Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016
Το κρυμμένο εργοστάσιο παιχνιδιών
Δημοσίευση: Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2016 15:01
Το κρυμμένο εργοστάσιο παιχνιδιών

Έχει περάσει περίπου ένας μήνας από τη στιγμή που έπιασα στα χέρια μου «Το κρυμμένο εργοστάσιο παιχνιδιών», της Βησσαρίας Ζορμπά - Ραμμοπούλου, από τις εκδόσεις Πατάκη. Ένας περίπου μήνας από τη στιγμή που δέχτηκα την πρόσκληση να  συνομιλήσω με τη συγγραφέα και να συμμετέχω στην επίσημη παρουσίαση του βιβλίο της στην Αθήνα. Παρόλα αυτά, παρόλο που καινούρια αναγνώσματα έχουν βρεθεί από τότε στα χέρια μου και περιμένουν υπομονετικά στο μικρό μου κομοδίνο να τα διαβάσω, εγώ ακόμα νοσταλγώ την όμορφη βραδιά της παρουσίασης και τα συναισθήματα που μου δημιουργήθηκαν διαβάζοντας αυτό το τρυφερό και τόσο ξεχωριστό βιβλίο.

 

Θυμάμαι διάβασα τις πρώτες σελίδες του στη διαδρομή για το νησί μου, για την εκεί παρουσίαση του δικού μου βιβλίου. Αντί όμως να ασχοληθώ με την δική μου παρουσίαση και το δικό μου άγχος για τη βραδιά, εγώ είχα απορροφηθεί από τις σελίδες του μικρού αυτού βιβλίου, με τα τόσο μεγάλα νοήματα και την τόσο μεγάλη του δύναμη να συγκινεί και να ταξιδεύει. Γιατί, οτιδήποτε έχει να κάνει με τα παιδιά και την σκληρότητα που εκείνα μπορεί να αντιμετωπίζουν, χιλιόμετρα μακριά από τον δικό μας «προστατευμένο» κόσμο, δεν μπορεί παρά να σε συγκινήσει και να θες να μάθεις περισσότερα για αυτό.

 

Περίμενα λοιπόν καρτερικά τη στιγμή που θα είχα την ευκαιρία να «συνομιλήσω» ξανά με τη συγγραφέα για να μπορέσω να παρουσιάσω τη δουλειά της και στους φίλους της στήλης, διότι σθεναρά πιστεύω ότι υπάρχουν βιβλία και συγγραφείς που τους διαβάζεις και εύκολα πας παρακάτω, υπάρχουν όμως και αυτά, που όχι απλά θες να τα διαβάσεις ξανά, αλλά θες να τα μοιραστείς και με τους φίλους σου.

 

Τα χιλιόμετρα αρκετά μεταξύ μας, όμως η αγάπη για το βιβλίο και τα παιδιά δεν τα άφησαν να μας χωρίσουν με τη συγγραφέα, και από το όμορφο Αγρίνιο που η ίδια ζει και εργάζεται ως εκπαιδευτικός, μπορέσαμε να βρεθούμε και να μιλήσουμε για όσα η ίδια αγαπά και πρεσβεύει…

 

Το Βιβλιοτρόπιο ήταν ο χώρος που μας φιλοξένησε και η Ματίνα Δάμπλια, η οικοδέσποινα και ψυχή του βιβλιοπωλείου. Ενός Βιβλιοπωλείου που από το 2012 που ιδρύθηκε, είναι  τόπος συνάντησης όσων  αγαπούν το διάβασμα και τον πολιτισμό γενικότερα, καθώς φιλοξενεί παρουσιάσεις βιβλίων, λέσχες ανάγνωσης για παιδιά και ενήλικες, τόπο συνάντησης δημιουργών και αναγνωστών, σημείο επαφής πνευματικών ανθρώπων της πόλης και φυτώριο νεαρών και λιλιπούτειων αναγνωστών.

 

 

Η συγγραφέας, από τους πιο συνεργάσιμους και πράους ανθρώπους που έχω συναντήσει στο χώρο, ξεκίνησε να απαντά στις ερωτήσεις μου και εγώ να γνωρίζω ακόμα καλύτερα έναν υπέροχο άνθρωπο, μια μοναδική εκπαιδευτικό και μια σεμνή συγγραφέα.

