Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016
Σύμφωνα συμβίωσης: Τα παιδιά είναι εντάξει
Δημοσίευση: Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2016 16:22
Σύμφωνα συμβίωσης: Τα παιδιά είναι εντάξει

Αφήνοντας τον κινηματογράφο να σχολιάσει: The Kids Are All Right (2010)

 

Τα παιδιά είναι πολύ εντάξει (η σκηνοθέτης, κυρία Lisa Cholodenko και οι εκπληκτικοί ηθοποιοί της) από την αρχή ακόμα: Το να πεις μια ιστορία που αφορά ένα ζευγάρι παντρεμένων λεσβιών και την εμφάνιση του βιολογικού πατέρα των παιδιών τους και να θες ταυτόχρονα να αποφύγεις τον διδακτισμό και τα στερεότυπα, δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση . Και κυρίως όταν μιλάμε για την χοάνη ηθικοδιδακτισμού που λέγεται Χόλιγουντ. Είναι πολύ εντάξει γιατί σε αντίθεση από κάτι που θα περίμενε κανείς, δηλαδή μια ταινία που να καταλήγει στο ότι «πρέπει να αποδεχτούμε την διαφορετικότητα» μέσα από διάφορα ηθικά και συναισθηματικά κλισέ, η ταινία της Cholodenko ξεκινάει με την διαφορετικότητα ως κάτι προφανές και αυτονόητο. Είναι ένα κοινωνικό δράμα για συνηθισμένους ανθρώπους της διπλανής πόρτας.

 

Με άλλα λόγια, θεωρεί αυτονόητο αυτό που ο κινηματογράφος (και η κοινωνία) συνεχίζει να θέτει ως ερώτημα και να το απαντάει με όσο πιο politically correct τρόπο μπορεί: Την «διαφορετικότητα» ως μέρος του κανονικού, που θέλει τελικά να ακυρωθεί ως «διαφορετικότητα» και να γίνει σκέτο κανονικό. Οι κυρίες Annette Benning και Julianne Moore δεν είναι καθόλου «διαφορετικές». Είναι οικείες. Πως καταφέρνει λοιπόν μια ταινία να κάνει το διαφορετικό, κανονικό; Είναι ειλικρινής. Ομολογεί κοινοτυπίες της κανονικότητας στο ίδιο το μη κανονικό ζευγάρι: Η Benning είναι κυριαρχική, αποστασιοποίημένη, control freak, σεξουαλικά εξουσιαστική. Είναι οριακά φαλλοκράτης απέναντι στην αμήχανη και σε αναζήτηση ταυτότητας Julianne Moore. Είναι, στην δραματοποιημένη υπερβολή του, ένα ζευγάρι που τραβάει τα ίδια ζόρια που τραβάνε όλα τα ζευγάρια εκεί έξω.

 

Η πλοκή του έργου βασίζεται πάνω στην επιθυμία των δύο -κοντά στην ενηλικίωση πλέον- παιδιών του ζευγαριού να γνωρίσουν τον βιολογικό τους πατέρα. Αυτός έρχεται και αιφνιδιάζει- τόσο την οικογένεια όσο και τους θεατές . Την οικογένεια γιατί φέρει μαζί του όλες τις λύσεις για την δυσλειτουργικότητά τους: Είναι το αντρικό πρότυπο που χρειαζόντουσαν (;) τα παιδιά, είναι ο άνθρωπος που χρειαζόταν για να επιβεβαιώσει την Moore (σε όλα τα επίπεδα της ανασφάλειάς της), είναι ο αντίπαλος που χρειαζόταν η Benning για να καταλάβει ότι κατι κάνει λάθος. Αιφνιδιάζει και τους θεατές, γιατί πολύ απλά, ενώ θα περίμενε κανείς το «κανονικό» και «βιολογικό» να εκφραστεί μέσα από κάποιον «κακό» που θα έρθει με στόχο να καταστρέψει την ευτυχία της οικογένειας, εκφράζεται μέσα από τον cool, πρόσχαρο και υπεύθυνο Mark Ruffalο.(ο οποίος, λίγο πριν γίνει Hulk, αποδεικνύει ότι είναι ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του). Όταν θα τον απορρίψουν τελικά (μετατρέποντάς τον σε τραγική φιγούρα) δεν θα το κάνουν επειδή είναι μια κακή όψη του «κανονικού», αλλά επειδή η αντιφατική και δυσλειτουργική όψη του  δικού τους «κανονικού» είναι απλά πολύ καλύτερη. Γιατί η αγάπη κερδίζει στο τέλος, με την καλή έννοια. 

