Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016
«Book Café, το μοναδικό βιβλιοπωλείο της Ζανζιβάρης»
Δημοσίευση: Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2015 15:56
«Book Café, το μοναδικό βιβλιοπωλείο της Ζανζιβάρης»

Σε ένα νησί στην άκρη της Αφρικής, εκεί που τα χιλιάδες παιδιά τρέχουν ξυπόλυτα στους χωμάτινους δρόμους και παίζουν μπάλα στις ατελείωτες αμμουδιές, εκεί, στα στενά της Stone Town, με τις πανέμορφες πόρτες και τις έντονες μυρωδιές από τα φρέσκα μπαχαρικά, το να συναντήσεις ένα βιβλιοπωλείο είναι το ίδιο σπάνιο όσο και το καθαρό πόσιμο νερό.

 

Έτσι και για εμάς, το να συναντήσουμε στη Ζανζιβάρη ένα μέρος που μπορούμε να πιούμε τον καφέ μας ανάμεσα σε βιβλία με ιστορίες και χρώματα από αυτήν τη μαγευτική ήπειρο, ήταν μια μεγάλη έκπληξη και μια ανεπανάληπτη εμπειρία.

 

Το Book Café, ήταν ο πρώτος χώρος που επισκέφτηκα αμέσως μετά την τακτοποίηση μας στο ξενοδοχείο και το τελευταίο μέρος το οποίο αποχαιρέτησα φεύγοντας από το νησί.

 

Όπως και τα περισσότερα πράγματα εδώ, τα βιβλία ήταν ένα είδος πολυτελείας για ανθρώπους που δεν έχουν την άνεση να αποκτήσουν τα αναγκαία αγαθά για την επιβίωση τους.

 

Αυτό όμως δεν τους εμπόδιζε από το να είναι ευγενικοί μαζί μας, να μας χαμογελούν και να ελπίζουν να κάνουμε και εμείς το ίδιο.

 

 

 

Το ίδιο συνέβη και όταν ζήτησα  να μου επιστρέψουν να φωτογραφήσω το χώρο του Book Café και να πούμε μερικές λέξεις για το μοναδικό βιβλιοπωλείο της Ζανζιβάρης. Η Μαριάμ, υπεύθυνη του βιβλιοπωλείου, μας χαμογέλασε ευγενικά και όντας μη εξοικειωμένη με τη «δημοσιότητα», δέχθηκε ντροπαλά να καθίσει μαζί μας και να μιλήσει για τη ζωή εκεί.

 

Με απολύτως κανένα δυτικό στοιχείο στον τρόπο ζωής τους και με το βασικό μισθό στα 100 δολάρια το μήνα, οι κάτοικοι της Ζανζιβάρης, όσο και αν αγαπούν τα βιβλία δεν καταφέρνουν εύκολα να τα αποκτήσουν…

 

«Οι πελάτες μας είναι ξένοι. Άνθρωποι που ήρθαν για διακοπές και ξέχασαν να πάρουν μαζί τους ένα βιβλίο ή θέλησαν φεύγοντας να πάρουν μαζί τους ένα λεύκωμα  για την Αφρική. Έχουμε πολλά ξενόγλωσσα, κλασική μεταφρασμένη λογοτεχνία και πολλά επίσης βιβλία, μυθιστορήματα συνήθως, με αναφορές στην Αφρική…».

 

Η Μαριάμ κοιτάζει διστακτικά το φακό, χαμογελάει, της λέω πως θα τις στείλω τις φωτογραφίες αλλά φαίνεται να μην με πιστεύει. Οι άνθρωποι σε αυτό το νησί έχουν μάλλον ακούσει πολλές υποσχέσεις στη ζωής τους, αλλά ελάχιστες πραγματοποιήθηκαν. Ευτυχώς, εγώ ήρθε η στιγμή να εκπληρώσω τη δική μου…

 

Η μυρωδιά από τη ζεστή  σοκολάτα έχει κατακλίσει το χώρο, οι ξένοι επισκέπτες μπαίνουν σχεδόν ευλαβικά  στο χώρο και ξεφυλλίζουν τα μεγάλα λευκώματα, εγώ σταματώ στη γωνιά με τα παιδικά βιβλία και νιώθω μια μικρή θλίψη που τα μικρά παιδιά του νησιού με τα λαμπερά μάτια και τα αθώα χαμόγελα δεν μπορούν να έχουν  εύκολη πρόσβαση σε αυτά.

