Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016
Για Όνομα...- Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης: Κριτική θεάτρου
Δημοσίευση: Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2015 17:39
Για Όνομα...- Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης: Κριτική θεάτρου

Μπορεί μια αθώα φάρσα γύρω από το όνομα που πρόκειται να δοθεί σε ένα μωρό να καταλήξει σε απειλές, προσβολές, εκρηκτικές αποκαλύψεις, ένα σπασμένο τραπεζάκι σαλονιού κι ένα σπασμένο δόντι; Όταν το όνομα συνδέεται με εκείνο του πιο μισητού ανθρώπου σε ολόκληρη τη σύγχρονη ιστορία, μπορεί.

 

Η παράσταση «Για όνομα…» αποτελεί μεταφορά της θεατρικής επιτυχίας «Le Prénom», η οποία το 2011 κέρδισε υποψηφιότητα πέντε βραβείων Molière, των πιο σημαντικών θεατρικών βραβείων στη Γαλλία.

 

Ο Βικτόρ αδημονεί να γίνει μπαμπάς. Φτάνοντας στο σπίτι της αδερφής του Ελιζαμπέτ και του γαμπρού του Πιερ καλεσμένος σε δείπνο μαζί με τον οικογενειακό τους φίλο Κλοντ, γεμάτος ενθουσιασμό αποκαλύπτει το όνομα που έχει διαλέξει για τον γιο του. Μετά το αρχικό σοκ, η συζήτηση αρχίζει σιγά σιγά να παρεκτρέπεται και η περί ανέμων και υδάτων ατμόσφαιρα μετατρέπεται σε πεδίο μάχης. Το παζλ συμπληρώνει η Άννα, σύζυγος του Βικτόρ κι ευτυχής μέλλουσα μητέρα, που καταφτάνει αργοπορημένη και ανυποψίαστη οδηγώντας άθελά της την πεντάδα σε ακόμα περισσότερες παρεξηγήσεις.

 

Μια ατυχής έμπνευση της στιγμής λοιπόν αρκεί για να καταστρέψει τη βραδιά. Η ιστορία μοιάζει απλοϊκή και τετριμμένη, αλλά δεν είναι. Μια απάντηση γίνεται αφορμή να αποκαλυφθούν θαμμένα μυστικά και απωθημένα που μετρούν πολλά χρόνια πίσω, ακόμα και μέχρι την παιδική ηλικία των ηρώων μας. Οι αντοχές, η φιλία και η εμπιστοσύνη τους δοκιμάζονται, οι καταπιεσμένες σκέψεις ξεστομίζονται σαν να έψαχναν τον δρόμο τους από καιρό, οι κατηγορίες αρχίζουν να εκτοξεύονται προς πάσα κατεύθυνση, οι αντιδράσεις βγαίνουν εκτός ελέγχου και…καλώς ήρθες χάος!

 

Μέσα σε ένα καλαίσθητο και ζεστό σκηνικό, η σκηνοθετική ματιά του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη έχει γοργές εναλλαγές διαλόγων και δίνει βάση στη σταδιακή αποδόμηση των φαινομενικά συμπαγών δεσμών ανάμεσα στους χαρακτήρες. Κι επειδή βέβαια οι ανθρώπινες σχέσεις κάθε άλλο παρά ανώδυνες και σταθερές είναι, πάντα έρχεται μια στιγμή που οι μάσκες πέφτουν και αναδύονται όλα εκείνα τα καθημερινά «μικροπράγματα» που ίσως περνούν απαρατήρητα αλλά εύκολα μετατρέπονται σε αγκάθια που τραυματίζουν εγωισμούς και υπολήψεις: η οικονομική επιφάνεια, το κοινωνικό κύρος, οι μη πολιτικά ορθές ερωτικές σχέσεις, η μόρφωση, τα πολιτικά πιστεύω. Εύστοχα υπάρχουν σημεία όπου η αφήγηση εξηγεί και συμπληρώνει τη ροή της ιστορίας.

