Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017

Πέντε αστυνομικά μυθιστορήματα που θα σας συναρπάσουν

Πέντε αστυνομικά μυθιστορήματα που θα σας συναρπάσουν

Το αστυνομικό μυθιστόρημα που αξίζει να εκθειάζεται και το οποίο άλλωστε  είναι αυτό που μένει στην λογοτεχνική ιστορία - γιατί έχει πολλές πιθανότητες να μείνει - είναι εκείνο που δεν αναλώνεται αποκλειστικά στην εξιχνίαση της όποιας δολοφονίας περιγράφει, αυτό δεν χρειάζεται εξάλλου και τόσο πολύ ταλέντο.

Από τον Γιάννη Αντωνιάδη

Τα βιβλία που παραθέτω είναι, κατά την κρίση μου, κάποια από εκείνα που παρουσιάζουν ενδιαφέρον και αξίζει να διαβαστούν γιατί μας πηγαίνουν ένα βήμα παραπέρα. Αγγίζουν θέματα κοινωνικά, ιστορικά και πολιτικά που μέσα σε έναν μανδύα αστυνομικής πλοκής, έχουν την δύναμη να κορυφώνουν την αγωνία και να διατηρούν την αναγνωστική μας εγρήγορση σε υψηλά επίπεδα με σεβασμό πάντα στην αισθητική μας και βέβαια την ψυχαγωγία μας. Με λίγα λόγια, έχουν διδακτικό ρόλο και εμείς βγαίνουμε από τις σελίδες τους κερδισμένοι, ικανοποιημένοι και αναγνωστικά χορτασμένοι για αυτό που εισπράξαμε.

William Riley Burnett, Αντίο Σικάγο (Άγρα)

Ο κόσμος του Μπερνέτ είναι βαφτισμένος με το χρώμα της αργής αλλά θανατηφόρας εξέλιξης ως προς τα γεγονότα και ο κινηματογραφικός του παλμός εναλλάσσεται σε κάθε στιγμή πίσω από την κουρτίνα της ζωής στην κατά τα άλλα φαινομενικά ήσυχη πόλη.

 

 


Γκιγιόμ Μισό, Σέντραλ Παρκ (Καστανιώτης)

Η ιστορία του διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που την καθιστούν αστυνομική και μυστηριώδη, καθώς προσπαθεί να εξιχνιάσει ένα περίπλοκο αίνιγμα στο οποίο μπλέκονται μία αστυνομικός και ένας ψυχίατρος αλλά και μία ομάδα ανθρώπων, οι οποίοι παρεμβαίνουν για να συνδράμουν στην λύση του γρίφου.

 

 

 


Walter Mosley, Little Scarlet (Πόλις)

Ο Mosley στα χνάρια του "Αόρατου ανθρώπου" του Ραλφ Έλισον, ενός βιβλίου μύθου που μεταφέρθηκε και κινηματογραφικά, θα γράψει ένα μυθιστόρημα άξια τοποθετημένο ανάμεσα στα αριστουργήματα της εποχής μας αφού ο αναγνώστης μέσα από το μυστήριο βιώνει την αγωνία και μαθαίνει ιστορία, την ιστορία όπως επιθυμούμε να την διαβάζουμε, πραγματική και ακατέργαστη.

 


Gaston Leroux, Το μυστήριο του κίτρινου δωματίου (Διόπτρα)

Ένα από τα πιο διαχρονικά μυθιστορήματα, μία εμβληματική και λογοτεχνική ιστορία που διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία ενός βιβλίου που διαβάζεται και ξαναδιαβάζεται. Το βιβλίο αυτό αποτελεί ένα πρώτης τάξης μάθημα γραφής για το μυθιστόρημα που συνδυάζει αγωνία και λαχτάρα ανάγνωσης. Και όλα αυτά εν έτει 1908!

 

 

 


Δημήτρης Μαμαλούκας, Ο κρυφός πυρήνας των Ερυθρών Ταξιαρχιών (Κέδρος)

Ένα βιβλίο αναφορά και μία πολύ αξιόλογη έρευνα γύρω από την πολύκροτη υπόθεση της ιστορίας των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Η αστυνομική πλοκή έρχεται να παντρέψει την ιστορία με το μυστήριο μέσα από την αφήγηση γεγονότων που στιγμάτισαν την πολιτική ιστορία μιας χώρας, της Ιταλίας και συγκλόνισαν ολόκληρη την Ευρώπη.

Σχετικές ειδήσεις
Αλέξης Σταμάτης: Αρθούρος Ρεμπώ: Εγώ είμαι ένα άλλος
19.05.2016 15:23
«Πίστευε ότι κάθε ύπαρξη μπορει να ζήσει πολλές άλλες ζωές» - Αρθούρος Ρεμπώ «Μια Εποχή στην Κόλαση»
Γιάννης Ευσταθιάδης: Μία συνέντευξη με τον άλλο μου εαυτό
22.04.2016 17:07
- Είσαι ο…; - Ιωάννης-Ελευθέριος Ευσταθιάδης.
Βασίλης Γκουρογιάννης: Σενάριο αθανασίας
07.04.2016 11:35
Η διαδικασία της γραφής μυθιστορήματος ποικίλλει από συγγραφέα σε συγγραφέα. Οι περισσότεροι πριν αρχίσουν να το γράφουν έχουν κατά νου μια βασική ιδέα που σιγά σιγά γίνεται σχέδιο και συνεχώς εξελίσσεται στο μυαλό και στο χαρτί προς ορισμένη κατεύθυνση σχηματίζοντας πρωταγωνιστή και δευτερεύοντες ήρωες, σκιτσάροντας τους επιμέρους χαρακτήρες, την εξέλιξη της πλοκής, καταλήγοντας ακόμη και στο τέλος του μύθου πριν καν αρχίσουν να γράφουν την αρχή. Σε μένα τα πράγματα λειτουργούν εντελώς διαφορετικά.
Γιώργος Κ. Ψάλτης: Στο καφέ Ombre
11.03.2016 13:18
Στα δάχτυλά μου
μυρίζω από το πρωί 
τον ύπνο μίας Μαρίας.
 Γράφω στο κινητό
 "Πόσο ωραία που δεν έχω πλύνει ..."
 και σβήνει. Ξαφνικά,
 μ' ένα goodbye στην οθόνη.

Ευτυχία Παναγιώτου: Περιοχή κινδύνου
12.02.2016 13:07
Η δουλειά του ποιητή είναι δύσκολη, μα δεν το ξέρεις ακόμη. Μια ενστικτώδης πράξη σε ωθεί να περισώσεις λέξεις. Μα, όταν ακούγεται φρικτή μια μουσική, κουνάς δεξιά κι αριστερά το κεφάλι: δεν είμαι εγώ αυτό. Ανοίκεια, ακατοίκητη, αυτή η νέα γλώσσα σε καλωσορίζει σε μια περιοχή κινδύνου.