θεοφυλακτόπουλο και έχοντας κατά νου την εκρηκτική ιδιοσυγκρασία και την επεισοδιακή ζωή του, κατανοεί ότι στα Ερωτικά του μετουσιώνει κομμάτι της προσωπικότητάς του και της στάσης του απέναντι στα κομβικά ζητήματα της ζωής. Τα βιώματα του, τα ανεξέλεγκτα συναισθήματά του, ο έρωτας, η αδιαφορία του για τις κοινωνικές συμβάσεις και η διαρκής αγωνία του για κίνηση και εξέλιξη, διαπερνούν το σύνολο του έργου του, συγκροτώντας μια στάση απέναντι στη ζωή και την τέχνη που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κατεξοχήν υπαρξιακή.
Στα Ερωτικά, η δύναμη της κίνησης και η υπέρβαση του χώρου μέσα από αυτήν αποτελούν θεμελιώδη στοιχεία της εικαστικής του γλώσσας. Ο καλλιτέχνης δεν συντάσσεται με συγκεκριμένες τάσεις ή τεχνοτροπίες, αλλά αναπτύσσει μια προσωπική γραφή που οδηγεί τον θεατή έξω από τα συμβατικά όρια της αναπαράστασης. Οι μορφές άλλοτε επιβάλλονται μοναχικές και συμπυκνωμένες στον χώρο, και άλλοτε αλληλεπιδρούν με ένταση και αναβρασμό, εγγράφοντας τα περιγράμματά τους με διαφορετικούς βαθμούς ευκρίνειας πάνω στη ζωγραφική επιφάνεια.
Παράλληλα, η οικονομία της γραφής, ο κενός χώρος και οι μεγάλες περιοχές μονοχρωμίες σε ορισμένα έργα εισάγουν μια πιο εσωτερική, σχεδόν ιδιωτική διάσταση, αποκαλύπτοντας τη συνεχή διαπραγμάτευση ανάμεσα στη μορφή και το περιβάλλον της. Η σχέση αυτή, ήδη παρούσα σε προηγούμενες ενότητες του έργου του, αναδεικνύεται εδώ ως οργανικό μέρος της συνολικής του αναζήτησης και ολοκληρώνει τον διάλογο ανάμεσα στην εγγραφή του ανθρώπινου ίχνους και τη σημασία του χώρου που το περιβάλλει.
Είναι εντέλει εμφανές και σε αυτή τη σειρά σχεδίων του, ότι το στοίχημα που κέρδισε ο Θεοφυλακτόπουλος μέσα από το σύνολο της ζωγραφικής του ήταν ότι δεν διαχώρισε ποτέ την τέχνη από τη ζωή του, αλλά έμεινε αληθινός, εξέφρασε όσα των απασχολούσαν και μετέγγισε στο έργο του τον ίδιο του τον εαυτό.