 

Όσο κρατάει αυτό το παιχνίδι ανάμεσα στην κανονικότητα και την άρνησή της, η Cholodenko τα πηγαίνει περίφημα: Σκηνοθετεί εκπληκτικές ερμηνείες, δημιουργεί άλλοτε δραματικές και άλλοτε εντελώς κωμικές καταστάσεις, συνεχίζει να θέτει ερωτήματα, ξανά και ξανά, μέσα από ένα ευφυές σενάριο . Αποφασίζει να πει ότι η δυσλειτουργικότητα και οι αντιφάσεις της μεσοαστικής οικογένειας που παρακολουθεί δεν οφείλονται στο ότι είναι μια οικογένεια με δυο μαμάδες- απλώς, στο ότι είναι μια μεσοαστική οικογένεια. Είναι εδώ όλα, ο κορεσμός της σχέσης, η εξουσιαστική συμπεριφορά του «αντρικού» προτύπου, η συζυγική απιστία, η σεξουαλική δυσλειτουργικότητα. Η σκηνοθέτης κάπως ξύνει την επιφάνεια (τα προβλήματα της Moore π.χ. οφείλονται στην απουσία μιας αυτονομίας και αυτοτέλειας της ταυτότητάς της) αλλά η κριτική της κάπως αποκοινωνικοποιεί τελικά τις αντιφάσεις με την ανάγκη της να πει ότι «ξεκολλάτε, μας αφορούν όλους με τον ίδιο τρόπο!».

 

 

Η ταινία είναι μια τολμηρή και αρκετά χιουμοριστική προσέγγιση σε ένα διαφορετικό από το φαινόμενο θέμα της: Νομίζεις ότι αφορά στα ζευγάρια ίδιου φύλου, αλλά τελικά αφορά στην οικογένεια. Αυτή η διπλή της θεματική προσφέρεται για δυο πράγματα ταυτόχρονα: Από την μια, να αποδομήσει κάθε στερεότυπο για τις οικογένειες ίδιου φύλου (καλό είναι να οργανωθεί σε συλλογικές προβολές για σχετική συζήτηση). Από την άλλη, να φανερώσει κάθε στερεότυπο και σύμβαση μπορεί να χαρακτηρίζει την δυτική οικογένεια. Με άλλα λόγια, η Chodolenko λέει: Είμαστε όπως είναι όλοι. Μα κανένας μας δεν τα πάει και πολύ καλά. 