 

«Η πρώτη επαφή με τη συγγραφή έγινε, παραδόξως, σε πολύ μικρή ηλικία. Μου άρεσε να γράφω παραμύθια στα μισά τετράδια, αν θυμάστε, με το λευκό πλαίσιο στο πάνω μέρος, για να μπορώ να τα εικονογραφώ κιόλας. Το πρώτο μου έργο το έγραψα στην 4η Δημοτικού, ενώ στην 6η είχα βραβευτεί σε έναν μαθητικό λογοτεχνικό διαγωνισμό του οποίου το θέμα δεν θυμάμαι πια. Θυμάμαι όμως το έπαθλό, ένα εικονογραφημένο αντίτυπο του βιβλίου Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΨΑΡΑΣ. Η χαρά μου απερίγραπτη…»

 

Τι όμως έχει προσφέρει στη ζωή της  ενασχόληση με τα παιδιά και τη συγγραφή, τι μήνυμα κρύβει και τι θίγει «Το Κρυμμένο εργοστάσιο παιχνιδιών», γιατί τοποθετείται χρονικά την περίοδο των γιορτών και ποια η αφορμή για τη συγγραφή του;

 

«Η ενασχόληση μου με τα παιδιά και τη συγγραφή έχουν προσφέρει στη ζωή μου ανεκτίμητο πλούτο. Εκτός από νόημα και σκοπό, έχουν χαρίσει στην ύπαρξη μου βάθος και εύρος απροσδόκητο, εμπειρίες και σοφία. Τόσο η συγγραφή, όσο και τα παιδιά, χαρίζουν στο μυαλό διαύγεια και στην καρδιά καθαρότητα… Το Εργοστάσιο Παιχνιδιών θίγει πρώτα από όλα την παράνομη παιδική εργασία, και ως παράπλευρο και συνακόλουθο ζήτημα, τη σχολική διαρροή. Επειδή πρόκειται για εργοστάσιο στο οποίο μικρά παιδιά λόγω ανέχειας, υπό σκληρότατες συνθήκες, κατασκευάζουν παιχνίδια, ήθελα το θέμα να τοποθετηθεί χρονικά μέσα στις γιορτές, για να αναδειχτεί η τραγική ειρωνεία αυτής τη αντινομίας: όταν άλλα παιδιά , υπό φυσιολογικές συνθήκες, αναμένουν δώρα και παιχνίδια, κάποια άλλα λιγότερο τυχερά, αναγκάζονται να αυξήσουν τους ρυθμούς εργασίας τους για να προλάβουν οι κατασκευαστές τις προθεσμίες…! Για εμένα οι γιορτές είναι μια περίοδος χαράς και οικογενειακής θαλπωρής, αλλά ταυτόχρονα και μια ευκαιρία αναστοχασμού, μια ευκαιρία να επανεκτιμήσουμε τα αυτονόητα και να νιώσουμε ευγνωμοσύνη για αυτά. Αφορμή για το συγκεκριμένο βιβλίο, όπως και για τα περισσότερα εφηβικά μου μυθιστορήματα, είναι νομίζω οι εμπειρίες και τα βιώματα που έχω ως εκπαιδευτικός και ερευνήτρια. Αυτά τα δύο καθορίζουν το τι ψάχνω στον Τύπο και το Διαδίκτυο, τι ερευνώ και ψάχνω βαθύτερα. Συνυφασμένα βέβαια πάντοτε με τη σταθερή μου προσήλωση να προσφέρω στους νεαρούς αναγνώστες υγιή κοινωνικό προβληματισμό, διέξοδο των ανησυχιών της ηλικίας και λογοτεχνική απόλαυση».

 

 

Καθώς η Βησσαρία Ζορμπά - Ραμμοπούλου μιλάει, νιώθω εκείνη την «ασφάλεια» που νιώθεις όταν είσαι δίπλα σε μια γλυκιά μαμά ή στην αγαπημένη σου καθηγήτρια. Μια αίσθηση που στις ημέρες μας  τείνει να ξεχαστεί καθώς οι άνθρωποι απομακρύνονται και οι δάσκαλοι μένουν αποστασιοποιημένοι από τις ιδιαίτερες ανάγκες των μαθητών τους. Εδώ όμως, ευτυχώς,  δεν συμβαίνει τίποτα από τα δύο. 