 

Δυστυχώς, τα βιβλία είναι είδος «περιττό» για το σπίτι και ας είναι η δίψα για γνώση μεγάλη…

 

Διστακτικά ζητάω από την Μαριάμ να διαλέξει το δικό της αγαπημένο βιβλίο από το χώρο.

 

Εκείνη δεν χρειάζεται να σκεφτεί πολύ. Τα μάτια της ταξιδεύουν στο πάνω ράφι και στο τεράστιο διπλό, βαρύ λεύκωμα για τις τελετές της Αφρικής. Η περηφάνια καθώς μας το παρουσιάζει είναι εμφανής στο πρόσωπο της.

 

 

Στη συνέχεια της ζητώ να μου διαλέξει τα τρία εκείνα βιβλία που οι ξένοι επισκέπτες προτιμούν να παίρνουν μαζί τους φεύγοντας από το χώρο.

 

Η Μαριάμ, για ακόμα μια φορά, επιλέγει  βιβλία που η αναφορά τους στην Αφρική είναι εμφανής ακόμα και από το εξώφυλλο. Δεν ξέρω τι μπορεί να της προκαλεί αυτή την ανάγκη, ένιωσα όμως ότι γίνεται με πολύ αγάπη για την πατρίδα της, την κουλτούρα της, την ιστορία της. Φάνηκε μέσα από τη σύντομη, και δύσκολη λόγω της γλώσσας συνομιλία μας, ότι ήθελε με το δικό της  τρόπο να μας πει ότι «είμαστε εδώ, δείτε μας, δώστε μας μια ευκαιρία να φανούμε...».

 

Στο μοναδικό βιβλιοπωλείο της Ζανζιβάρης, με τον Αφρικάνικο διάκοσμο, τους ήχους από την τοπική μουσική και τους μικροπωλητές έξω από τη βιτρίνα να προσφέρουν για λίγα σελίνια μια ξενάγηση στη πόλη μαζί με δυο καρύδες, τα πράγματα μοιάζουν να έχουν σταματήσει σε μία άλλη εποχή.

 

Δεν ξέρω αν είναι καλύτερη ή όχι από την δική μας, μα σίγουρα είναι πολύ διαφορετική. Αντίστοιχη θα έλεγα της ζωής των κατοίκων της.

 

Την τελευταία ημέρα της παραμονής μας στο νησί, ήξερα πως οι δεκατρείς ημέρες ήταν αρκετές και σίγουρα θα αργούσα να επιστρέψω. Αυτή τη στιγμή, ένα μήνα μετά το ταξίδι μας και ζώντας την πραγματικότητα της Ελλάδας, νομίζω ότι με πολύ χαρά θα επέστρεφα στο μικρό αυτό νησί της Αφρικής, με τα πολλά χρώματα, τις αντιθέσεις και τα παιδιά με τα πιο λαμπερά χαμόγελα.

 

Άλλωστε, τώρα έχω ένα πολύ όμορφο στέκι. Το Book Café  είναι εκεί, στο κέντρο της πρωτεύουσας Stone Town και η Μαριάμ σίγουρα θα χαιρόταν να της δείξω το άρθρο μου για να δει ότι μερικοί από εμάς τηρούμε τις υποσχέσεις που δώσαμε…

 

 

Book Café, Kenyatta road, Stown Town, Zanzibar.