 

Οι πρωταγωνιστές, δοκιμασμένοι όλοι με επιτυχία στην κωμωδία , βρίσκονται σε μεγάλα κέφια ενώ είναι φανερό το δέσιμο και η χημεία ολόκληρης της ομάδας. Σημαντική η συμβολή της μετάφρασης του Θοδωρή Πετρόπουλου στις γρήγορες ατάκες που προκαλούν αβίαστο γέλιο. Ξεχωρίζει ο Φάνης Μουρατίδης ως Βικτόρ, συγκινεί η Ελιζαμπέτ της Βίκυς Σταυροπούλου όταν ομολογεί πόσο παραριγμένη, παραμελημένη και αδιάφορη φαντάζει απέναντι στον άντρα της. Συναισθηματική η σκηνή της απολογίας του Κλοντ-Αντώνη Λουδάρου, πειστικός Πιερ ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης που υπερασπίζεται με πάθος και επιχειρήματα τις ιδέες του, απολαυστική η Μαρία Κωνσταντάκη (Άννα).

 

Λίγο πριν το τέλος, μαθαίνουμε ότι μόλις γεννιέται το μωρό τα πάντα ξεχνιούνται δια μαγείας και σύσσωμοι οι συνδαιτυμόνες εκείνου του επεισοδιακού δείπνου σπεύδουν να δώσουν τα ειλικρινή συγχαρητήριά τους και να μοιραστούν τη χαρά που έφερε ο πελαργός.  Ίσως υπερβολικά ευχάριστο φινάλε, αυτή είναι όμως η αισιοδοξία και η ελπίδα της κωμωδίας.

 

_______________________________

Η κωμωδία των Mathieu Delaporte καιAlexandre de la Patellière «ΓΙΑ ΟΝΟΜΑ…», παρουσιάζεται στο Θέατρο Αλίκη, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη. Περισσότερες πληροφορίες.