 

Αναρωτιέμαι πως θα μπορούσε να είναι ο «ιδανικός» κόσμος για εκείνη, τι θα έκανε αν είχε στα χέρια της ένα μαγικό ραβδάκι και ποια μπορεί να είναι η μαγική συνταγή για τον καλό γονιό και εκπαιδευτικό…

 

«Η αλήθεια είναι πως δεν πιστεύω σε έναν ιδανικό κόσμο. Πιστεύω στον καλύτερο άνθρωπο. Ελπίζω σε μια καλύτερη ανθρωπότητα. Και είμαι βαθύτατα πεπεισμένη πως το καλό παιδικό και εφηβικό ανάγνωσμα συμβάλει καθοριστικά προς αυτήν την κατεύθυνση. Αν είχα τώρα ένα μαγικό ραβδάκι –νιώθω πως σαν συγγραφέας έχω ένα τέτοιο ραβδάκι, την πένα μου, μόνο που αυτό δεν τα αλλάζει όλα ξαφνικά- το πρώτο που θα ήθελα να εξασφαλίσω θα ήταν η ποιότητα ζωής των παιδιών. Μια πατρίδα, ένα σπιτικό, ένα σχολείο για κάθε παιδί που ανοίγει τα μάτια του στη γη… Τώρα, αν και είμαι άνθρωπος που εκτιμά τις συμβουλές, δεν πιστεύω στις μαγικές συνταγές. Ωστόσο υπάρχει μια λέξη κλειδί και για τον γονέα και για τον εκπαιδευτικό, Αγάπη. Αγάπα το παιδί για αυτό που είναι και όχι για αυτό που θα ήθελες να είναι».

 

Ο Χρόνος κυλάει πάντα λίγο πιο γρήγορα όταν δεν το θες και η δική μου τελευταία επιθυμία είναι μια ευχή από την συγγραφέα.

 

«Για εμένα, μια αυτονόητη ευχή προσκειμένου να υπάρξει ένας καλύτερος κόσμος για μικρούς και μεγάλους, είναι η ειρήνη και η δημοκρατία. Για αυτό και θα ευχηθώ από καρδιάς ο καινούριος χρόνος να φέρει μαζί του σύνεση και ανοχή, σεβασμό και αλληλεγγύη , με έναν λόγο, Ανθρωπιά

 

«Το κρυμμένο εργοστάσιο παιχνιδιών» μένει στα χέρια μου σιωπηλό, το κοιτάζω με τρυφερότητα, δεν έχω κάτι άλλο να συμπληρώσω, τα όσα ένιωσα διαβάζοντας το πλημυρίζουν την καρδιά μου, και αν υπάρχει  μια μόνο λέξη που μοιάζει να με κυριεύει, αυτή είναι, Ανθρωπιά…!

 

 

Ευχαριστούμε πολύ το Βιβλιοπωλείο Βιβλιοτρόπιο για την φιλοξενία (Καζαντζή 25, Αγρίνιο), τις εκδόσεις Πατάκη για την παραχώρηση του βιβλίου και την συγγραφέα Βησσαρία Ζορμπά - Ραμμοπούλου για ένα ακόμα σημαντικό βιβλίο της που προστέθηκε στη βιβλιοθήκη και στη ζωή μας.

 