Εκτύπωση
Περισσότερα
«Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι»: Βούτυρο, βιασμοί και υστεροφημία
08.12.2016 12:56
«Ησύχασε,...είναι μόνο μια ταινία». Αυτά ήταν τα παρηγορητικά λόγια του Μάρλον Μπράντο προς την 19χρονη –τότε- Μαρία Σνάιντερ, όταν το περίφημο βούτυρο έκανε την εμφάνισή του στο σετ και στην συνέχεια στα οπίσθια της νεαρής ηθοποιού. Το 1972, η ταινία του Ιταλού σκηνοθέτη Μπερνάρντο Μπερτολούτσι «Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι», θα σοκάρει το κοινό παγκοσμίως και η ίδια σκηνή θα περάσει στην pop μυθολογία ως «εκείνη η σκηνή με το βούτυρο».
Fidel Castro και σινεμά
28.11.2016 13:40
Η Κούβα του Φιντέλ: Το ενοχλητικό, ανθεκτικό και περήφανο μπιζέλι κάτω από τα είκοσι στρωσίδια του Αμερικάνικου μονοδρόμου. Ο Φιντέλ Κάστρο απεβίωσε προχθές, πλήρης ημερών, στα 90 του χρόνια. Ο θάνατος του πιθανώς να αποτελέσει μια αφορμή για καλλιτεχνικές δημιουργίες και μυθολογίες.
Παρακολουθήσεις, Ομπάμα και «whistleblowers»: Για το «Snowden» του Oliver Stone
22.11.2016 17:06
Ο Snowden, οι αποκαλύψεις και ο Obama: Από το πολιτικό σκάνδαλο στο κινηματογραφικό ρομάντζο. Ο Πάνος Τσερόλας σχολιάζει την ταινία «Snowden» του Oliver Stone.
Το διάτρητο αλεξίσφαιρο του Luke Cage
11.10.2016 15:08
Οι σούπερ ήρωες μπορούν να μας σώσουν από τους σούπερ κακούς, αλλά είναι λίγο αδύναμοι μπροστά στο αληθινό και όχι τόσο σούπερ κακό γύρω μας. Ο Πάνος Τσερόλας παρουσιάζει την νέα σειρά του Netflix, Luke Cage.
Το STRANGER THINGS είναι η σειρά της χρονιάς (ειδικά αν γεννήθηκες στα ‘80s)
14.09.2016 11:23
Κάθε τόσο κυκλοφορούν στο διαδίκτυο οι γνωστές λίστες του τύπου: «αν γεννήθηκες το ‘80/’90 κλπ, θα ξέρεις τα:», και ακολουθούν εικόνες με τον Μάμρα και τον Μιάουθ, τα παγωτά πατούσα και αυτοκόλλητα Panini με τον Γιώτη Τσαλουχίδη και το μουστάκι του Νίκου Τσιαντάκη. Είναι πολύ πιθανό οι ‘’τρίγυρω από τα πρώτα –άντα’’ να παραφετιχοποιούν την νοσταλγία των παιδικών τους χρόνων, ή ίσως όντως η ανεμελιά να είναι το μεγάλο ζητούμενο της εποχής. Σε κάθε περίπτωση, αυτό το καλοκαίρι η Netflix υλοποίησε την σειρά-φαντασίωση κάθε (30αρη) νοσταλγού της παιδικότητάς του. Το Stranger Things των Matt και Ross Duffer είναι μια τηλεοπτική ταινία οχτώ επεισοδίων-κεφαλαίων που λειτουργεί και ως φόρος τιμής για όλη την κινηματογραφική παράδοση της δεκαετίας.
Σκηνοθετώντας την μοναξιά: Μια μικρή περιήγηση στο έργο του Μ. Αντονιόνι
28.07.2016 14:20
Η αρχή της κινηματογραφικής περιπλάνησης του Μικελάντζελο Αντονιόνι συμπίπτει με την άνθιση του Ιταλικού Νεορεαλισμού μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και κορυφώνεται τα χρόνια που το Γαλλικό νέο κύμα κάνει τα πρώτα του δειλά βήματα στο κινηματογραφικό στερέωμα με τις δουλειές των Γκοντάρ, Τριφό και Ρομέρ. Βρισκόμαστε στο 1959.
Όταν το «κακό» κερδίζει στο τέλος...
02.06.2016 15:00
Η δυαδικότητα του Καλού και του Κακού, τόσο βαθιά ριζωμένη μέσα στην κοσμοαντίληψη και μυθολογία της ανθρώπινης Ιστορίας, δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από την τέχνη- αντίθετα, θα έλεγε κανείς, ορίζει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της. Όταν δε μάλιστα η εποχή θολώνει τις διαχωριστικές γραμμές των απλοϊκών διαχωρισμών και όταν οι αντιφάσεις της Ιστορίας αναδύονται, τότε είναι και που η Τέχνη αρχίζει και αναμετράται με τους ενδιάμεσους χώρους ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο και παράγει αριστουργήματα (το κεφάλαιο νουάρ για παράδειγμα, που είναι περισσότερο γκρι παρά noir, δηλαδή μαύρο). Ας δούμε όμως, μερικές μονάχα ταινίες που τόλμησαν (;) να αντιστρέψουν λίγο την προβλέψιμη έκβαση των πραγμάτων και να αφήσουν τις δυνάμεις του Σκότους να θριαμβεύσουν στο τέλος.
Κινηματογραφικά τραγούδια για τον δρόμο
17.05.2016 15:32
Ο κινηματογράφος δεν θα μπορούσε να λείπει από αυτήν την μυθολογία, έχοντας χαρίσει εικονικά στιγμιότυπα πολύ πριν οι «ταινίες δρόμου» αναπτυχθούν ως αυτόνομο κινηματογραφικό είδος. Η σκηνή της αποχώρησης του Τζον Γουέιν στην «Αιχμάλωτη της Ερήμου» είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Από τα Γουέστερν των αχανών οριζόντων, μπολιασμένα με τις λαχανιασμένες και ιδρωμένες λέξεις του Τζακ Κέρουακ («Ο Δρόμος») και σε συνεχή κοινωνική και πολιτική έξαψη, τα έργα που αφοσιώθηκαν και αγάπησαν τον δρόμο άρχισαν να ανθίζουν σαν υποείδος από το ’60 και μετά.