Εκτύπωση
Περισσότερα
«Για μια ανάσα»: Ελεύθερη πτώση σε μια Ευρώπη που ρημάζει
11.11.2016 17:10
Η Βρετανίδα συγγραφέας Ζίνι Χάρις τοποθετεί δύο γυναίκες στο επίκεντρο αυτού του απρόβλεπτου ταξιδιού. Σίγουρα χωρίς το έξυπνο και συχνά πικρό χιούμορ, η δυσοίωνη διαπίστωση για το μέλλον της ανθρωπότητας θα ήταν πολύ βαριά. Όσο η πλοκή προχωρά, τα μηνύματα έρχονται πιο συμπυκνωμένα, πιο ωμά και πιο κοντά στο σήμερα. Σε μια Ευρώπη που διαλύει τους τραπεζικούς κανόνες, ερημώνει τους δρόμους, μπερδεύει και κρατά μάτια και σύνορα κλειστά, ο καθένας από εμάς θα μπορούσε να γίνει ο ανώνυμος μετανάστης μέσα στη βάρκα που πασχίζει να φτάσει στη στεριά.
Φρόυντ και Χίτλερ: Μια υποθετική συνάντηση που ίσως άλλαζε την ιστορία
14.10.2016 17:07
Θα μπορούσατε να φανταστείτε τον Αδόλφο Χίτλερ, τον άνθρωπο που έγραψε τις μελανότερες σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας να ξεστομίζει τη λέξη «φόβος»; Να αγωνιά και να ικετεύει για μια πρόβλεψη σχετικά με τη δική του κλινική περίπτωση; Ο Γερμανός συγγραφέας Άρνολντ Μπέρνφελντ εμπνέεται το έργο του «Ο μικρός Χίτλερ» μπλέκοντας μυθοπλαστικά και βιογραφικά στοιχεία από τα παιδικά κι εφηβικά χρόνια του Χίτλερ και με αρκετή φαντασία φέρνει αντιμέτωπους στην αρένα - κυριολεκτικά και μεταφορικά - δύο «θηρία» της σύγχρονης ιστορίας, έναν κορυφαίο ψυχαναλυτή κι έναν κορυφαίο δικτάτορα.
«Φιλοκτήτης»: Όταν η ποίηση συναντά τον αρχαίο μύθο του Σοφοκλή
23.09.2016 17:52
Με αφορμή τον δραματικό μονόλογο του Γιάννη Ρίτσου «Φιλοκτήτης», βρέθηκα για δεύτερη φορά στο παραδοσιακό πλακιώτικο Βρυσάκι με την εσωτερική αυλή, τη σκαλιστή σκάλα και τις ξύλινες καρέκλες του να φυσούν ένα φθινοπωρινό αεράκι άλλης εποχής. Και πάλι σε έργο του σκηνοθέτη και ηθοποιού Ένκε Φεζολλάρι, που μετά τη Μπερνάρντα Άλμπα του επιστρέφει ερμηνεύοντας ένα υπέροχο και βαθύ κείμενο.
«Επτά επί Θήβας»: Όταν το πάθος για εξουσία νικά την αδελφική αγάπη
08.09.2016 13:43
Ο Ετεοκλής βρίσκεται μόνος στη σκηνή. Μοιάζει προβληματισμένος, σιωπηλός, φοβισμένος. Είναι όμως και ο περήφανος ηγέτης και υπερασπιστής της πόλης των Θηβών, την οποία οφείλει να προφυλάξει με κάθε κόστος από την επίθεση του αδελφού του Πολυνείκη που κινείται εναντίον της έχοντας συγκεντρώσει έξι ακόμη βασιλείς.
«Πλάτωνα, Απολογία Σωκράτη»: Μια ρεαλιστική απεικόνιση του πλατωνικού κειμένου σε πραγματικό χρόνο
22.07.2016 16:50
Στο θέατρο Βράχων το σκηνικό είναι λιτό, όπως υπήρξε και ολόκληρος ο βίος του Σωκράτη: μια καρέκλα και μια κλεψύδρα, μέσα από την οποία ο ήχος της σταγόνας συνοδεύει ως μοναδικό εφέ τον τελευταίο λόγο του φιλόσοφου, την περίφημη «Απολογία» του.
«Γκιακ»: Μνήμες πολέμου και ένας αγώνας εξιλέωσης
21.06.2016 17:15
Γκιακ. Αρβανίτικη λέξη, βαριά και τραχιά, τόσο στην προφορά όσο και στο νόημα που περικλείει. Είναι πρωτίστως το αίμα το συγγενικό, το κοινό, που ενώνει τους ανθρώπους. Είναι ακόμα το αίμα που χωρίζει, που κάνει τους ανθρώπους εχθρούς: αυτό που χύνεται από φόνο για λόγους εκδίκησης, για λόγους τιμής, για έναν άγραφο νόμο που συνεχίζεται και διαιωνίζεται.
«Ξένοι»: Τρεις γενιές κι ένας αέναος φαύλος κύκλος
23.05.2016 15:01
Ξένοι. Μια λέξη κοφτή, καθημερινή, πολυχρησιμοποιημένη, που περικλείει μέσα της κάτι πολύ κοντινό και οικείο και ταυτόχρονα απόμακρο και απορριπτικό. Εννοιολογικά μπορεί να διαβαστεί σε τουλάχιστον τρία επίπεδα: ένας άνθρωπος άγνωστος, η απομόνωση μέσα στην κοινωνία ή το οικογενειακό περιβάλλον, η αποσύνδεση από τον πυρήνα της ύπαρξής μας.
«Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί»: Υπαρξιακές συγκρούσεις και απολογισμός της ζωής και της τέχνης
25.04.2016 15:45
Μπορεί ένας άνθρωπος νεκρός εσωτερικά να αναστηθεί μέσω του θανάτου; Αξίζει η τέλεια αφοσίωση σε κάτι - έστω υψηλό και ιδεατό - αν το τίμημα είναι μια ολόκληρη ζωή χαμένη; Και πού οδηγεί η επίπονη αναμέτρηση ενός καλλιτέχνη με την τέχνη του;