Εκτύπωση
Περισσότερα
«Η Αδελφότητα της Ιεράς Σινδόνης» ταξιδεύει στο νησί των Ιπποτών
21.11.2016 15:23
Προγραμματισμένο ταξίδι στη Μάλτα για αρχές του χειμώνα, και το ερώτημα ήταν αν ο καιρός θα ήταν ένας καλός σύμμαχος ή όχι. Το πιο βιβλίο θα έπαιρνα αυτή τη φορά μαζί μου για τη στήλη το είχα αποφασίσει μέρες πριν. Ανέτρεξα στις λίστες μου, και με μια μικρή βοήθεια, «Η αδελφότητα της Ιεράς Σινδόνης», της Χούλια Ναβάρρο (εκδόσεις Πατάκη), μπήκε και αυτή μαζί στη βαλίτσα μου.
«Δεκατρείς νύχτες πριν το ξημέρωμα»
22.09.2016 15:32
Μεγαλώνοντας συνειδητοποιώ ότι τα βιβλία δεν έχουν μόνο την ικανότητα να μας ταξιδεύουν μεταφορικά, μα και κυριολεκτικά. Και με αφορμή το τελευταίο μου βιβλίο, το παραμύθι του Νικολύκου, ταξίδεψα και εγώ κυριολεκτικά στην όμορφη Κέρκυρα για να συναντήσω εκεί μικρούς μαθητές και τους δασκάλους τους, να ζήσουμε την εμπειρία μιας υπέροχης παρουσίασης στο βιβλιοπωλείο Πλους και να γνωρίσω τη σημερινή «προσκεκλημένη» μας, συγγραφέα Λιάνα Τσιρίδου.
Από την Κάλυμνο με αγάπη, «Ιστορίες Του Βυθού: Αθερίνα»
23.08.2016 11:42
Μεγαλωμένος σε νησί, ήμουν και εγώ ένα από τα τυχερά παιδιά που άνηκαν σε μια οικογένεια που είχε για χόμπι το ψάρεμα, και κατά επέκταση, είχε και μια ψαρόβαρκα.
Καλοκαιρινό μυστήριο με τους «Φόνους Στην Κρυστάλλη»…
20.07.2016 16:59
Με τον Κωνσταντίνο Ιωακειμίδη γνωριζόμαστε από παλιά. Το ιδιαίτερο του γνώρισμα ήταν το χιούμορ του και αυτή η έντονη αγάπη του για ζωή. Έπιασα στα χέρια μου το τελευταίο του βιβλίο «Φόνοι στην Κρυστάλλη» αρκετούς μήνες πριν και ομολογώ ότι το διάβασα μέσα σε μία ημέρα.
Το Διαφορετικό Ταξίδι των Παππούδων μας…
23.06.2016 14:23
Ο δικός μου παππούς δεν είναι πλέον κοντά μας. Έφυγε για το δικό του ταξίδι πολλά χρόνια πριν, και η γειτονιά, η καρέκλα, η καρδιά μου, νιώθει πλέον λίγο πιο μόνη και θλιμμένη. Για αυτό και όταν έφτασε στα χέρια μου το τρυφερό παραμύθι με τίτλο «Το δικό τους ταξίδι», της Αργυρώς Πιπίνη, σε εικονογράφηση Μαριλένας Μελισσηνού, αμέσως ένιωσα ένα σκίρτημα, ένα κύμα αναμνήσεων να σκάει στην ψυχή μου, αμέσως ένιωσα λίγη από την τρυφερότητα του δικού μου παππού.
«ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΟΧΘΗ». Εννέα χρόνια μετά…
24.05.2016 15:32
Θυμάμαι το συμβάν της «Απέναντι Όχθης» σαν όνειρο. Ήταν σαν σήμερα σχεδόν, εννέα χρόνια πριν, όταν τα νερά ενός ποταμού φούσκωσαν, οκτώ άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους με έναν πολύ σκληρό τρόπο, και τα δελτία ειδήσεων, αδηφάγα όπως πάντα, έγραφαν με μεγάλους τίτλους για την «εκδρομή που κατέληξε σε θρήνο».
«Ο Μυρεψός», της Όλγας Κοτσιρέα. Ένα ταξίδι στο μεγαλείο του Βυζαντίου.
10.05.2016 09:53
Από καιρό έβλεπα κάτι να αλλάζει στη γειτονιά, στο ισόγειο κατάστημα της Καλλιδρομίου και Μαυρομιχάλη γωνία. Και προς έκπληξη μου ένα πρωινό, στη διαδρομή για τη δουλειά, η βιτρίνα αποκαλύφθηκε και ένα καινούριο βιβλιοπωλείο στόλιζε πλέον τη γωνία. Το όνομα του, «Ο Πολίτης», ακριβώς όπως και το όνομα της εφημερίδας που για 50 συνεχόμενα χρόνια εκδίδεται ανελλιπώς, φέρνοντας λίγο πιο κοντά τους παλιούς και καινούριους Κωνσταντινουπολίτες.
«Άρωμα» μυστηρίου στα κανάλια της Βενετίας
26.04.2016 16:27
Υπάρχουν κάποια βιβλία, που για κάποιο λόγο στοιχειώνουν τη ζωή σου και νιώθεις πως τα κουβαλάς μαζί σου όσα χρόνια και αν περάσουν, όσα αναγνώσματα και αν έχουν προσπαθήσει να σου κλέψουν την καρδιά. Το Άρωμα, ήταν ένα από αυτά.