Εκτύπωση
Περισσότερα
«Η Αδελφότητα της Ιεράς Σινδόνης» ταξιδεύει στο νησί των Ιπποτών
21.11.2016 15:23
Προγραμματισμένο ταξίδι στη Μάλτα για αρχές του χειμώνα, και το ερώτημα ήταν αν ο καιρός θα ήταν ένας καλός σύμμαχος ή όχι. Το πιο βιβλίο θα έπαιρνα αυτή τη φορά μαζί μου για τη στήλη το είχα αποφασίσει μέρες πριν. Ανέτρεξα στις λίστες μου, και με μια μικρή βοήθεια, «Η αδελφότητα της Ιεράς Σινδόνης», της Χούλια Ναβάρρο (εκδόσεις Πατάκη), μπήκε και αυτή μαζί στη βαλίτσα μου.
«Δεκατρείς νύχτες πριν το ξημέρωμα»
22.09.2016 15:32
Μεγαλώνοντας συνειδητοποιώ ότι τα βιβλία δεν έχουν μόνο την ικανότητα να μας ταξιδεύουν μεταφορικά, μα και κυριολεκτικά. Και με αφορμή το τελευταίο μου βιβλίο, το παραμύθι του Νικολύκου, ταξίδεψα και εγώ κυριολεκτικά στην όμορφη Κέρκυρα για να συναντήσω εκεί μικρούς μαθητές και τους δασκάλους τους, να ζήσουμε την εμπειρία μιας υπέροχης παρουσίασης στο βιβλιοπωλείο Πλους και να γνωρίσω τη σημερινή «προσκεκλημένη» μας, συγγραφέα Λιάνα Τσιρίδου.
Από την Κάλυμνο με αγάπη, «Ιστορίες Του Βυθού: Αθερίνα»
23.08.2016 11:42
Μεγαλωμένος σε νησί, ήμουν και εγώ ένα από τα τυχερά παιδιά που άνηκαν σε μια οικογένεια που είχε για χόμπι το ψάρεμα, και κατά επέκταση, είχε και μια ψαρόβαρκα.
Καλοκαιρινό μυστήριο με τους «Φόνους Στην Κρυστάλλη»…
20.07.2016 16:59
Με τον Κωνσταντίνο Ιωακειμίδη γνωριζόμαστε από παλιά. Το ιδιαίτερο του γνώρισμα ήταν το χιούμορ του και αυτή η έντονη αγάπη του για ζωή. Έπιασα στα χέρια μου το τελευταίο του βιβλίο «Φόνοι στην Κρυστάλλη» αρκετούς μήνες πριν και ομολογώ ότι το διάβασα μέσα σε μία ημέρα.
Το Διαφορετικό Ταξίδι των Παππούδων μας…
23.06.2016 14:23
Ο δικός μου παππούς δεν είναι πλέον κοντά μας. Έφυγε για το δικό του ταξίδι πολλά χρόνια πριν, και η γειτονιά, η καρέκλα, η καρδιά μου, νιώθει πλέον λίγο πιο μόνη και θλιμμένη. Για αυτό και όταν έφτασε στα χέρια μου το τρυφερό παραμύθι με τίτλο «Το δικό τους ταξίδι», της Αργυρώς Πιπίνη, σε εικονογράφηση Μαριλένας Μελισσηνού, αμέσως ένιωσα ένα σκίρτημα, ένα κύμα αναμνήσεων να σκάει στην ψυχή μου, αμέσως ένιωσα λίγη από την τρυφερότητα του δικού μου παππού.
«ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΟΧΘΗ». Εννέα χρόνια μετά…
24.05.2016 15:32
Θυμάμαι το συμβάν της «Απέναντι Όχθης» σαν όνειρο. Ήταν σαν σήμερα σχεδόν, εννέα χρόνια πριν, όταν τα νερά ενός ποταμού φούσκωσαν, οκτώ άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους με έναν πολύ σκληρό τρόπο, και τα δελτία ειδήσεων, αδηφάγα όπως πάντα, έγραφαν με μεγάλους τίτλους για την «εκδρομή που κατέληξε σε θρήνο».
«Ο Μυρεψός», της Όλγας Κοτσιρέα. Ένα ταξίδι στο μεγαλείο του Βυζαντίου.
10.05.2016 09:53
Από καιρό έβλεπα κάτι να αλλάζει στη γειτονιά, στο ισόγειο κατάστημα της Καλλιδρομίου και Μαυρομιχάλη γωνία. Και προς έκπληξη μου ένα πρωινό, στη διαδρομή για τη δουλειά, η βιτρίνα αποκαλύφθηκε και ένα καινούριο βιβλιοπωλείο στόλιζε πλέον τη γωνία. Το όνομα του, «Ο Πολίτης», ακριβώς όπως και το όνομα της εφημερίδας που για 50 συνεχόμενα χρόνια εκδίδεται ανελλιπώς, φέρνοντας λίγο πιο κοντά τους παλιούς και καινούριους Κωνσταντινουπολίτες.
«Άρωμα» μυστηρίου στα κανάλια της Βενετίας
26.04.2016 16:27
Υπάρχουν κάποια βιβλία, που για κάποιο λόγο στοιχειώνουν τη ζωή σου και νιώθεις πως τα κουβαλάς μαζί σου όσα χρόνια και αν περάσουν, όσα αναγνώσματα και αν έχουν προσπαθήσει να σου κλέψουν την καρδιά. Το Άρωμα, ήταν ένα από αυτά.